Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Botte bijl

B

Gisteren merkte ik dat therapie helend kan zijn en in mijn geval vruchten begint af te werpen. De middag begon met een ritje naar een tuincentrum voor zaadjes, om kruiden te kweken in de vensterbank.

Ik was de enige klant en kreeg daardoor alle hulp en aandacht van de betrokken medewerker. Het duurde dan ook niet lang voor ik bij de kassa stond met zak biologische grond en diverse zakjes met zaden. Terwijl ik wilde afrekenen werd mijn aandacht getrokken door de binnenkomst van twee klanten.

Mijn ouders.

Een winkel zo groot als een voetbalveld en maar 3 klanten. Te bizar voor woorden.

Ik rekende vervolgens niet af maar liep richting de mensjes die al achter in de winkel stonden. Waarom ik naar ze toe liep? Ik was een beetje verrast door het feit dat de vrouwelijke helft in een rolstoel voort werd gedrukt.
Die rolstoel is nieuw en ik wilde even weten hoe slecht het nu eigenlijk met haar gaat, altijd goed om te weten namelijk. Het zitten in een rolstoel betekend dat ze voorlopig niet rond mijn huis zal opduiken of in het dorp tussen mijn vrienden zal zitten.

Ze waren – niet blij- verrast  om mij te zien en gingen direct van start met de kommer en kwel.  Het ellendige verhaal van wat er allemaal aan scheelde werd uitgebreid verteld. Wat raar is en blijft, is het feit dat specialisten geen diagnose kunnen stellen, ze hebben geen idee wat haar scheelt. Nu kennen we haar – helaas-  al langer dan vandaag en is dat niet iets nieuws. Je moet toch wat doen om aandacht te krijgen, niet?

Het klagen bleef maar doorgaan en bij de eerste stilte die volgde gooide ik een granaat in het gesprek. Ik vroeg haar of ze al een euthanasieverklaring had opgesteld.

Stilte………………………..

Tja, als het zo slecht gaat dan is het wel handig om zoiets op papier te hebben, toch?  Als blikken konden doden was ik ter plekke naast de rolstoel neergevallen. Ik kon een glimlach niet onderdrukken, want ja sorry hoor….. wraak is nu eenmaal zoet.
Pa duwde de rolstoel bij mij uit de buurt, alsof hij bang was dat ik haar ter plekke naar het hiernamaals zou helpen.
Ik genoot nog even van de emoties die ik over de gezichten zag gaan en kreeg uiteraard nog een sneer uit de zak mee. Daar was ik al op voorbereid, mijn weerwoord kwam snel was doeltreffend.

Want zijn ze nu helemaal van de pot gerukt? Ik ben niet langer van plan alles weerloos te gaan zitten opvangen. Ik heb niets te verliezen, het geeft mij zelfs voldoening. Ik ben geen slachtoffer meer, we kunnen de rollen nu wel eens omdraaien lijkt me. Ik weet; het is verre van boeddhistisch maar  ik heb in mijn hoofd scenario’s voorbij zien komen waarbij deze steken onder water een slap aftreksel zijn.

Terwijl ik blaartrekkende verhalen stond op te dissen over trapliften verzekeringen en ziekenvervoer duwde hij de rolstoel verder het gangpad in. Het gesprek was naar zijn maatstaven niet goed verlopen en hij wilde duidelijk bij mij vandaan. Geheel naar verwachting zal hij op korte termijn aanbellen om mij streng toe te spreken over dat euthanasie gedoe…dat je dat soort dingen niet kunt zeggen…blablabla…

Make my day……

Het is de hoogste tijd om de tools uit jarenlange therapie eens in te zetten. Wat ik jullie alvast wel kan vertellen is dat ik een fatsoenlijk mens ben en me niet zal verlagen tot een niveau waar zij zich in zullen herkennen. Het heeft helemaal geen zin om ze aan te spreken op alles wat ooit heeft plaatsgevonden en hoe ik daar als mens uit ben gekomen.

Wat belangrijk is te weten voor een ieder die ik ken is dat ik mij van hen gedistantieerd.

distantiëren

• [refl] “zich ~ van”: afstand nemen van, beweren niet betrokken of verantwoordelijk te zijn voor iets.
Gevonden op http://nl.wiktionary.org/wiki/distantiëren

Ik wil niet langer met hun worden geassocieërd.

Associëren

in verband brengen met.
Gevonden op http://www.encyclo.nl/lokaal/10760

Zo, dan weten jullie dat.

15 reacties

Geef een reactie

  • Je ouders zullen nooit veranderen, jij hebt de kracht en het besluit genomen om uit hun zone te stappen en er (ondanks alles) nu zoveel sterker naast te staan. Geweldige reactie van je en het zou zomaar kunnen (maar ik ken je ouders natuurlijk niet) dat je nooit meer wat hoort van ze.

  • Dat snap ik, lieverd! Wat (nog) niet gaat, gaat eenvoudigweg niet. En dat geeft niets, want dat laten we gewoon voor ’n andere keer staan. Verzuurt niet.
    En fijn dat je de knuffel voelt. 🙂

  • Die rondedans en het knuffelen is een goed plan! ik hoop je op hele korte termijn weer te zien!! maar zoals je weet…dat soort dingen kan ik niet zomaar inplannen. Tegenwoordig word ik al heel erg blij van dit soort reacties..ik voel de knuffel ♥ Dikke knuf terug xxxxxxx

  • Hartverscheurend stiekem toch wel. Dat het zo moet met je eigen ouders. Ik vind het rot voor je. Maar heel goed dat je besloten hebt om van je af te bijten. Geen slachtofferrol voor jou! 🙂

  • Zo zeg, you did it … en hoe! Ik zit hier gewoon hardop te lachen om je euthanasieverklaringsvraag, wam bam thank you ma’am 🙂

  • En dat besef is ZO belangrijk! Een hele grote stap voorwaarts.

    Ik had het toen ik mijn oudste oom terugzag, notabene op een gevoelig liggend moment als een begrafenis; hij lijkt van alle broers van mijn vader ook nog eens het meest op mijn opa, zoals hij rond die leeftijd was. Maar ineens zag ik niet meer die man die maar al te graag over de rest van de familie domineert en alles en iedereen naar zijn hand lijkt te willen zetten, nee; ik zag een broze oude man, met rare zenuwtrekken rond zijn mond, ik zag dat hij verre van op zijn gemak was (wat resulteerde in stompzinnige sneren en opmerkingen: tijdens de cake noemde hij me een “huismoedertje”, waarop ik lieflijk opmerkte dat ik inderdaad moeder ben, maar ook buitenshuis werk – stom he; normaal maak ik daar nooít een issue van; iedere moeder haar keuze en haar meug, maar nu móest ik dat even rechtzetten), terwijl ik me juist heel sterk voelde, ondanks de confrontatie met een familie wiens achternaam ik met alle gemak en met een grote zwier aan de wilgen heb gehangen toen ik trouwde.
    Zo’n confrontatie, juíst ook wanneer je ‘m niet ziet aankomen, en daar dan zo goed uitkomen… en daarbovenop het besef dat je inmiddels al mijlenver van hen af staat… ik zit te stuiteren van geluk voor je. Omdat dit veel voor jou gaat betekenen – dat ga je allemaal nog merken, hoe góed dat voelt, en dat is heel bevrijdend.
    Denk je in; je kunt jezelf gaan zijn, nu. Zij mogen het uitzoeken, samen. En jij gaat je eigen kant op. Hoe mooi is dat!
    Zou je voor me staan, ik zou je platknuffelen en een rondedansje met je maken! 😀

  • Ongelooflijk he? Ik kreeg tijdens dat gesprek inderdaad het besef dat ik al grotendeels ben losgeweekt!! Altijd weer sprakeloos van jouw inlevingsvermogen!!!! Xxxx

  • J.Christus! Zoiets kríjg je niet verzonnen: sta je daar heerlijk relaxed met je plantjes en spullen en komen zíj de verder lege zaak binnengewandeld/gerold..! Was het een filmscenario; de film zou direct aan geloofwaardigheid hebben ingeboet.

    Mens, ik vind je buitengewoon sterk. Niet alleen stap je op ze af (!), je laat je ook nog eens geen praat aanleunen waar je a. doorheen prikt en b. niet op zit te wachten (!!). En dan weet je ook nog een weerwoord te plaatsen, vanuit je volle kracht, waar dat nodig voelde.

    Weet je… ik denk dat dit voorval je een heel eind gaat helpen in het losweken, van hen, van je verleden. Houd dit vol! Bring on the tools!

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Your sidebar area is currently empty. Hurry up and add some widgets.

%d bloggers liken dit: