Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

a(sociaal)

a

Het is lastig om sociale contacten te doseren en moeilijk in te schatten ook.

Het ene moment zit je met de juiste persoon relaxed te kletsen maar schuift er een verkeerd persoon aan. Een goed moment om op te stappen in mijn geval.
Mijn sociale contact vind meestal plaats in mijn straat, met de buren – die ook kinderen hebben die buiten zijn, je moet af en toe toch even poolshoogte nemen.
En sommige mensen liggen mij heel goed, die zie je helaas weinig, en anderen liggen mij totaal niet en daar zit ik me dan bijna iedere dag aan te irriteren.

Mijn peuter is van het soort die rond tien uur ’s ochtends naar buiten gaat en die je dan de rest van de dag niet meer ziet.
Ik roep hem af en toe naar binnen voor een plasje/wat drinken/boterham maar hij is direct nadat hij daarmee klaar is alweer op weg naar buiten.
Het is ook best een populair kind, hij is lief en behulpzaam en deelt alles wat hij delen kan én hij heeft een groot wagenpark.

Zijn step is erg populair en zijn trekker en fiets ook. En hij sleept alles gemoedelijk naar buiten zodat zijn vrienden ermee kunnen spelen.
Hij nodigt ook regelmatig de hele straat uit voor een ijsje, komt dan binnenzetten met achter zich aan een kudde makke schapen die allemaal wel een ijsje lusten. Of hij neemt de koektrommel mee naar buiten waar hij aan werkelijk iedereen die praten kan een koekje aanbiedt.
Ik vind het schattig…en ben er eigenlijk nooit boos over, dat sociale gedrag past wel bij mij en ook bij zijn vader.

Problemen heeft hij ook nooit met andere kinderen.
Die ‘andere’ kinderen liggen regelmatig languit op straat en brullen alles bij elkaar of ze trekken hun soortgenoot hardhandig van een step o.i.d.
Mijn peuter heb ik ook wel eens betrapt op geruk en getrek maar daar heb ik korte metten mee gemaakt, we blijven van elkaar af. Punt.

Het zal voor hem straks wel wennen worden als hij naar school gaat. Hij kan dan overdag veel minder buitenspelen. Zijn vrienden zullen er ook aan moeten wennen dat hij overdag niet meer zoveel in de straat speelt.

Dat hij naar school gaat is voor mij dus ook wel prettig. Ik hoef mij ook minder buiten te vertonen en kan zo een aantal mensen mooi ontlopen.
Ik hou van mensen hoor, dat is het niet, ik ben het alleen zo zat dat er met het gros van de mensen zo weinig leuks te kletsen valt. Ik heb helemaal geen zin om te luisteren naar andermans gekwaak, vaak ken ik het verhaal al en boeit het me gewoon niet.

Afgelopen week besprak ik met therapeut mijn sociale isolement, dat het mij ontzettend goed bevalt maar verre van wenselijk is. Voor het eerst kreeg ik te horen dat in mijn geval het niet zo erg is om in een isolement te zitten. Als ik mij teveel moet forceren om ‘leuk’ en gezellig te doen dan kost me dat gewoon té veel energie, dat steek ik liever in mijn gezin.

Er zijn mensen die hier meelezen en die nauwelijks iets van mij horen of zien, het ligt niet aan jullie, zeker niet, het ligt aan mijzelf en als er eens een betere tijd aanbreekt, dan kruip ik wel weer uit mijn hol.

ps: mail/whatsapp/sms/imessage/briefpost blijft altijd welkom natuurlijk!

 

reacties

Geef een reactie

  • Stiekem zie ik er wel naar uit. We zijn de afgelopen jaren dag en nacht onafgebroken samen geweest. Het is goed dat hij andere dingen gaat leren, meer kindjes leert kennen. En voor mij fijn zodat ik wat meer tijd heb voor mezelf en mijn ‘therapie-dingen”.

  • Herkenbaar ook voor mij. Ik las je comment net bij de reactie van Kliefje. Ik denk dat veel mensen die ooit bij de grens geweest zijn hem niet weer willen tegenkomen en dat proberen te voorkomen. Sommige mensen inderdaad leuk en gezellig, anderen gauw naar binnen. Gelukkig is die van mij al 6 en is die polshoogte minder vaak nodig dan een paar jaar terug. Leuk voor je peuter dat hij straks peuter wordt en lekker zijn wereld mag gaan verkennen op school. Vreemd zal het wel zijn zo zonder hem, maar misschien stiekem soms ook best fijn.

  • Oh echt? Nu je het zo schrijft kan ik me dat van jou ook wel voorstellen. Je hebt eerder bijna tegen een burn-out aangezeten dus heb je al eens flink je grens geraakt. Daarna verandert alles he?
    Nooit meer terug naar dat gevoel dat het ‘teveel’ wordt of is.
    Lastig de teugels laten vieren……

  • Ik ben net zo als jij. Heel gedoseerd met sociale toestanden. Soms heb ik onwijs veel zin iemand te zien, maar ben ik na afloop helemaal gesloopt. Op de één of andere manier vreet het toch energie. Ik doseer ook enorm, niet te veel achter elkaar, slechts één afspraak per weekend etc.

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 21 andere abonnees

Archief

%d bloggers liken dit: