Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Auf Wiedersehen

A

Waarom zit dat lichtknopje toch zo goed verstopt? Dat nu even niemand het licht voor me aan doet hier.
Het is hier best een beetje eng, zo donker ook, is er geen trap o.i.d.?
Waar ik ben? oh…dacht dat we dat wel wisten, ik zit daar beneden in die put.
Die donkere put weet je wel.

Ondanks dat het misschien goed lijkt te gaan met mij is dat absoluut niet zo.
Ik zou willen dat het wel zo was. Dat ik eindelijk eens wat positiviteit zou voelen.
Het postcrossen vervult een stukje van mijn dag – zo af en toe- maar heeft tot op heden totaal geen verandering gebracht in mijn humeur.
Ik ben er zo verdrietig van, ik voel me al zolang zo ongelooflijk leeg en klote….en er gebeurt gewoon niets ten positieve.

Deze week heb ik bij mijn werkgever de ontbindingsovereenkomst getekend.
Hij was reuze vriendelijk, daar hou ik een fijne herinnering aan over.
Tegelijkertijd zou ik afscheid nemen van de mensen met wie ik zo lang heb samengewerkt.
Maar die mensen heb ik ook al die tijd gemist. tijdens mijn zwangerschap heb ik met zovelen uit gezien naar de baby en
ik had gehoopt met mijn andere -net bevallen collega’s- lekker te kunnen kletsen over alle dingen die je (weer) meemaakt met een baby’tje.
Helaas, ik heb na de bevalling met niemand meer gesproken, laat staan over babydingen.

De chef was mee, inclusief mijn peutertje. Zoals ik al schreef werden we vriendelijk onthaalt, vervolgens werden de papieren getekend en was ik klaar.
Daar op die plek, aan dat bureau, met die computer en daar op het hoekje mijn lieve collega, daar zou ik nooit meer terug komen.
Wie had dat nu gedacht he? Ik had het nooit kunnen voorspellen dat ik voor de tweede keer een baan zou verliezen na een postpartum depressie.
Nadat ik bij mijn teamleider de hakken uit zijn kantoor had getrokken haalde ik een paar keer adem om mijn directe collega’s onder ogen te komen.

Ik haalde heel diep adem, maar kreeg de op borrelende brok in mijn keel niet weg gezucht.
Ik zocht naar mijn kracht maar helaas, vond mijn collega mij eerder dan ik mijn kracht.
Dus raakten we in gesprek, zij voelde zich duidelijk ongemakkelijk en ik voelde me verdrietig.
En natuurlijk begon ik te huilen. Niet hard ofzo, maar er vielen wel zo links en rechts tranen naar beneden.
En vervolgens werd dat erger want ze ging me troosten, zei heel lief dat ze al die jaren zo fijn met mij had samengewerkt en toen ik weg liep om snel het pand te verlaten liep ze me nog even snel achterop voor een dikke knuffel. En toen braken de dijken door.
Ik mompelde iets dat ik op zo echt geen afscheid kon nemen van anderen en ze knikte begrijpend. Waarna ik vervolgens in rap tempo het pand verliet samen met de chef en de peuter.

En daar veilig in mijn autootje……daar brak het verdriet pas echt goed los.

Ik wil niet zwak zijn, ik wil niet steeds de controle verliezen over mijn emoties. Ik kan er alleen niet meer tegen vechten.
De wonden zijn zo diep, en het leven doet mij zoveel zeer. Ik voel me verslagen en gebroken.

Ik ga er even een paar dagen tussenuit…de sneeuw opzoeken. Een ander omgeving een andere dagbesteding, samen met de chef en mijn kindjes, en laten we de takkies niet vergeten.
Ik hoop dat het goed gaat. Ik heb weinig vertrouwen in mijzelf als het op vakanties aankomt. Maar goed, we gaan het proberen. Wie weet kom ik wel met een beter humeur terug.

Tot over een poosje!

Auf Wiedersehen

reacties

Geef een reactie

  • Oh meid, lees voor het eerst je blog. Wat naar om te lezen hoe het je vergaat na het krijgen van kindje. Ik hoop dat je een beetje kan ontspannen deze dagen met je chef. Dikke knuffel!

  • Het is ook niet niks… afscheid nemen van iets waarvan je helemaal niet bedoeld had dat het zo zou lopen. Maar die tranen… schaam je er niet voor. Dat moet er uit.

    En wat hoop ik dat jullie die week in de sneeuw goed zal doen! In een andere omgeving, je kunnen concentreren op alleen jezelf en je gezin… lijkt me een goed plan. En bij thuiskomst, zal dit allemaal al wat verder weg lijken.

  • Ik wilde eerst geen afscheid nemen maar de kop in het zand steken, vanuit therapie kreeg ik het advies toch te gaan. Alleen al voor het feit dat ik daar later nooit spijt van kan kirjgen.
    Nu is het natuurlijk niet helemaal goed verlopen, dus dat is dan wel jammer.
    Ik ga ook niet terug om nogmaals afscheid te nemen, straks gaat het weer mis, dat trek ik niet.
    xx

  • Hoi Gina,
    Ik heb ff snel gegoogeld maar ik kwam het tegengestelde tegen vwb cannabis en depressie. Cannabis kan het namelijk erger maken en/of veroorzaken.

    Ik ben al een paar jaar gestopt met roken en ook al zou het helpen dan zou ik het niet doen, ben veel te blij dat ik van het roken af ben.

    Wat je schrijft over Parkinson klinkt verontrustend! ik hoop dat dat het niet is. Laat je het mij nog weten wat eruit is gekomen?

  • Ik kan me voorstellen dat afscheid nemen van je werk je emotioneel maakte, dat is heel definitief. Ik hoop dat het je nu toch ook een soort rust geeft. Het wacht niet meer ergens op de achtergrond, het is klaar, daar hoef je niet over te denken of je schuldig over te voelen. Geen idee of het zo werkt maar dat hoop ik voor je.
    Ik hoop dat jullie het heerlijk hebben volgende week, het is daar prachtig. Hele fijne tijd met z’n vijfjes! Ik hoop dat deze vakantie een succes wordt zodat je wat meer vertrouwen krijgt in jezelf wat betreft vakanties! 🙂
    Kus voor allemaal,
    Ing X

  • Natuurlijknis dat heftig, zon afscheid. Hoop dat je je zinnen wt kunt verzetten in de sneeuw. Sterkte! Luchtknopje komt weer in zicht.

  • Au, au, au, herkenbaar dat afscheid van je werk. En ook herkenbaar dat vechten tegen je emoties.
    Dikke knuffel en ik duim voor je dat je een fijne vakantie hebt.
    Liefs Karin

  • He meis, fijne tijd, leun maar lekker op de chef. Zo te lezen heeft hij sterke schouders waarop je mag / kunt leunen.
    Even terzijde: ik las dat cannabis kan helpen bij een depresssie.:)
    Over een paar weken krijg ik onderzoek voor Parkinnson. Het vallen en de depressie kunnen aanwijzingen zijn. Op het moment slik ik zoveel troep, dat de depressie op de achtergrond sluimert, d.w.z. Kan elk moment zijn lelijke kop opsteken.
    Liefje, Houdt moed, als het donker wordt een denkbeeldig kaarsje aansteken.
    Een van mijn favoriete zangers ( Ede Staal) heeft daarover een mooi lied: het het nog nooit zo donker west, of het wordt altied wel weer licht.
    Zoek maar eens op Youtube. Mijn verhaali is nu wel weer lang genoeg. Dahag<3

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 24 andere abonnees

%d bloggers liken dit: