Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Beste oudste broer….

B

Van onze gezamenlijke jeugd heb ik erg weinig herinneringen. Dat komt vast doordat jij een heel stuk ouder bent dan ik. Ik was amper een turf hoog of jij ging voor je dienstplicht het land in en daarna ben je volgens mij ook niet meer thuis komen wonen.

Jij was de rebel in huis, de dwarsligger de ruziezoeker. Dat dwarse van jou heeft mij nog eens een heel lelijk litteken bezorgd omdat jij mij- zonder toestemming- meenam op de fiets en ik vervolgens met mijn voet tussen de spaken kwam.

Iets wat ik heel erg waardeer is de keuze van je echtgenote. Misschien komt daar mijn voorliefde voor vrouwen met bruine ogen en donkere haren wel vandaan.
Ze was altijd zo lief voor me, niet zo raar ook dat ik in tijden van grote nood naar jullie huis vluchtte en daar liefdevol door haar werd opgevangen. Zij was het enige zonnestraaltje in mijn jeugd.

Vanaf mijn 20e veranderde ons contact. Ik had een vriend met wie jij het ook goed kon vinden, we kwamen bij elkaar over de vloer en het was eigenlijk altijd wel gezellig. Vermoedelijk was het té gezellig, en was ons dat niet gegund. Toen is het mis gegaan….de oorzaak van het mis gaan hoorde ik vorig jaar van je vrouw. Het schijnt dat dat duivelse wijf die wij ‘moeder’ moeten noemen jou heeft verteld dat ik je beschuldigde van incest.

Waarom heb je in godsnaam 20 jaar rondgelopen met dat verhaal in je hoofd? Ik heb mij namelijk al die jaren afgevraagd wát er aan de hand kon zijn.

Het geeft wel aan hoe verziekt de relatie ondertussen was. Hoe ontzettend veel kwaad er is aangericht en hoe paranoia we omgingen met alles wat we hoorden. Ondanks dat we beter wisten werden we steeds aan het twijfelen gebracht.
De laatste keer- waar ik van weet- is van een paar jaar geleden. Ik had je een uitnodiging gestuurd voor mijn huwelijk maar ‘zij’ vertelde jou tussen neus en lippen door dat je eigenlijk helemaal niet welkom was, dat ik dat had gezegd tegen haar. Yeah right….weer zo’n grove leugen. Voor jou reden om niet op te komen dagen op mijn huwelijk. Waarom je/jullie er niet waren hoorde ik, uiteraard maanden later pas.

Het is jammer dat jij en ik – mede daardoor- nooit een goede band hebben kunnen opbouwen. Wellicht was dat ook wel teveel gevraagd voor ons. Want met wie hebben wij nu sowieso een goede band? Wij werden met z’n allen tegen elkaar uitgespeeld en daar zijn we altijd wat paranoia van gebleven. Het geeft wel aan dat dat duivelse wijf schaamteloos dingen verzint om anderen te beschadigen, in dit geval zelfs haar eigen kinderen.

Het is alweer iets langer dan een jaar geleden dat ik jou uitnodigde voor een etentje. Ik wilde jou eens face 2 face spreken naar aanleiding van dat vreselijke verhaal. Blij verrast was ik toen je op mijn voorstel in ging en wij samen uit eten gingen. Het was per slot van rekening al ruim 20 jaar dat we elkaar niet meer spraken.

Ik weet nog dat ik jou vertelde wat ik te weten was gekomen tijdens therapie. Wat hoogst waarschijnlijk de diagnose is van onze moeder. Het heeft er alle schijn van dat ze een antisociale persoonlijkheidsstoornis met sadistische trekjes heeft.

Zeker weten doen we het niet en blijft dit gissen maar door mijn verhalen van onze jeugd werd gedacht dat deze stoornis op haar van toepassing kan zijn.

Dat etentje was een eenmalig iets, dat was wel snel duidelijk. Ik meen zoveel in je gedrag en denkwijze te herkennen dat dat je een onplezierig gevoel gaf. Dat zag ik. Toch jammer voor jou want je had er ook voordeel uit kunnen halen. Alles wat ik je kan vertellen hoef je zelf niet meer uit te zoeken.

Het sms’je wat je een aantal maanden later stuurde waarin je aangaf dat verder contact niet echt wenselijk was verbaasde me niets. Ik sluit me daar wel bij aan. Hoe jammer het ook is, er is teveel om ons heen gebeurt en de leugens en manipulatie van onze ‘moeder’ hebben hun doel niet gemist. Er is geen bodem voor een gezond contact. Op drijfzand blijft niets staan.

Ik hoef je vast niet te vertellen hoe ontzettend zeer dit doet.

Wordt vervolgt

reacties

Geef een reactie

  • Zo herkenbaar. Mijn moeder met haar narcisme en vol met theatrale leugens en mijn vader die zelf
    narcistisch is. Ik heb er jaren over gedaan om daar onder uit te worstelen. Met als gevolg
    dat ik hem al 29 jaar niet heb gezien en met mijn moeder twee jaar geleden gebroken heb.
    Meid heel veel sterkte en je zult zien dat je een onwijs leuk persoon bent die niet op haar moeder
    lijkt.

  • Pfff, wat een heftig verhaal en wat een pijn.
    Herkenbaar ook. Als er geen vader of moeder is die het gezin bij elkaar kan houden of die aan de basis van de liefdevolle relatie met elkaar staat, valt het gezin vroeg of laat uit elkaar. Daarom heb ik zelf ook geen contact meer met broers/zussen. En ook niet met vader of moeder. Hoe graag ik dat ook had gewild. De littekens zijn te diep.

  • Wat ben je moedig, Nurse.

    Ik reageer niet (gister niet, en mogelijk bij het volgende capitel niet) omdat ik ook even niet weet wat te zeggen en geen zin in onzin heb.
    Kan mij voorstellen dat dat mogelijk voor meer lezers geldt.

    Maar wil je dat en dat ik nog altijd – in stilte – met je meelees, wel graag laten weten.

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 24 andere abonnees

%d bloggers liken dit: