Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Zelfanalyse

Z

De therapiesessies gaan steeds beter.
Mag ook wel na anderhalf jaar met dezelfde therapeut.
Toch ging het in het begin niet zo soepeltjes.
Je moet met de therapeut een band aangaan en alles op tafel durven leggen.
Dat is best eng en in mijn geval ook niet zo simpel.
Je moet vertrouwen hebben en krijgen in mensen die je totaal niet kent.
Waarvan je mag verwachten dat ze de kennis en knowhow hebben om je te helpen.
Toch was ik daar in het begin niet van overtuigd maar heb me daar wel in geschikt.
Het ging zo slecht dat ik ook geen keus had.

Een goede therapeut weet precies hoe die dat aan moet pakken.
Het heeft een poosje geduurd maar tegenwoordig lukt het me steeds beter om over zaken te praten.
Ik krijg daar ook positieve feedback op van de shrink en therapeut. Die zien daarin ook een duidelijk verschil met het begin.
Het kost wat bloed, zweet en tranen maar dan kom je uiteindelijk ook wel ergens.

Ik merk dat ik aan het veranderen ben.
Mijn denken en doen is langzamerhand aan het veranderen.
Vanmorgen zag ik de shrink en vertelde hem dat ik wel zou willen minderen met de medicatie.
Om weer een stuk gevoelsleven terug te krijgen.
Ik mis dat gevoelsleven ik ben nu wel heel erg vlak. Het leven is op zich best comfortabel om niet zo geleefd
te worden door emoties, toch ga je ze op termjn missen.

De shrink vertelde dat het –bijna twee jaar geleden- van levensbelang was om de dosis anti-dep in korte tijd op te hogen om zodoende heel vlot af te vlakken.
Hij noemde het zelfs een kwestie van leven en dood (!!)
Maar de therapie doet goed zijn werk en wellicht is het een goed moment om weer wat gevoelens terug te krijgen.

De chef is NOT amused met het plan om eventueel te gaan minderen.
“Zolang er nog momenten zijn dat je het leven niet meer ziet zitten, is terug gaan in medicatie gevaarlijk.”
Ik kan hem daar geen ongelijk in geven.

Het nadeel van minderen is dat negatieve gevoelens weer in alle hevigheid terug komen.
En niemand kan voorspellen wat er dan met mij gebeurt.
De chef in dit geval, heeft wel een vermoeden en heeft het nu nog liever niet.

Tja, dan moet ik toch nog maar eens een nachtje over slapen. Of misschien wel twee.

8 reacties

Geef een reactie

  • Niets overhaasten…
    (Maar aan de andere kant vind ik het ook sterk van je, dat je aangeeft dat het van jou wel minder mag, dat je minder afgevlakt zou willen zijn/voelen.)
    Het is al waanzinnig mooi dat de therapie zo zijn werk doet (!). Daar mag je trots op zijn.

  • @allen: dank voor de reacties, ik ga er nog een paar nachten over slapen, ook zal ik volgende week de peut eens peilen hierover.
    Ik snap de chef wel hoor….hij staat blijkbaar op sommige momenten doodsangsten uit over mijn welzijn…maar dan is het toch gek dat de Shrink het prima vond…

    @Kliefje; hoogmoed komt voor de val 🙂 ik dank je voor je tip hierin…

    @dionne: ik neem met jou ff contact op via FB x

    @ Gina: die extra kilo’s daar tobben inderdaad lotgenoten mee…dat is het nadeel van de anti-dep..ik sleep ook wat extra kilootjes achter me aan.

  • Helpt het als ik zeg dat ik ook nog op de maximale dosis zit van de antidepressiva?

  • Ik zou ook even wachten, je bent erg overmoedig denk ik. Wacht nog even af, tot de goeie periodes langer blijven.

  • LAstig hoor. Gelukkig heb je er een professional bij en een dierbare die helpen meedenken.

  • En de dikke buik neem ik maar even voor lief…. (Ben 15 kg. aangekomen van de mirtazapine :'(

  • Heel lastig zo’n beslissing. Wat zegt de peut ervan? En ik denk dat de chef in dezen ook een stem in het kapittel heeft, hij is uiteindelijk toch de figuurlijke boksbal…
    Nu kunnen mannen wel een stootje hebben hoor, die van mij zegt altijd:”Ik ben niet van kraakporselein”. Ik wens je veel wijsheid, ik neem nog maar een mirtazapinetje…

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Your sidebar area is currently empty. Hurry up and add some widgets.

%d bloggers liken dit: