Latest Posts

Ruim op tijd kwamen we in de hoofdstad aan met de trein. Op het station kocht ik een dagkaart voor de tram/metro/bus. En nadat ik echtgenoot met een dikke kus had uitgezwaaid en hij naar de o.k. werd gebracht stapte ik met het lood in de schoenen in de -verkeerde- tram.

Voor mijn gevoel kon iedereen aan mij zien dat ik uit de provincie kwam, alleen al door mijn onhandigheid. Voor velen zo normaal dat reizen met de tram, voor mij was het de eerste keer. Dat in- en uitchecken was sowieso al een aandachtspuntje.

Eerst maar eens rondkijken bij de Dr. Martens store, helaas verkopen ze er geen kleding meer, en daar kwam ik voor dus ik vertrok met lege handen. Ik liep wat rond over de Dam maar echt rustig werd ik er niet van. Al die toeristen die voorbij lopen met hun trolley’s….ongelooflijk wat een drukte.

Ik stapte maar weer in de tram richting het ziekenhuis, ik zou daar dan wel wachten tot echtgenoot uit de verkoever kwam en me daarna gaan melden in het het hotel.

Grenzen verleggen heb ik gedaan die 24 uur in Amsterdam. Ik ga namelijk never nooit met een lift, dont ask me why. In het ziekenhuis kon ik geen trap vinden dus moest ik wel met de lift. Al met al ben ik vaker met lift geweest dan in de afgelopen 8 jaar. Weer op de afdeling aangekomen zeeg ik samen met een verschrikkelijke koppijn neer op een comfortabele bank en wachtte daar een paar uren voordat ik bij echtgenoot mocht.

Uiteindelijk was ik blij dat ik -weer met de lift- in mijn hotelkamer was aangekomen. ik was heel erg ontspannen daar op de hotelkamer. Ik zou er zo weer naartoe willen, ik sliep er fijn, at er nog beter  en was uiteindelijk uitermate tevreden dat ik het gefixt had.

Godzijdank waren daar lieve vrienden die mij die lastige dagen door loodsden. Ik ben tevreden over hoe het mij is vergaan. De weken die daarop volgden waren echt afzien, ik ben moe, geïrriteerd en voel me lamlendig. Maar ben ook wel lekker bezig, ik heb bijvoorbeeld die broedse kippen en ben nu al razend benieuwd of er überhaupt kuikentjes komen.

De medewerkster  van het pension houdt een beker in de lucht en vraag: ‘ is dit voldoende?’
Ik: ‘nee, vind ik beetje weinig, doe maar anderhalve beker’
zij: ‘anderhalf is wel wat veel hoor’
ik: ‘doe dan maar één beker’
zij: ‘zegt u het maar, het is uw hond’
ik: ‘……….zucht……….nou, doe dan maar anderhalve beker’
zij: ‘dat is echt wel veel hoor mevrouw’
ik: ‘WTF?? doe dan gewoon één beker!!!’
zij: ‘wat u wilt hoor, het is uw hond’

Ik deed er het zwijgen maar toe, het was al lastig zat om mijn hond voor drie dagen weg te brengen. Mijn hond stond ondertussen met de staart tussen de benen en met een wilde blik in haar ogen rond te koekeloeren.

We liepen achter de medewerkster aan naar het hok, mijn hond sprong enthousiast naar binnen en hatsiekadee…de deur viel achter haar dicht.

Blinde paniek in die bruine ogen….Ik liep snel weg.
Bij het weggaan hoorde ik haar brullen, blij was ze allerminst met deze oplossing en ik had er zelf buikpijn van.

Bij terugkomst is er wel wat verandert, ze was eerder al een stalker maar nu verliest ze me geen moment meer uit het oog. Even in de keuken wat pakken is voor haar al teveel, dan rent ze achter me aan en blijft angstvallig in de buurt. Ik noem het liefde 💞

Waar je beslist niet wilt zitten met je vinger is in de bek van een Mechelse herder. Toch zat mijn duim daar klem vrijdag. En dat alleen omdat we tegelijkertijd een stokje wilde oppakken. Helemaal per ongeluk maar ik raakte wel gewond.

Mijn nagel is volledig kapot en dat doet verrekte zeer 🙁
En zo hadden we die middag een belangrijke afspraak waarbij ik met de ene vinger in het verband zat en met de andere arm in de folie van mijn tattoo, lekkere binnenkomer 🙂

Ondanks dat hebben we vrijdag ook een boel geregeld voor zaken die eraan zitten te komen, zoals de operatie van echtgenoot direct na de Pasen.

Ik boekte bijvoorbeeld een kamer in een hotel in A’dam, al had ik een B&B ook wel heel leuk gevonden, helaas zat er geen één in de buurt. Ik ga er in mijn eentje overnachten, leuk maar ook spannend. De Takkies laten we thuis maar mijn hond gaat in een pension. Wel twee dagen en nachten, zal haar niet meevallen. Als er een hond verlatingsangst heeft is zij het wel.

Nood breekt wet, zeg ik maar 🙂

 

 

 

 

 

 

 

Vandaag liet ik twee tattoo’s plaatsen. Ze hebben beiden grote betekenis voor me.

De eerste
‘Enjoy the silence’, is een nummer van mijn favoriete band Depeche Mode. Daarnaast staat er letterlijk wat ik zo fijn vind, genieten van de stilte. De stilte doet mij goed, en vaar er wel bij zogezegd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De tweede
De semicolon maakt deel uit van een wereldwijd project en staat voor hoop en liefde aan degenen die worstelen met depressie, zelfmoord, verslaving en zelfverwonding. Voor velen is de tattoo dan ook extra hoop dat zij het gevecht met bijvoorbeeld depressie kunnen verslaan.

In een tekst vormt een puntkomma een teken voor het punt waarom de auteur de zin had kunnen eindigen, maar ervoor koos dit niet te doen. De achterliggende gedachte van de puntkomma tattoo is dan ook dat er altijd een reden is om géén punt achter je leven te zetten. Hoe diep de depressie ook mag zijn, de zin van het leven is niet over, die gaat door (houd hoop).
bron: internet

Ik breng 1 of 2 keer per week eitjes naar een gelegenheid waar je heerlijk kunt lunchen. De eitjes worden gebruikt in het eten.  Meestal blijf ik even hangen voor een praatje en soms eet ik daar ook iets lekkers. Het is er knus en gezellig en ik geniet er altijd van het eten en de mensen die er aanwezig zijn. Soms gaat de jongste mee die ook wel raad weet met een macaron 🙂