Count your Blessings (special edition)

Een aantal jaren geleden werd er in mijn omgeving een baby geboren. De komst van de baby werd aangekondigd per email en daarin stond ook geschreven wat er allemaal aan geboortekado’s gekocht mocht worden. En ook wat er vooral niet gekocht mocht worden.
Deze email bezorgde mij een unheimlich gevoel en ik reageerde op de email met een reply. Achteraf gezien was dat niet zo handig want uiteindelijk heb ik die baby pas een jaar later voor het eerst gezien. De details hiervan zal ik je besparen. De gedachtegang hierachter wil ik hier wel delen.

Door de lijst met de opsomming voelde ik me lichtelijk onder druk gezet. Het was duidelijk dat de ouders iets voor ogen hadden en om dat voor elkaar te krijgen, werd de ‘wens en het verlangen’ kant en klaar bij familie/vrienden en kennissen aangeleverd. De eisen dat het kado ook nog eens van biologische aard moest zijn en ook antroposofisch deed mijn voorhoofd fronsen. Ik voelde druk. En ik wist dat ik niet aan hun ‘verwachting’ kon voldoen.

Mijn spirituele pad volg ik al heel wat jaren. En het heeft me al veel goeds en bewustwording gebracht. Het stukje wat veel aandacht van mij heeft gekregen was ‘verlangen en teleurstellingen’, iets wat ons mensen ontzettend veel lijden berokkend.

Wan stel dat ik een lijst zou aanleggen met zaken die ik allemaal nog wel eens voor mezelf zou willen hebben. En ik zou anderen daarvan op de hoogte brengen.
Is het dan niet zo dat ik indirect -of eigenlijk heel direct- bij mezelf de ‘verwachting’ creëer dat ik dit ga krijgen?
En stel nu, dat ik vervolgens heel wat anders krijg…….wat dan??? dan ben ik vast heel erg teleurgesteld, toch?
Uiteraard, anders had ik die lijst niet aangelegd.
Alles is vergankelijk, ook kado’s. Maar de aandacht die mensen voor je hebben of die jij voor hen hebt is veel waardevoller dan een kado.

Als je verwachtingen koestert en deze worden niet vervuld dan zijn we enorm in de ander teleurgesteld. Maar in feite houden we ons zelf voor de gek. Hadden wij die verwachting niet gehad dan was de teleurstelling daar ook niet geweest en zouden wij daar ook geen negatief gevoel aan over houden.

Een les in nederigheid: wees iedere dag dankbaar voor alles wat er goed gaat én goed is.
Count Your Blessings voor het eten wat er in je koelkast ligt, beseffen wij wel hoelang de weg is geweest die deze producten hebben gehad voor het bij ons thuis was? door hoeveel mensen handen het wel niet is gegaan voor het op ons bord terecht is gekomen?

Geluk is niet te koop. En geluk zit al helemaal niet in materiele zaken.
Geluk zit in tevredenheid. Tevredenheid kun je bij jezelf creeren. Een ander kan dat niet doen. Vriendschappen met mensen zijn een veel groter kado dan een kado op zich.

Wat ik hierboven schrijf..is gerelateerd aan filosofie/psychologie/boeddhisme/mindfulness…het is dus niet mijn overtuiging.

Ik schrijf dit niet om mensen te schofferen…. Ik schrijf dit hier op mijn blog omdat ik de andere kant van verwachtingen/hebzucht wil belichten

So…don’t shoot the messenger

Voor meer Bloggers die schrijven over ‘Blessings’ kijk bij Anki

17 Comments

  • Eric

    22 februari 2012 12:26

    Eens met je zienswijze 🙂
    “Maar de aandacht die mensen voor je hebben of die jij voor hen hebt is veel waardevoller dan een kado.” En zo is het!

  • Dionne

    20 februari 2012 21:06

    Mijn reactie verwachtte je denk ik al, want ik vermoed dat mijn logje jouw hiertoe geïnspireerd heeft. Ik voel ten eerste niet geschoffeerd, laat dat voorop staan!

    Lijstjes vind ik leuk en handig en ik zal ze niet als absolute wet zien. Mocht dat wel zo zijn, dan word ik net als Nien recalcitrant. Ik deed nooit aan lijstjes en als mensen me iets wilden geven, dan deden ze dat. Mocht ik iets kiezen, dan koos ik altijd iets heel praktisch. Een nieuw softwarepakket voor op de computer bijvoorbeeld.

    Maar nu sta ik er toch anders in. Ik vind het leuk om anderen gericht te verwennen met iets dat ze graag willen en soms heb ik geen idee wat dat zou kunnen zijn. Ben ik even blij met een lijstje. En sinds ik dat besef, besef ik ook dat het andersom zou kunnen werken. Ik durf ook meer aan te geven wat ik nu leuk vind. Uitzonderingen zijn er altijd. Ik heb ook mensen om me heen die zo maar iets moois weten te geven, omdat ze me echt goed kennen.

    Een tijdlang vierde ik mijn verjaardag nauwelijks, maar vorig jaar wel weer en dit jaar ook. Vorig jaar met IRL en blogvriendinnen, dit jaar weer in andere vorm. En ik vind het zowaar leuk! En of ik wat krijg en wat ik krijg? Maakt niet zo heel veel uit. Als ik maar niet te veel dingen krijg waar ik niks mee kan of heb (bijvoorbeeld standaard badschuim waar ik 9 van de 10 keer overgevoelig voor ben), want dat gaat tegen alle duurzaamheidsprincipes in.

    Liefs!

  • Nicolet

    20 februari 2012 20:22

    Wat leuk om van iedereen de verschillende ervaringen te lezen. Fijn dat iedereen zo open schrijft wat ze denkt en ervaart. Ik vraag vaak ook om een lijstje als ik naar een kinderverjaardag ga, ouders weten vaak toch het beste wat voor type cadeaus het kind het meeste zal waarderen. Dit ook omdat we hier zelf geregeld kindercadeaus hebben ontvangen voor Zoon waar dus echt helemaal niets mee gedaan wordt. Simpelweg omdat het totaal niet past bij wie hij is en hoe hij speelt. Voor mezelf houd ik het hele jaar een lijstje bij. Ik vind het leuk om als mensen vragen of ik wensen heb, ook echt iets waar echt plezier aan zou beleven. Maar het gaat me zeker niet om cadeaus. Als mensen komen vind ik dat al super, gezellig met elkaar aan de taart/hapjes/eten maar net wat uitkomt. Maar er zijn nu eenmaal toch altijd mensen die een cadeau willen geven en die om een lijstje vragen. Binnen mijn kant van de familie doen we niet aan cadeaus, maar we zien elkaar door het jaar regelmatig en dan kan het zomaar zijn dat we iets meenemen. Een beetje zoals Myrna zegt, dan heb je iets gezien dat echt voor die persoon is. Dan koop ik dat gewoon en neem dat mee. Binnen mijn schoonfamilie hebben we afspraken gemaakt omtrent het bedrag, want het werd steeds gekker en daar worden die verwachtingen door geschapen (zoals jij zelf ook zei). En die verwachtingen kon/wilde onze beurs niet meer dragen. Dus nu wel cadeaus want dat is wat de grote groep wil, maar wel tegen normale (betaalbare) afspraken. En zoals Nien schrijft, op sommige feestjes ben je alleen maar kamervulling. Dan ga ik vaak net zolief niet als ik al weet dat het zo zal zijn. Of ik check of mensen die ik al lang niet heb gezien toevallig gaan, kletsen we daar bij. (wat een verhaal)

  • Mrs. Martens

    20 februari 2012 15:06

    Lieve dames, Wat fijn dat jullie hierboven zo op gereageerd hebben. Had ik niet verwacht. Ik was bang dat ik weer eens tegen schenen zou trappen met deze opvattingen en uitspraken.
    Het mooie van alles vind ik dat we hier met een paar vrouwen toch even bewust zijn gaan nadenken over kadootjes en lijstjes etc.
    En dat is eigenlijk al heel goed. Ik merk aan sommige verhaaltjes wel een zekere vorm van frustratie en ergenis. En het is mooi om dat transparant te krijgen. Op die manier is het wellicht mogelijk om daar in de toekomst anders mee om te gaan.

    Wat mij wel duidelijk is…is dat mensen eigenlijk altijd wel verwachtingen hebben. En ook dat mensen graag aan verwachtingen willen voldoen.
    De vraag is alleen…..tegen welke prijs? zowel leterlijk als figuurlijk. Hoeveel geld moet je uitgeven aan een kado om iemand tevreden te stellen.
    Dat kan toch niet de bedoeling zijn van een kado?

  • Mrs. Martens

    20 februari 2012 15:02

    Helemaal waar…zo gaat het helaas vaak. En voor een kinderverjaardag ligt het inderdaad vaak net weer iets anders.

  • Mrs. Martens

    20 februari 2012 15:01

    Mooi !

  • Mrs. Martens

    20 februari 2012 14:59

    Ik herken mezelf in je verhaal…of jij herkende dingen van jezelf in mijn verhaal..dat kan ook 🙂
    Ik vind het niet erg als ik niets krijg…ik vind het ook niet erg als ik iets krijg waar een ander niets meer mee kan. En ik hou zelf ook van duurzaamheid. Ik probeer met een kado ook de duurzaamheid daarvan in gedachten te houden.

    Jouw laatste alinea is hier ook van toepassing. Alhoelwel…wij vieren niet zo veel meer. Want inderdaad..iedereen zit gezellig te keuvelen en de gastvrouw en heer lopen af en aan met eten en drinken en uiteindelijk heb je niemand gesproken. Zonde!!

  • Mrs. Martens

    20 februari 2012 14:56

    Het kindje was/ is van mijn broer. Al met al heeft het de familiebetrekkingen geen goed gedaan.
    Nu kun je dat vergelijk erbij pakken van de kip en het ei…wat was er eerder?
    Zo ook hier, was het nu zijn mail die alles onder druk zette…..of was het mijn reactie die alles deed ontploffen.
    De waarheid zal ergens liggen. Maar ik hou me er niet meer mee bezig.

  • Nienke

    20 februari 2012 14:11

    Een prima plan is het zeker, en ik denk dat iedereen die ik het uitleg me groot gelijk zou geven, maar het uítvoeren… Poe. Op de een of andere manier spelen er dan toch weer allerlei sociale verplichtingen mee, die ik maar moeilijk kan negeren.
    Misschien toch eens mijn poot stijfhouden.

    En ik ga meteen ook eens even neuzen bij jou…! 🙂

  • Mammalien

    20 februari 2012 13:12

    Dat is een prima plan!

    Overigens, ik ben jouw blog ook aan het volgen nu… leuk!

  • Nienke

    20 februari 2012 10:27

    Weet je wat het ook is: hoe ik reageer op een lijstje van iemand verschilt ook heel erg aan de hand van hóe dat lijstje gepresenteerd wordt. Komt iemand wat schoorvoetend met een lijstje/met specifieke wensen, dan ben ik daar blij om (want dan kan ik gerichter zoeken) en dan ben ik ook des te meer bereid om iemand blij te maken met iets van die lijst.
    Maar wanneer iemand bedenkt dat ze haar dochter het Playmobilhuis wil geven met alle denkbare extra doosjes daarbij, deze spullen al in huis heeft en tegen de aanstaande visite zegt: ‘Je mag wel een doosje overkopen van me en dát geven…’, dan heb ik acuut schijt aan die wens. Ze wilde immers zelf duur doen, dan moet je die uitgave niet vervolgens proberen te delen met de visite om zelf nog enigszins goed uit de kosten te komen.

  • Nienke

    20 februari 2012 10:09

    Ik had waarschijnlijk ook vooral een specifieke gastvrouw in gedachten, stiekem, haha!
    Iemand die met iedereen wel even een praatje maakt, behalve met haar schoonfamilie. Ik ben een lid van die schoonfamilie. En daardoor zit ik er steeds meer aan te denken om tegen manlief te zeggen: ga jij maar lekker alleen naar die verjaardagen.

  • Myrna

    20 februari 2012 10:01

    Interessant stukje en ook de reacties hierboven al. Ik kan me goed voorstellen dat die lijst jou een unheimlich gevoel gaf; dat zou ik ook hebben. Een regeltje als: “Liever geen speelgoed”, kan ik dan weer iets beter begrijpen; je laat dan toch nog iets van ruimte over voor de ander.

    In mijn omgeving zijn twee mensen (ik laat ze bewust even vaag – geen idee wie waar leest…) die heel verschillend met cadeautjes omgaan en nu met een pasgeboren baby kwam dit weer om de hoek kijken. De een wil absoluut een kant en klare lijst en koopt echt precies wat er op staat (en dan had ik die lijst al met tegenzin gemaakt en er nog bij gezet: suggesties…). De ander koopt er soms iets van, maar koopt ook iets als hij dat toevallig tegen komt of niets als dat niet zo is. Dit keer kregen we iets voor Stan als grote broer, maar nog niets voor Thomas, want “Misschien loop ik daar nog wel iets voor tegen het lijf”.
    Ik voel me elke keer bij die eerste persoon enorm opgelaten en bij de tweede persoon vind ik alles prima. Ik weet namelijk dat die tweede persoon er onverontwaardelijk is en écht interesse en liefde heeft voor ons. Bij de eerste persoon hangt er altijd een zweem “omdat het zo hoort”. Ik pas daarvoor. Ik merk ook dat ik erop afgerekend wordt als ik naar haar toe niet ook zo doe, de schijn ophoud van zo doe je dat nu eenmaal. Daar heb ik ****** aan. Maar ongemakkelijk is het soms wel.

    Ik heb liever inderdaad de echtheid van het er “zijn” voor iemand dan precies het ding dat gevraagd werd in een mooi doosje vol met opgeklopte lucht eromheen…

  • Annibal

    20 februari 2012 09:05

    Ik snap heel goed wat je bedoelt, en toch ben ik heel erg een lijstjesmens. Dat komt bij mij grotendeels voort uit het feit dat ik heel graag cadeau’s gééf: ik vind het leuk om mensen blij te maken. Bedrag dat ik eraan uitgeef of waar ik het vandaan haal is voor mij niet van belang, soms is het iets van 5 euro, soms iets van 30. Het moet bij diegene passen en als ik een cadeau zoek heb ik vaak een ‘klik’ in mijn hoofd als ik het juiste cadeau vind. Uit de reacties van mensen op te maken heb ik het daarmee váák aan het rechte eind (vooral bij kindjes duidelijk te zien, volwassenen zijn daar ietsjes subtieler in). Mensen die die klik niet hebben willen denk ik ook liever hun zuurverdiende centjes uitgeven aan iets dat ik, mijn zoon of mijn man geweldig vind i.p.v. een niet-passend cadeau. Soms is dat gewoon moeilijk.. En ja, je kunt zeggen dat je geen cadeau’s hoeft, maar dat neemt niet weg dat anderen ze soms toch willen geven en dat respecteer ik ook 🙂

    Ten tweede: wij zijn heel bewust bezig met hergebruik van dingen en het bijv. tweedehands aanschaffen van veel items om het milieu te sparen (iets nieuws produceren kost meer energie dan het hergebruik van een bestaand iets) en ook in dat kader heb ik liever dat mensen, áls ze dan iets geven, iets meenemen dat hier in huis zal worden gebruikt waar het voor bedoeld is tot het kapot is.

    En wat Nien zegt over feestjes waarbij je elkaar niet eens spreekt: dé reden om het aantal genodigden als ik iets te vieren heb gemiddeld genomen drástisch heb teruggeschroefd de afgelopen jaren. Ik baal ervan als je uiteindelijk niemand gesproken hebt omdat het te druk was..

  • Sacha (maarnietvangrijs)

    19 februari 2012 22:28

    Heel goed! 🙂 Count your blessings en geniet van wat je hebt, en vooral van WIE je hebt. Geen cadeaus voor nodig! (wel stoer trouwens dat je op dat mailtje-met-lijst hebt gereageerd!)

  • Mammalien

    19 februari 2012 22:25

    Ik begrijp ook wat je bedoelt en ben het geloof ik wel met je eens.

    Ik had een heel verhaal getypt, maar het komt erop neer dat ik het met de vorige reageerder eens ben, in ieder geval de eerste drie punten. Mijn eigen verjaardag vier ik nooit, ik hoef ook geen cadeau’s, maar ben blij als mensen opeens zomaar langskomen gewoon omdat ze me willen zien. Kinderverjaardagen (niet die van de kleinste, maar die het bewust meemaken en waarvoor het heeeeel spannend is!) vind ik anders. Daar maak ik tegenwoordig dus ook lijstjes voor – mocht iemand vragen wat ze willen hebben. I

    De laatste alinea ook wel, maar daar heb ik dan wel weer een goed excuus voor de gastvrouw… ik kom zelf ook nooit aan een gesprek toe op een verjaardag, sta meestal in de keuken of mensen te begroeten. Als ik al even kan gaan praten, dan zijn dat mijn allerdierbaarste gasten (die ik niet elke dag zie), en te veel mensen spreek ik niet (en bij sommige leden van de schoonfamilie vind ik dat ook helemaal niet erg!)

  • Nienke

    19 februari 2012 22:01

    Hm… Ik vind dit lastig… Ik snap je punt en ben het geheel met je eens wanneer je zegt: vriendschap en tevredenheid zijn belangrijker dan de cadeaus die je krijgt/iemand geeft: volledig en zonder twijfel mee eens!

    Maar sinds we als gezin… krap zitten, ben ik de waarde van geld (ook) in de zin van ‘cadeaus’ toch wel iets anders gaan bekijken: ik heb veel liever dat mensen wéten wat ik graag zou willen krijgen, dan dat ze weet ik hoeveel geld uitgeven (iedere vijf euro vind ik dan echt al leed geld) aan iets wat ik zo subtiel mogelijk richting de kringloopwinkel zal gaan schuiven.
    Als mensen graag iets willen geven… nou, dan is een lijstje misschien zo gek nog niet. En erg welkom voor degenen die altijd met hun handen in het haar zitten, wat cadeauskiezen betreft. Zelf vind ik het ook helemaal niet erg om iets vanaf een lijstje te kopen: blijdschapsgarantie immers! 😉

    En de vrienden die op het geboortekaartje zetten: ‘cadeautip luiers; knuffels en kleertjes hebben we genoeg!’, die snap ik ook.

    Waar ik dan meer voor zou willen pleiten, is dat het feit dat je op een verjaardag/feestje bént iets meer gaat meetellen. Dat je die (soms best wel een) reis hebt gemaakt. Dat je er bent om samen met de uitnodiger het feest te víeren.
    Niet dat je met een stuk taart op een stoel wordt gezet en de gastheer/vrouw vervolgens pas weer naar je omkijkt wanneer je gedag komt zeggen. Dat vind ik misschien nog wel kwalijker (ook voor een vriendschap) dan een wenslijstje in handen gedrukt krijgen, met bijbehorend verwachtingspatroon.
    Maar dat is mijn mening.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: