Wachtkamers….

W

Vanmorgen zat ik al vroeg in de wachtkamer van de huisarts. Terwijl ik wat tijdschriften heen en weer bewoog op de tafel zag de dreumes zag zijn kans schoon om het complete folderrek van de muur te rukken en alles wat er aan speelgoed lag te verplaatsen.
De nieuwe (erg jonge) huisarts zat met ogen zo groot als schoteltjes te luisteren naar mijn verhaal, en (hulp)vraag.
Ik kreeg een zalfje mee en verder wist hij niet zoveel te zeggen. Normaliter lullen ze de gaten in je sokken, maar deze dokter wist zich geen raad. Het kan zó genant zijn om over mijn ‘shit’ te praten. Ik voelde me net een dwarse kleuter die een kwajongensstreek opbiechtte.
Ligt meer aan mijn waarnemingsvermogen dan aan de arts, vermoed ik.

Ondanks dat ik veel in jullie reacties lees dat ik ‘sterk’ ben en er zeker wel uitkom, is dat gevoel toelaten én geloven erg moeilijk. Ik kamp nog dagelijks met de gedachte dat ik dit zo  niet langer trek.

Ik hoor jullie wel, ik onthoud het ook, maar voel het niet.

Dat is een knap gevaarlijk gevoel, en tevens ook het verneukeratieve van depressie in welke vorm dan ook. De buitenwereld ziet vooruitgang, ziet iemand knokken en ziet de hoop gloren aan de horizon. Maar de persoon – zoals ik-  denkt eigenlijk maar aan één ding………………………….dit gaat zo niet langer……………………………………
Ik snap heel goed dat mensen zelfmoord plegen. Je moet wel van fukking goede huize komen om weerstand te bieden aan het gevoel van ontsnappen. Ik heb het geluk dat ik het van me af durf te schrijven en een ontzettend lieve man heb -en net zo belangrijk- dat ik vreselijk veel van mijn kinderen hou.
Het gevoel waar ik op doel, laat zich vergelijken met het volgende:
Stel je voor dat je keihard aan het rennen bent, op een gegeven moment kún je niet meer, je wilt stoppen, neervallen, de brui eraan geven. Maar je moet doorn en je gaat door. Je longen doen pijn van benauwheid, je krijgt bijna geen lucht, je benen voel je niet mee en je hoofd staat op ontploffen -……………mmhhh…misschien is dit toch niet zo’n handig voorbeeld 🙂 ………..ik weet ook zo even niks anders………………- maar je gaat door zo uitgeput dat je bijna omvalt…..ik denk dat zoiets lijkt op wat ik voel. Het feit dat je aan het einde van je latijn bent…maar je wilt zo graag de finish halen…maar de finish zie je niet. Misschien moet je nog een bochtje om, misschien nog wel honderd…alles kan..je weet het niet.
.
Moet je voorstellen hoe het zal zijn voor mensen die dit niet van zich af kunnen/durven schrijven. Die niet zoveel liefdevolle reacties en steun krijgen. Mijn god, daar moet ik niet aan denken.
Om jullie niet ongerust te maken: ik wil niet dood en ik ben niet van plan een einde aan mijn leven te maken, maar ik praat/schrijf er wel over. Het zijn gedachten en het is de realiteit.

Add comment

Geef een reactie

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 25 andere abonnees

%d bloggers liken dit: