Daar gaat hij dan….

D

Ik schrijf dit een dag voordat mijn kleine schatje naar school gaat.
Wat is het toch allemaal snel gegaan zeg.
Hij is al bijna 2.5 jaar oud.

Jaren waarin ik als mens uit een put probeer te klauteren, en waar mijn kleine ventje ondertussen het leven al behoorlijk aan het ontdekken is.
Wat een verschil is het toch tussen hem en mij.
Daar waar hij onbevangen het leven verkent zit ik met angst en beven de dagen uit.

Hij merkt denk ik erg weinig van mijn problemen. Hij heeft natuurlijk geen idee wat er in mijn hoofd speelt en in mijn doen en laten naar hem toe is niks raars te merken.
Van hem hou ik onvoorwaardelijk veel, ik knuffel hem tot hij worstelt om los te komen en de hele dag door worden zijn glimlachjes door mij beantwoord met een nog grotere glimlach van mij.

Door de maanden heen wordt het leven voor mij wel lastiger en raak ik meer vermoeid.
Het letten op hem kost bakken met energie, juist omdat ik zoveel moeite heb om me te concentreren.
De angst dat hem wat overkomt prikkelt mijn zintuigen en dat is vermoeiend.
Vooral als ik buiten ben….hij is zò snel….gottegottegot.
Hij zorgt er al ruim twee jaren voor dat de dagen voor mij kleur hebben dat ik af en toe blij ben en vooral soms kan genieten.

En nu gaat hij naar de peuterspeelzaal, ik heb lang getwijfeld of ik het door zou laten gaan.
Maar ik gun het hem ook, hij kan het daar natuurlijk heel erg naar zijn zin hebben.
Spelen met andere kindjes, ander speelgoed, you know….we kennen het wel.

Als ik egoïstisch zou zijn dan zou ik hem gewoon thuishouden, want dat is zoveel makkelijker.
Dan hoef ik ’s ochtends niet vroeg de deur uit, ik hoef dan ook geen andere mensen onder ogen te komen, of gesprekjes voeren met zijn juf.
Zonder de peuterspeelzaal hoef ik (nog) niet sociaal te zijn, niet hetgeen te doen wat ik (nu)zo moeilijk vindt.

Ik probeer me te verzetten tegen de negatieve gevoelens die het oproept.
Want dit is weer zo’n moment dat ik besef dat het leven -van anderen- ondanks mijn ziekte doorgaat.
Dat ik het tempo niet zo goed kan bijbenen.
Ik zal me hier toch aan moeten aanpassen, en ermee om leren gaan.

8 comments

Geef een reactie

  • Het leven gaat door ja, en voor zo’n kleintje gaat alles helemaal snel (of langzaam, is maar hoe je het bekijkt). Je zult zien dat er vast ook wel positieve kanten zitten aan het peuterspeelzaal verhaal. Voor hem en voor jou. Sterkte!

  • Spannend he… en lastig ook, dat laten gaan. Het is dan ook weer genieten om te zien hoe hij het naar zijn zin zal hebben bij de psz, maar er komt ook veel bij kijken qua neveneffecten die toch echt wat minder kunnen zijn. (Ik herken dat, maar dan vanuit een andere reden. Soms kan ik er nu al een beetje tegenaan hikken dat ik me straks óók op zo’n schoolplein moet gaan begeven, waar zich al groepjes gevormd hebben…)
    Maar je mag zelf bepalen in hoeverre je ‘sociaal’ gaat staan doen, daar. 😉 Het is toch ook meer dan prima om gewoon je kind op te halen, een kort praatje met de juf te maken over hoe het gegaan is die dag (de juffen zijn vaak allang blij dat je het bij een kort praatje houdt. Er zijn namelijk ook moeders die staan te dringen om haar aandacht om de volledige pedagogische achtergrond van hun kind te bespreken… zucht.), en ‘m daarna weer te peren? Een groet hier en daar, klaar.
    Het idiote is: dat is wat ik alle vaders heb zien doen, in het jaar dat Ocker naar de psz ging (wegbezuinigd); een algemene groet als ze het halletje in kwamen en dat was het. Maar sommige vrouwen… Dat klit dan bij elkaar en staat hun bevalling tot in de details te bespreken (een gebeurtenis van 2 tot 4 jaar geleden, kom op zeg, get over it), of te zaniken over het psz-systeem en blergh….! Ik kreeg daar jeuk van en kon daar niets mee. Daarentegen waren er ook wat moeders waarmee ik af en toe wat zinnen uitwisselde, in alle oprechte wederzijdse interesse en vriendelijkheid, en dat was meer dan prima. Daardoor voelde ik me wat minder verloren, zo in zo’n halletje. Uiteindelijk trok dat gevoel ook wel weer weg.
    Lang verhaal kort: je mag de schoolpleinmoeder zijn die je wílt zijn. 😀

  • Ja. Dat sociaal doen hoort er dan eigenlijk wel bij hè. Maar ik doe ook heel geregeld ’s ochtends mijn oogkleppen op, breng doelbewust zoon in de klas en kus en knuffel dochter gedag zonder daarbij anderen de gelegenheid te geven om gesprekken aan te gaan. Ik ben niet altijd “open”.
    Sluit je af voor wat je niet hebben kan/wil. De juf… Is uiteindelijk wel de moeite van veel prikkels waard denk ik;-)

    Zet ‘m op! Ben erg benieuwd hoe het is gegaan! Dikke knuf.

  • Goed dat je je realiseert dat dit nodig is voor hem, dat hij zich straks suf gaat genieten met al die andere kinderen. Als moeder zijnde, cijfer je jezelf gewoon weg soms, hoort bij de baan. Ik denk dat we daar allemaal wel eens tegenaan lopen.

    Sterkte jij daar! Je doet het top.

  • Knap dat je hem toch hebt doorgezet en hem laat gaan. Ik lees vast nog wel hoe het is geweest.

  • Heel veel succes en veel plezier voor de kleine man!

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: