Afro-kroeshaar in de schaar

A

De kapster was mooi op tijd en de dreumes zat niet veel later verbouwereerd te kijken naar alle spullen die uit haar tas werden gehaald.
Toen hij in de kinderstoel werd gezet en haar handen door zijn krullen woelden zag ik hem fronsen, hij is pas twee, en een heerlijk ventje, maar hij weet als geen ander wat hij wél of niét wil.
En dat getrut met zijn haar…….daar is hij niet van gediend.

Al die oude dametjes die rollators voor de kinderwagen gooien om zijn krullen van dichtbij te bekijken.
En de daarbij horende monden die ruiken naar gekookte melk en oude mensenluchtjes, neeneeenee…hij duikt nog niet weg als er weer eentje aan
komt schuifelen maar het scheelt niet veel.  Hij heeft er misschien al een klein traumaatje door opgelopen 🙂

Ik hield mijn hart én ook een aantal lekkernijen vast die ik apart had gelegd om hem af te leiden van het geknip.
De kapster ging ferm aan de slag en links en rechts vielen kleine krulletjes op de grond.
Ze vertelde dat ik me geen zorgen hoefde te maken over krullen want die zou hij gewoon houden.
Of je ze nu afknipt of niet, dit soort krullen kunnen niet verdwijnen.
Met een vinger in haar wang geprikt en haar hoofd opzij gebogen murmelde ze zelfs iets van afro-kroeshaar.

Als moeder die haar kind nog niet echt aan de buitenwereld heeft kunnen vertonen barste ik bijna van trots uit elkaar.
Niks is fijner of leuker dan dat mensen je kinderen de hemel in prijzen en of zich verwonderen over hun kunsten oid.
En ik ben ook gewoon een moeder zoals iedereen, complimenteer mij over mijn kinderen en je ziet een glimlach die je niet zou verwachten bij een zwaar depressief persoontje.

De chef kwam vanmiddag vroeg uit het werk thuis met een enorme doos bonbons.
Misschien een opkikkertje voor de dag van morgen.
Ik heb twee jaar gehoopt dat het niet nodig zou zijn maar helaas is het morgen toch echt zover.
Ik moet voor dat lastige gesprek naar die ene instantie, je weet wel.
Al hééél vroeg moeten we hiervoor op pad.
Als we thuis zijn heb ik even de tijd om mijn peutertje te knuffelen en naar bed te brengen dan kunnen we weer op pad.
Maar dan voor een gesprek met de psychiater, die ik al een hele poos niet gesproken heb.

Ja, ik zie ertegen op. Omdat ik het zat ben om hardop te moeten vertellen welke beperkingen ik heb.
Hoe slecht het eigenlijk met me gaat.
En de chef, die gaat mee, die zal vast ook nog een duit in het zakje doen. De laatste keer dat hij zich hierover uitsprak  kreeg ik het ff zo zwaar te pakken, dat ik even weer van die rare gedachten kreeg…………….. die gedachten dat ik beter uit het leven kon stappen omdat iedereen zoveel hinder ondervindt.
En morgen mag ik daar dus weer eens een boekje over open doen.
Ik hoop voor de allerlaatste keer.

Misschien is het maar goed dat ik de psychiater s’middags zie, mocht ik weer naar de klote zijn dan is de redding dichtbij.
Duimen jullie voor me? Ik kan het goed gebruiken morgen.

16 comments

Geef een reactie

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: