Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Dagen tellen

D

Ik tel de dagen tot de eerste schooldag van mijn peuter. Eerder dacht ik dat het allemaal zo fijn en prettig zou vinden als hij naar school gaat, nu blijkt dat het me toch zwaarder valt.
Afgelopen week kon ik de slaap niet vatten en sloeg de paniek plots toe. Midden in de nacht voelde ik me ontzettend verdrietig, het liefst had ik hem uit zijn bedje gehaald om eens goed te knuffelen.

Mijn therapeut had de vorige keer al voorzichtig laten vallen dat het wel een hele grote verandering voor mij zal zijn. Ja, zo afstandelijk had ik het ook wel bekeken, door mijn pillen ben ik zo vlak dat ik de emoties bewust niet voel, ik ga er niet voor zitten. Maar therapeut (peutert) natuurlijk wél in het gebied waar ik ver bij uit de buurt blijf en had zodoende de sluis van emoties open gezet. En dat is de afgelopen weken goed doorgedrongen, ,morgen heb ik weer therapie en zal dit onderwerp wel weer passeren, ik snap dat ook wel, het is ook niet niks om dit licht op te vatten.

Ik heb de afgelopen jaren wel iedere dag – helemaal alleen-  voor hem gezorgd. Hij zorgde er ook voor dat ik – met bloed zweet en tranen – de deur uitging en dingen met hem ondernam. Zo gingen we in het begin veel wandelen en later ging ik met hem fietsen. Ik deed meer dan ik durfde alleen voor hem, omdat ik hem niet te kort wilde doen.
Met mooi weer vond ik het belangrijk dat hij buiten kon spelen met zijn vriendjes en daardoor had ik ook een sociaal leven. Iedere dag verzon ik wel een bezigheid die ik  met hem ondernam, niet altijd was het iets leuks maar ook een boodschap doen hoorde bij de bezigheden.

Ik zorgde voor hem en in zekere zin zorgde hij ook voor mij.

Dat besef hakte er dankzij therapeut flink in. Als hij er niet was geweest, was ik er ook niet meer geweest. Zo simpel is het.
Hij heeft ervoor gezorgd dat ik de dagen volhield, mezelf bij elkaar probeerde te rapen en alles in goede banen wilde leidde iedere dag.

Dat valt straks weg. Ik moet hem naar school brengen en weer ophalen maar verder heb ik geen reden meer om mij  buitenshuis te laten zien.
De boodschappen kan iemand anders in huis ook wel doen, net als de honden uitlaten.
In zekere zin voelt het alsof mijn taak erop zit. Ik heb de belangrijke 1e jaren voor hem gezorgd, hem proberen te omringen met liefde en ontzettend mijn best gedaan een ‘normale’ moeder voor hem te zijn. Hij was overdag afhankelijk van mij en mijn aanwezigheid.

Nu wordt alles anders. Hij gaat naar school en heeft andere mensen en kinderen om hem heen die belangrijk voor hem zullen worden. Hij krijgt uiteindelijk een eigen leventje waar ik niet meer centraal in sta.

En die gedachten en dat gevoel wat dat oproept moet in goede banen worden geleidt de komende weken……….want het maakt mij een beetje bang……
Morgen heb ik weer therapie……ik hoop dat er weer wat positiviteit van therapeut blijft hangen de komende tijd. Ik heb het hard nodig.

reacties

Geef een reactie

  • Natuurlijk heeft je kleine mannetje je “gewoon” nog steeds nodig maar doordat je al die jaren zelf voor hem gezorgd hebt lijkt het alsof je overbodig bent. Tuurlijk niet! Maar het is logisch dat je je zo voelt het is ook een hele stap.
    Sterkte,
    X Ilona

  • Dat is ook heel moeilijk hoor, mag je best tegen op zien. Hij is ook de jongste (dat had ik regelmatig dat ik dan dacht bij alles , hierna komt het niet meer terug)
    Maar aan de andere kant, ik vond het ook erg lekker. Een boek uitlezen , een klusje doen, nu toch iets meer ondernemen.
    Het komt echt goed! Dikke knuffel!

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 24 andere abonnees

%d bloggers liken dit: