• Dagelijkse beslommeringen

    Switchen

    Het pesten is gewoon nooit gestopt op school. De gemaakte afspraken van het vorig schooljaar zijn niet serieus opgepakt door de nieuwe leraren.

    Na het zoveelste incident is de maat vol. Wij zochten een andere school uit. Een kleinere school ook redelijk dicht bij huis.

    Het switchen is alleen niet zo makkelijk als ik had gehoopt. Nieuwe scholen zitten niet te wachten op kinderen zoals de mijne. Dat hij verder geen pestgedrag vertoond maakt niet uit. Er zitten blijkbaar teveel kinderen met een rugzak op de basisschool en daar hebben ze de handen vol aan. Een nieuw kind in een bestaande klas plaatsen werkt ook onrust in de hand.

    Ik nam het heft in handen omdat ik het vermoeden had dat ik dat wel aankon. Ik sprak met de directeur van de huidige school en ging het gesprek aan met de directeur van de eventuele nieuwe school. Ook sprak ik lang met de schuldbewuste leerkracht.

    Het doet wat met me. Ik kan hier lastig mee omgaan. De betrokkenen spreken mooie woorden en doen veel beloftes, maar mijn vertrouwen is weg. Ik merk dat ik het lastig vind om medeleven te voelen voor de leraren. Dat je als leerkracht niet alles ziet snap ik heus wel. Maar als wij je dan een mail sturen en je beantwoord deze niet dan is dat slordig.

    Morgen hebben we weer een gesprek en zullen er knopen worden doorgehakt, ik ben er wiebelig van. Ik hoop dat het snel opgelost wordt zodat iedereen verder kan.

  • Dagelijkse beslommeringen

    nieuwe week

    Ik belde naar de huisartsenpraktijk maar strandde bij de assisente. Ze zou in overleg gaan met de huisarts of er een afspraak gemaakt kon worden, of ik daar voor wilde terugbellen. Na het ophangen bedacht ik me dat de huisarts vast betere dingen te doen had dus ik heb niet terug gebeld.

    Een tuinbuurman kocht een aantal weken een aantal kippen maar verzaakt ze op te halen. Iedere keer als ik hem spreek zegt hij dat het nog even gaat duren. Volgens mij zit ik nu al 7 weken met zijn beesten opgescheept en daar baal ik van. Vanmiddag keek hij weer eens in het hok en besloot dat de kippen die hij had uitgezocht niet meer voldeden aan zijn verwachting en dat hij er anderen voor uit wilde kiezen. Ik voel me lichtelijk in het pak genaaid.

    Ik woon al een aantal jaren in een beklemmende cul-de-sac. Zolang iedereen zich houdt aan de regels-die niet-op-papier-staan is het best te doen. De afgelopen weken bracht ik wat teveel tijd met de buurtjes door, een ernstige ziekte, verbouwingen en irritaties verbinden en nodigen uit tot gesprek. Een gezellige BBQ in de straat maakte het alleen maar gemoedelijker. Maar het heeft ook veel, en dan overdrijf ik niet, onderlinge irritaties en bemoeienissen en ruzies bloot gelegd. Met terugwerkende kracht heb ik spijt dat ik iedereen heb aangehoord. Want man-o-man wat speelt er een hoop, en ja, ik had het liever allemaal niet geweten. Hoogstwaarschijnlijk ben ik nu onderwerp van gesprek omdat ik mijn voordeur vuurrood heb geverfd. Je weet wel, dat rood wat je ook wel ziet op Japanse bruggetjes in Zen tuinen. Zie de foto hieronder.


    Tussen alle monumentaal grijs/groen en blauw geschilderde voordeuren springt de mijne er uit. En ik houd ervan. Een stuk tekst die ik vond over rode voordeuren……..

    Het is algemeen bekend dat de kleur rood, in China, de kleur van geluk is. Ieder jaar met het Chinese nieuwjaar, worden duizenden deuren in een rood jasje gestoken. Dit zou de inwoners, volgens een oud geloof, geluk en nieuwe energie geven voor het komende jaar. Volgens de principes van Feng Shui, trekt een aantrekkelijke ingang tot je huis of tot elk ander gebouw, goede en positieve “Chi” (levensenergie) aan. Als de voordeur aantrekkelijk is zal deze de “Chi” aanmoedigen om naar binnen te komen.

    Diep in mijn hart weet ik dat ik door het rood verven van mijn voordeur onrust heb veroorzaakt in de cul-de-sac, en het heeft me er ook wel even van weerhouden om het door te zetten. Ik ben alleen ook van mening dat het goed is om je eigen gang te gaan. Je kan het toch nooit iedereen naar de zin maken.

    Maar bovenal kan ik wat “chi’ ontzettend goed gebruiken, dus mocht het in China werken dan hoop ik dat het ook mijn voordeur binnen gaat. Oh….en als het mijn voordeur niet kan vinden dan is er ook nog mijn rode achterdeur, schuurdeur en poortdeur 🙂 Ik heb het zekere voor het onzekere genomen.


  • Dagelijkse beslommeringen

    Situatie updates

    Voor je het weet is het voorbij: een hittegolf het moestuin seizoen en de vakantie periode. Mijn donkere periode voelt ook alsof het achter me ligt maar helaas zijn er paar mensen in mijn omgeving die er anders over denken. Ik neem ze serieus en ze hebben gelijk. Helaas.

    In de donkere tunnel loop ik niet alleen. Ik heb mijn hond dichtbij me en ze doet precies waar ze in getraind is en waar ze goed in is. Al het geld wat er in haar gestoken is is het meer dan waard. De mensen die me daar in het verleden bij geholpen hebben ben ik eeuwig dankbaar.

    Nu ik het postcrossen fanatiek heb opgepakt stromen de kaarten bijna dagelijks binnen. Het is leuk om een perfecte kaart te vinden voor de ontvanger, daarnaast beschik ik sinds kort over hele leuke stickers waar ik de kaarten mee op begin te leuken. Het verschaft me plezier om er mee bezig te zijn, en het ontvangen van kaarten is nog leuker. En is het niet wonderlijk dat een klein stukje papier duizenden kilometers reist naar alle uithoeken van de wereld en uiteindelijk bij de ontvanger aankomt?

    Ook ging ik na 9 maanden naar de kapper. De laatste keer dat ik er was had ik een kort en pittig kapsel maar dat was een zomercoupe en mocht gezien de winter weer wat aangroeien. Nooit kunnen vermoeden dat ik zolang met mijn wintercoupe zou doen. Lang leven elastiekjes. Het is ondertussen weer heerlijk fris en fruitig geknipt en de elastiekjes kunnen de kast weer in. Het viel me op dat hier niet met mondkapjes wordt gewerkt. Ook niet op de eerste hulp waar ik een poosje geleden was. De enige die hier mondkapjes draagt is mijn tandarts, maar dat deed hij pre-corona ook al 🙂

    Hoe gaat het met jullie?

  • De Toestand

    sluimeren

    Het sluimerde al een poosje maar het begint nu langzamerhand een serieus ‘ding’ te worden.

    De afgelopen maanden heeft het me in een soort van grip waar ik me niet uit kan worstelen. En het wordt er met de dag niet beter op.

    Het schoot vandaag door mijn hoofd om iemand te raadplegen maar ik heb de antwoorden zelf al ingevuld. Zoveel opties zijn er niet, en die opties trekken me niet.

    Ik vermoed dat als alles niet zo drastisch verandert was het een heel andere kant op was gegaan. Maar alles, en ook echt alles, is anders dan het was. En ik zie op korte termijn ook geen verbeteringen aan de horizon.

    Zo langzamerhand vraag ik me dagelijks af, of het binnenkort stagneert of dat het iedere dag weer een stukkie minder gaat.

    Want als dat zo is…………….

    Dan heeft hier zitten te typen en wachten op het onvermijdelijke weinig zin maar zal ik toch iets moeten doen. Het is niet verantwoord het maar te laten en hopen dat het weg trekt. Zo succesvol zijn dit soort hobbels in het verleden ook niet ‘vanzelf’ opgelost.

    Daarnaast weet ik helaas uit ervaring van nog niet zo heel lang geleden hoe snel dingen de foute kant op kunnen gaan.

    Ik hoop op een wonder.

  • Dagelijkse beslommeringen

    Die aap lijkt op je oma

    Ik groeide op in een gezin waar racisme hoogtij vierde. Mijn ouders waren en zijn tot op heden vreselijke racisten. Als kind had ik het er moeilijk mee wat ze allemaal zeiden over andere mensen.

    WW2 en met name HItler en zijn gruwelijke kameraden kwamen bijna dagelijks ter sprake. Ik heb er vaak over gesproken tijdens mijn therapiesessies de afgelopen jaren. Het doet wel wat met een mens als je opgroeit tussen zulke figuren.

    Mijn ouders en hun kinderen hebben nauwelijks meer contact. 1 van hun kinderen trouwde met een Chinees/Surinaamse en een ander kind ging na de scheiding aan de wandel met een Marokkaanse schone.

    Ik zelf trouwde met een Surinamer. Het lijkt erop dat wij als kinderen toch ons verstand hebben gebruikt in tegenstelling tot onze opvoeders.

    Eén van de laatste keren dat mijn pa contact had met mijn echtgenoot en mijn zoontje was toen hij samen met hem door een boekje bladerde, een aap zag en tegen mijn zoontje zei dat die op zijn oma leek. De maat voor mij was vol. Opgedonderd uit mijn huis en mijn leven.

    Nu de hele wereld op de kop staat door het overlijden van George Floyd ging ik met echtgenoot het gesprek aan over racisme. Want ik wist dat hij er als kind mee te maken had gehad maar hoe was dat tegenwoordig eigenlijk?

    Mijn echtgenoot staat dichter bij de slavernij dan jij en ik. Zijn overgrootoma is als slaaf uit Africa gehaald en naar Suriname gedeporteerd. Daar zijn gruwelijke dingen met haar gebeurt. Ik ken de verhalen maar ga er hier niet over uit wijden.

    Iedereen wil er vandaag de dag wat over zeggen, eerder ging het dag in dat uit over Corona, en nu staan alle talkshows strak van het onderwerp Racisme. Iedereen met een kleurtje wordt op tv gehaald en kan eindelijk alle kommer en kwel vertellen waar ze blijkbaar al jaren mee te maken hebben gehad. Gemakshalve vergeten we dat er mèèr bevolkingsgroepen in bijvoorbeeld Nederland zijn die enorm worden gediscrimineerd, het zijn niet alleen de mensen met een kleurtje.

    Het enige wat ik hier dus met enige terughoudendheid over wil zeggen is dat we niet mogen vergeten dat er zoveel meer groepen mensen zijn die het enorm moeilijk hebben, en dat de nadruk wat mij betreft wat meer mag worden verlegd dan alleen naar de term BLM.

    Durf jij je hierover uit te spreken?
    XoXo

  • Dagelijkse beslommeringen

    Follow up

    Het begint allemaal langzamerhand weer normaal te worden buiten maar voor mij is er nog niet zo heel veel verandert.

    Ondanks dat ik goed ben hersteld van de ellende van de afgelopen jaren is ‘angst’ iets waar ik mee op sta en mee naar bed ga. Misschien is dat iets wat meer tijd nodig heeft om te normaliseren. Het is niet prettig om snel in de stress te schieten of angstig te zijn voor dingen buitenshuis. Mensen om mij heen lijken het leven weer meer te omarmen dan ik doe. Er worden plannen gemaakt voor feestjes en vakanties, bijeenkomsten en werk en ik durf niet eens een supermarkt in. Laat staan te gaan sporten. Gegijzeld zijn door angst werkt verlammend.

    De tuin is een goede afleiding al heb ik de afgelopen week mijn tuin langzamerhand naar de vernieling zien gaan. De zware kleigrond heeft enorm te lijden gehad onder de droogte. Een deel van mijn uien en knoflook is verloren gegaan. De scheuren in grond waren breed genoeg om een schroevendraaier in te laten verdwijnen. Ik kid you not.

    Er staat nog genoeg waar ik wel wat mee kan, want het regent momenteel en dat is prima. Wat ook prima gaat is de vermeerdering van de kippen. Er worden wekelijks nieuwe schattige kuikens geboren. Het zal nog lastig worden om ze uiteindelijk te verkopen. Een deel mag blijven, ruimte genoeg maar ze kunnen niet allemaal blijven.

    Kijk dat mooie beestje eens, ik vraag me af welke kleur straks de overhand heeft.

    Fijn weekend

    XoXo

  • Moestuin

    Webshop

    Ik heb sinds deze week een webshop gemaakt voor de spullen die ik van mijn tuin heb geoogst. Ik heb de tincturen er nog niet in gezet maar als daar belangstelling voor is dan kan ik die ook in de webshop opnemen. De komende maanden zal ik er de zelfgemaakte crèmes inzetten waar de geneeskrachtige Calendula in verwerkt wordt.

    Hier is de link http://www.moestuinlilly.nl

    Neem gerust een kijkje en als je vragen hebt dan hoor ik het graag 🙂

    XoXo

  • weekfoto's

    De week in foto’s #4

    Ik kocht dit krukje via Marktplaats, erg bij mee want ik was er al een poosje naar op zoek. Iemand een idee hoe dit type krukje heet bytheway?
    Zomaar een foto van een roos uit onze tuin. Niks bijzonders, wel mooi.
    Kuikens! Hier naar kijken verveelt nooit. En hoe groter ze worden hoe leuker het is.

    Ik was vergeten hoeveel werk er zit in het hebben van kuikens. Want het gepiep van de kuikens brengt allerlei problemen aan het licht in de hokken. Kuikengepiep trekt ongedierte aan, ik ving afgelopen week twee ratten, en ik zal daar nog vele van vangen helaas. Daarnaast hebben alle kuiken straks ook ruimte nodig om buiten rond te scharrelen. Ik heb straks 5 kippen met kuikens en ze hebben allen een ruimte nodig waar ze ook ’s nachts veilig kunnen zitten. Dat is een leuke klus. Het is ieder jaar weer een uitdaging om zo’n logistieke operatie in goede banen te leiden, met name met het materiaal waar ik mee moet werken. Ik ben nogal van het hergebruiken van hout en andere materialen maar zoals je daarmee kan verwachten voldoet dat vaak niet aan de afmetingen die je nodig hebt.

    Het is passen en vooral meten om dergelijke verblijven te bouwen. Maar laat ik voorop zeggen dat dat echt aan mij is besteedt. Ik heb de aflopen jaren ook al veel gebouwd en verbeterd. Het blijft alleen een terugkerend klusje ieder jaar. Omdat het tijdelijke oplossingen zijn tot de kuikens worden verkocht. Ze blijven sowieso 8 weken bij hun moeder rondlopen en daarna zie ik wel wanneer ze weg doe. Soms wacht ik wel maanden met de verkoop. Ik wil dan eerst zien hoe sommigen uitgroeien tot volwassen kip. Ik wil natuurlijk ook mooie beestjes houden. Maar hoe ouder ze worden hoe meer ruimte ze nodig hebben.

    Nadien breek ik alles weer af en breng ik de ruimtes terug in de oude staat. De tuinbuurmannen staan er vaak hoofdschuddend bij te kijken. Ze vinden dat ik veel werk aan haal, en ik begrijp dat als je 80 bent dat ook als een flinke klus ziet. Ik ben alleen stukken jonger en draai er mijn hand niet voor om. Een dag niet geklust is een dag niet geleefd zeg ik altijd maar.

    Nieuw shirt
    Hemelvaart op de moestuin, ik liet de jongste de lintbloemen plukken van de Calendula. Hij was er met amper twee minuten al zat van. Ik heb de klus afgemaakt. Ondertussen heb ik een voorraad Calendula waar je U tegen zegt. Maar goed, wie wat bewaard die heeft wat. Komt misschien nog wel van pas komende maanden.

    Ik keek gisteren met angst in mijn hart naar de beelden van hoe een een deel van Nederland Hemelvaart heeft doorgebracht. Mijn angst rondom Corona was net wat aan het afzwakken maar is bijna op volle kracht terug. Ik kijk huiverig naar de komende weken en maanden. HOe gaat dit zich ontwikkelen nu de teugels weer gevierd mogen worden.

    Fijn weekend! nog plannen?

    XoXo

  • Moestuin

    De week in foto’s #3

    Er liggen plannen om het huis te verbouwen (huis is gebouwd in 1902) en de vloer moet worden vervangen. Een flinke klus waar erg veel bij komt kijken. De hele benedenverdieping moet eruit inclusief de huidige keuken. We krijgen er straks wel vloerverwarming in. Maar de verbouwing an sich is nogal een een ‘dingetje’ qua logistiek. Deze week stond in het teken van het maken van een stappenplan, het bedenken wat voor soort keuken we erin willen enz enz…

    Mijn zoontje ging weer naar school afgelopen maandag. Hij had er enorm veel zin in. Het was uiterlijk voor hem ook een fijne dag om zijn vrienden – en het meisje waar hij heimelijk verlief op is – weer terug te zien.
    Ik vertrok meteen richting tuin. De aanhoudende droogte zorgt al voor wat problemen op de zware kleigrond en ik leende van mijn tuinvriend een aggregaat en dompelpomp om mijn land te besproeien.
    Uren later, waarbij ik stijf stond van de spier- en rugpijn was het tijd voor koffie.
    Koffie met het laatste stukje chocolade wat ik voor moederdag kreeg.
    Een pasgeboren kuikentje. Bij uitkomst zijn ze nat. En ze gelig met grijs. Dat komt omdat de huid van een zijdehoen grijs is. Dan lijken ze vies maar dat is natuurlijk niet zo. Het kuiken wordt net zo mooi als de moeder op de achtergrond. En dat is een plaatje hoor….De moeder heeft trouwens wat geel in haar vacht rondom haar bek. Dat is omdat ik haar tijdens het broeden vloeibare (gele) vitamines geef. Een kip komt die weken nauwelijks van het nest af. Ze eten vrijwel niks en drinken ook nauwelijks. Ze verzwakken daarom nogal behoorlijk. Daarom probeer ik haar via het water gezond te houden.
    Dit kuikentje is een paar uur oud en ondertussen mooi opgedroogd.
    ik maakte Surinaamse kip. Een heerlijk en simpel gerecht wat gretig aftrek vindt hier in huis. De borden worden nog nèt niet afgelikt 🙂

    Fijn weekend! jullie nog plannen?

    XoXo

  • weekfoto's

    De week in foto’s #2

    Ik ontdekte dat de koffie beter smaakt uit dit kopje. Heeft met het kopje te maken, of met mijn liefde voor de producten van Rituals.
    Daar zit ze, onderweg naar de dierenarts. Wat hieraan vooraf ging was een pittige aanval van een Pitbull-achtige hond die losliep terwijl ik haar uitliet. Zij liep braaf aan de riem, sterker nog, ze zat nietsvermoedend te plassen toen ze plots werd aangevallen. Achteraf vroegen mensen me of ik geen trappen had uitgedeeld aan de pitbull. Nee. Dat is niet hetgeen wat er in je opkomt als twee honden met elkaar vechten. De kan is namelijk groot dat één van de honden jou toevallig even meepakt tijdens het bijten.
    Op mijn verzoek kreeg ze een muilkorf om. Omdat ze ontiegelijke pijn had en ik haar blind vertrouw maar je moet een hond die pijn heeft niet onderschatten. In deze Corona- maatschappij kwam het er ook op neer dat ik haar volledig in mijn armen hield terwijl de dierenarts -zonder verdoving – de wond in haar achterpoot ging hechten. Normaliter is er een assistente – of twee die helpen. Nu waren het de dierenarts en ik. De dierenarts moest hard lachen toen ik opbiechtte dat hij de eerste persoon was sinds de uitbraak, die ik in het wild van dichtbij zag.
    Zo mak als een lammetje op de terugweg. Met een dikke prik in haar kont met pijnstilling en antibiotica. We hebben de rest van de dag weinig van haar gezien.

    Dit zijn de calendula lintbloempjes die rechts- vers geplukt zijn en links- gedroogd zijn door de zon. Als ze helemaal verdroogd zijn zet ik in de olie waar de geneeskrachtige stoffen in de olie kunnen trekken.

    Hier zitten ze al een paar weken in de olie. Ik laat het een week of 4 misschien zes trekken voordat ik het ga gebruiken in de crèmes / zalven en lippenbalsem.
    Kijk! Mondkapjes. Ik vond ze tussen mijn spullen op de tuin. Wie weet ga ik ze zelf maken. Dan zien ze er zeker flitsender uit dan deze 🙂
    Ik maakte Soto soep. Een vullende soep met: rijst, ei, taugé en gebakken uitjes. Heerlijk!

    Fijn weekend XoXo