Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abseilen zonder de traptreden te raken

A

Picture this: ··Het is dinsdagavond en het is ongeveer 20:00 uur.

De puber en de tiener zitten in de woonkamer en kijken naar gtst.
De chef is boven met het peutertje want die gaat naar bed.
Ik sta boven aan de trap en wil een takkie optillen om die mee te nemen naar beneden..

Het volgende moment duvel ik –samen met het takkie- van de trap, ongeveer 20 treden om het drama even aan te dikken 🙂
Onderaan de trap vliegt de takkie met een noodvaart de woonkamer in.
Mijn gekerm zorgt ervoor dat de tiener en de puber komen aangesneld.

Ik heb overal pijn maar het enige wat ik doe is naar adem happen.
De tiener barst direct in huilen uit en de puber trekt zich terug in de keuken om daar zwaar te gaan hyperventileren.
De chef is nog steeds boven en heeft niets door, door het gegil van de tiener komt hij toch in actie.

Wat ontzettend vreemd is, is dat ik in tijden van stress heel kalm blijf. Ik begin dan te lachen (stress) en probeer iedereen te kalmeren.
Hoe groter de paniek bij mijn omgeving, hoe harder ik mijn best doe de boel te sussen en door grappig te zijn.
Roepen dat het wel héééél apart is dat je met anti-slipsokken van de trap lazert. Ik vond het hilarisch, de rest niet, die bleven paniekerig kijken.

Dit deed mij direct denken aan een gruwelijk ongeluk wat ik in 2009 had. Ik wilde mijn gevallen iPhone van de grond oprapen toen ik voorover van het bed mieterde en nog nét mijn knie tegen de punt van het nachtkastje stootte.
Toen het licht aan ging bleek er een fikse wond over mijn knie te lopen, je keek bij wijze van spreken mooi naar binnen. De chef was ontzettend geschrokken maar belde vlot 112 en vervolgens wachten wij allemaal op de ambulance. De kinderen waren wakker geschrokken van mijn gegil en vielen bijna flauw bij het zien van de wond. Die wond die ik met twee handen dichthield en ondertussen ook heel erg grappig zat te zijn. Ik vind het akelig om te zien hoe mijn kinderen schrikken van dit soort ongevallen met hun moeder, hun angst en verdriet probeer ik met een grapje wat weg te nemen. Lukt eigenlijk nooit, maar erger maken wil ik het op zo’n moment ook niet. Ik ging midden in de nacht naar het ziekenhuis en kreeg zonder verdoving 5 hechtingen (held) op mijn knie en zat vervolgens nog een half jaar thuis met verbrijzeld kraakbeen.

Maar nu terug naar afgelopen dinsdagavond.

De peuter was rustig de trap afgelopen en liep zonder dat we hem echt opmerkten naar de woonkamer waar hij tv ging kijken. Waarom zou hij in bed blijven liggen he?  😉

Van de chef mocht ik beslist niet gaan staan, hij bekeek mij van alle kanten en vroeg ik ledematen nog kon bewegen. Ik vond het allemaal nog steeds erg grappig.
Nadat hij mij in de benen had geholpen, mijn arm had bekeken die van boven tot beneden toe langs een structuurmuurtje was geschoven kreeg ik twee paracetamols.
De kinderen werden wat onpasselijk bij het zien van mijn arm maar ik niet, ik voelde toen nog geen pijn.
Nu ondertussen wel, behoorlijk ook. En niet alleen mijn arm maar alles wat in contact kwam met de trap doet zeer.
Desktop19
Samenvattend kan ik wel zeggen dat ik een pechvogel ben, en dat ik regelmatig in de lappenmand zit.
Weet je wat ook zo raar is? Dat ik gisteren – al liggend onder aan de trap- zei tegen de chef dat mijn nieuwe therapeut vast niet geloofd dat ik gevallen ben als ze weet van mijn automutileren.
Nouja, dat zie ik morgen dan wel weer.

Denk dat dit ook wel weer een vervolg verhaal wordt.

reacties

Geef een reactie

  • Met extra schrik in de benen naar de nieuwe peut… Maar met dat kennismakingsgesprek komt ’t vast goed!
    Met je geschaafde arm hopelijk ook snel… Wat moet dat zeer doen..! :-/

  • Vreselijk zeg! hoop dat je je nu weer wat beter voelt. Een ongeluk zit in een klein hoekje zeggen ze altijd..

  • Auw auw en auw. Vorig jaar is mijn lief ook op deze wijze van de trap gedonderd (hij raakte even buiten bewustzijn) en was nadien ook bont en blauw. Godzijdank geen hals und beinbruch. Heel veel succes morgen bij je nieuwe therapeut.

  • Zou ook zomaar iets voor mij kunnen zijn, ik doe dit soort stunts ook nl…

    Sterkte jij!

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 21 andere abonnees

Archief

%d bloggers liken dit: