Blogwereld

B

Er wordt heel wat afgeblogd op het internet. Ik geniet van de verhalen die ik bij anderen lees. Sommigen onder jullie zijn al jááááren aan het bloggen en kun je tien jaar terug in de tijd.

De vraag die ik mezelf wel eens stel is deze: waarom heeft het ene blog ontzettend veel kijkers/lezers en andere blogs niet? Is je blog populair als je blogt over beauty of food?
Of dat je als lifestyleblogger je hele hebben en houwen op het internet kwakt? Is ingetogen bloggen wenselijk of juist brutaal en rebels? Is het heden interessant of het verleden? Is het de creativiteit die de kijkers trekt of zijn het je foto’s. Allemaal vragen waar ik geen antwoord op weet en eigenlijk ook niet op wil. We bloggen in eerste plaatst voor onszelf, onze omgeving en de rest van het koninkrijk volgt daarna pas.

Een klein rekensommetje verteld me dat ik al ruim 15 jaar aan het bloggen ben. Af en toe gooi ik een ‘oude zoekterm’ op het net en vind dan nog kleine passages terug die –verrassend- in Google zijn blijven hangen. Die blogs van mij zijn net zo stilletjes verdwenen als ze zijn ontsproten. Het begin speelde zich af in mijn huwelijk, toen het huwelijk strandde werd heb blog ook opgedoekt. Een nieuwe plek was snel gevonden en een nieuwe groep mensen las weer mee. Nadat een volgende relatie op een vervelende manier eindigde gaf ik dat blog ook meteen op. Mijn ex kon zich niet beheersen en wilde heel graag zijn ongenoegen kwijt en uiteraard was mijn blog the place to be. Cyberpesten. Wat. Een. Ellende. Was. Dat.
Het kwam zelfs zover dat ik aangifte van smaad en laster heb gedaan bij de politie. Dat heeft trouwens weinig opgeleverd, ondanks een pak papier wat ik had gekopieerd van alles wat er door hem werd gepost en ook met de gewone post naar mijn familie en vrienden werd verzonden heeft de politie daar geen zaak van kunnen maken. Ongelooflijk maar waar.

Het is niet zo dat er veel relaties zijn geweest in de afgelopen 15 jaar, toch was er wel vaak een reden om anoniem op een nieuwe plek te beginnen. Neem nu ‘Nurse Martens’ die is ontstaan na mijn laatste zwangerschap. Eventuele familie en collega’s die op andere blogs meelazen wilde ik nu absoluut niet terug zien op NM.

Er zal ook een tijd komen, die was er trouwens laatst al even, dat ik NM wil(de) opdoeken. Het meeste is nu wel door mij verteld en moeders van school of nieuwe kennissen hoeven toch niet te weten wat een ellendige jaren er achter me liggen? Ik heb liever dat mensen naar mij kijken zoals ik nu ben, dan dat ze dingen teruglezen waar ze van achterover kunnen slaan.

Tja…..het zijn van die gedachten die wel eens op ploppen maar vervolgens ook weer verdwijnen omdat ik nu nog niet weet hoe ik dat het beste kan aanpakken. Dat zie ik dan wel weer als het zover is.

Fijn weekend allemaal

18 comments

Geef een reactie

  • Je moet doen waar je jezelf het prettigst bij voelt. Wel of niet stoppen en elders opnieuw beginnen, ik heb besloten om t niet te doen omdat Zara helemaal mijn plekje is en ik vooral voor mezelf blog.

  • Soms kan het inderdaad erg lekker zijn om ‘schoon blog’ te maken: een oud blog radicaal weg te mikken en fris te beginnen.
    Wat ik nu regelmatig doe, meestal in tijden van acute verveling, is her en der wat spitten in het eigen archief en die posts verwijderen waarvan ik (zoveel jaar later) denk: ‘totaal niet boeiend (meer)’, of: ‘veel te persoonlijk’ (en inmiddels ook misschien niet meer echt representatief voor hoe ik nu in het leven sta).
    Spijt van iets wat ik geplaatst heb, heb ik echter nooit gehad. Gelukkig. Het is meer, dat ik niet eindeloos terug wil blijven grijpen/linken naar bepaalde zaken: wellicht is het bijvoorbeeld bij sommige posts wenselijk om voor de wat recenter begonnen meelezers te verwijzen naar een blogtekst waarin ik vertel dat ik Asperger heb (en zo te verduidelijken wat ik bedoel en hoe ik iets bedoel/vanuit welke invalshoek) – maar ik denk steeds vaker: ‘dat is dan voor de goede verstaander, voor de tussen-de-regels-door-lezer’. Degenen die iets dergelijks niet oppikken, misschien hun wenkbrauwen ophalen onder het lezen – jammer dan; dat zie ik toch niet. 😉
    Je zou kunnen zeggen dat ik daarin zekerder ben geworden van mezelf: dit is wat ik ben, dit is wat ik wil schrijven/laten zien, en ik ga niet meer álles uitspellen en verklaren voor de gehele buitenwereld. Zo te lezen ben jij ook op dat punt uitgekomen, en dat is een heel sterk en goed teken, mevrouw! Want je houdt in eerste instantie voor jezelf een blog bij, inderdaad – en dat er vervolgens veel (vaak heel fijne!) reacties op komen, dat is gewoonweg ontzettend gaaf en waardevol.

    Wat de reacties en aandacht die bijvoorbeeld beauty-, mode- en designblogs krijgen ten opzichte van persoonlijke(re) blogs betreft… ik denk dat het simpelweg te verklaren is door de onderwerpen; men reageert wat makkelijker, luchtiger en dus sneller en vaker op een post van een vaas/jurk/nieuw uitgebrachte lipstick dan op een nogal heftige persoonlijke ontboezeming. Plus, botweg: in het lezen van persoonlijke verhalen gaat meer tijd zitten – dat moet je maar kunnen (missen) en willen.
    Daar staat wel tegenover dat degenen die de moeite nemen te reageren… dit ook doorgaans enorm oprecht en uitgebreid(er) doen.

    Rot te horen dat je meerdere malen echt last hebt gehad van bekenden die jouw blog tegen je gebruikten – als een manier om je te blijven volgen en informatie te winnen… Zoiets blijft je wel bij, ja. En kan je tegenhouden in het plaatsen van wat je eigenlijk zou willen plaatsen.
    (In dat kader wil ik nog even zeggen dat ik vind dat je altijd juist opvallend en respectwinnend rekening houdt met wat je schrijft over anderen: personen en plekken blijven – in mijn lezersogen – altijd volslagen onherkenbaar; hun (summiere) beschrijvingen zijn er duidelijk alleen zodat jij je verhaal kunt doen – niet om een ander zwart te maken. Dat zie ik helaas ook weleens anders, op andere blogs.)

  • Ik denk inderdaad dat beautyblogs ed zo populair zijn door de leeftijd ja. Kan me voorstellen dat er gebeurtenissen zijn waardoor ik ook van plek zou veranderen en wellicht anoniem zou gaan bloggen, dat is nu verre van het geval. Ik las lang geleden al bij jou maar ben je ook lang kwijt geweest gek genoeg. En nu ik je sinds kort weer gevonden heb…. Zou het heel jammer vinden maar uiteraard wel begrijpen als je er mee stopt op dit stukje.

  • Ik had ook een facebook account aangemaakt onder NM en door het toevoegen van vriendinnen kwam mijn account ook weer onder ogen van kennissen en andere vage figuren. Hetzelfde gebeurde met Instagram. Ik heb direct alles opgedoekt.

  • Dat writersblock is iets waar ik ook regelmatig mee opsta. Een poosje niets doen wil wel eens helpen. Kun jij je blog niet heel makkelijk verhuizen naar WordPress? die biedt wel meer mogelijkheden om je blog te pimpen enz.

  • Hopelijk blijf je bloggen ook al is Guus er op termijn niet meer. Ik moet er trouwens niet aan denken dat één van mijn takkies naar de eeuwige jachtvelden gaat…pfffffff Sterkte!

  • herkenbaar. ik was miekuh zo zat. Ik ben miek. en altijd signeer ik met XXmiek. ik wilde opnieuw beginnen. Maar ik ben ook wel een beroepstwijfelaar hoor. wat hoort er wel, wat hoort er niet op mijn blog? een jaar geden kreeg ik het echt giga op mijn heupen. niets meer over de kinderen! geen foto’s meer! maar nu ben ik aardig op de goede weg geloof ik; ik heb mijn spoor gevonden. ik blog niet vaak, maar ik krijg er weer zin in. het feit dat iedereen meeleest- het halve schoolplein, mijn hele familie- zorgt ook voor zelfcensuur. kost ook tijd om dan daarin mee te veren: het is oké, fijn dat mensen mee lezen. Ik heb wel wat te vertellen/ laten zien. haha.

    heel veel blogs- en instagram accounts- zijn veel van hetzelfde. zwart-wit, zelfde hippe merken. toch vind ik het inspirerend, zonder er echt in mee te gaan.
    er zijn maar een paar blogs die ik altijd lees. en de jouwe ook! dus als je opnieuw begint, mag ik dan wel met je mee? XX!

  • Ik snap de behoefte wel om af en toe opnieuw te beginnen. Ik ben nu met mijn vierde blog bezig. Tja, en het anoniem zijn liep voor de zoveelste keer spaak toen ik een instagram op dezelfde naam begon, deze instagram aan mijn kinderen gaf en zij deze in al hun onschuld weer aan familieleden. Als zij googelen op mijn Instagramnaam komen ze op mijn blog. Maar evengoed ben ik in de loop van de jaren steeds onpersoonlijker gaan bloggen. Dus veel te halen valt er niet 🙂
    Een blog hoeft niet eens heel geweldig te zijn om veel gelezen te worden. Ik denk dat er veel te winnen valt wanneer je bijna dagelijks post en veel aan interactie doet. En als je dan ook nog eens rekening gaat houden met SEO (daar weet ik zelf dus nauwelijks iets van), dan kom je een heel eind, denk ik. Zelf geen ervaring mee, want mijn blog ligt regelmatig een maand stil 🙂
    Vervelend dat gedoe met een ex. Het is raar, maar ik vertrouw medebloggers soms meer dan sommige mensen die ik in real life ken. Ben lang geleden ook een tijdje lastig gevallen en dat was een familielid. Ik bedoel maar.

  • Blij dat je besloten hebt toch te blijven schrijven. Ik blijf graag meelezen.
    Heb jij statistieken zodat je kunt zien hoe veel je blog gelezen wordt?
    Ik helaas niet. Denk er wel eens over om naar een ander domein te verhuizen zodat ik dat wel kan zien. Dan heb je toch het idee dat je het ergens voor doet. Als zit ik de laatste weken met een writersblock 🙂 het is weer hoog tijd een stukje te schrijven. Fijne zondag!

  • Interessante gedachtengang! Ik vraag me ook weleens af hoor waarom bepaalde blogs zo ontzettend populair zijn terwijl ik de inhoud maar zeer matig vind, vrij veel van het zelfde, niet vernieuwend en na een tijdje nog niet echt weten wie de persoon achter de blogger is. Natuurlijk hoef je niet alles te delen en overal foto’s van te plaatsen maar iets meer diepgang dan dat je roze nagellak leuk vindt of dat je van sushi houdt, zou ik wel kunnen waarderen. Gewoon lekker door gaan met bloggen waar jij je goed bij voelt!

  • Ik kom graag bij je lezen en vind het ontzettend jammer dat ik je pas onlangs heb ontdekt en er zo weinig tijd is om een heel eind met je terug te keren. Je stelt hier heel veel vragen, en elke vraag op zich leent zich tot een interessante repliek of zienswijze, althans voor diegenen die graag reageren, en ik behoor, gezien ik zeer introvert ben, niet tot deze begenadigden. Een van de grootste valkuilen bij het bloggen, en al helemaal als je een ancien bent als jij, is het behoud van je anonimiteit als je die wenst. Je achter een andere gevel verstoppen kan dan al een tijdelijke oplossing zijn, je eigen, persoonlijke stijl zal je uiteindelijk opnieuw verraden. Bloggen is tegelijkertijd onze zegen en onze vloek. Onze beperking, maar ook onze rijkdom.

  • Ik herken je gedachte. Ook ik blogde altijd in de eerste plaats voor mezelf en de reacties waren natuurlijk super leuk, maar daar was het in principe nooit om begonnen. Ook heb ik me vaak afgevraagd, en nog trouwens waarom die lifestyle en beautyblogs zo ontzettend populair zijn, mij boeien ze in ieder geval totaal niet. Zou het de leeftijd zijn? Ten derde heb ik ook een tijd getwijfeld of ik wel door moest gaan met bloggen en zoals je weet ben ik ondertussen gestopt waar ik nog steeds geen spijt van heb. Het was mooi zo.

  • Ik heb ook zo’n fijne ex die al jarenlang de digitale snelweg afspeurt. Hij zal mijn blog misschien ook wel ontdekt hebben, maar daar is geen foto met mijn hoofd te vinden. Dat maakt zijn “bewijslast” net wat lastiger. Maakt bloggen er niet altijd leuker op want moet altijd nadenken wat ik neerkwak. Ik ben gestart toen Guus als pup in huis kwam, helaas ga het niet zo goed met hem en denk ik na over wel of niet stoppen met bloggen als we uiteindelijk die onmogelijke keuze moeten gaan maken.

    Als je het boek NM sluit (wat eigenlijk een heel goed teken is, tijd voor vernieuwing na hele zwar(t)e periode) en nieuw boek opent, dan wel graag een linkje 🙂

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: