Dat ga je niet menen?!

Afgelopen week sprak een ‘kennis’ mij aan, ze vertelde een bijzonder tragisch verhaal, twee van haar kennissen hebben dit jaar een zelfmoord meegemaakt. Van één kennis was het de man en van de andere kennis de zoon.

Haar vraag aan mij was of ik bereid ben met één van deze kennissen in gesprek te gaan.
Mensen die een zelfmoord van dichtbij meemaken blijven achter met heel veel onbeantwoorde vragen. Ik snap dat.
Jaren terug wist ik ook niet wat iemand bezielde die zelfmoord had gepleegd of een poging had gedaan.

Ondertussen leef ik al vijf jaar in een heel donker en duister gebied in mijn hersenen. Ik heb gedachten gehad waar ik me kapot van ben geschrokken. Ik heb gesprekken gevoerd met mijn psychiater waar de honden geen brood van lusten.
Het was af en toe best een beetje spannend of ik nog ergens de kracht kon vinden om niet toe te geven aan suïcidale gedachten.
Het praten over dood willen en niet verder willen leven heb ik ook wel gevoerd met de mensen om mij heen.
Het is een wonder dat ik nog leef, dat ik dit nog schrijven kan en mag.

In een nutshell, ik heb meerdere keren bij de afgrond gestaan……
Als je bij die afgrond staat dan zijn er heel veel gedachten die door je hoofd gaan en emoties die opkomen op ploppen. Al met al geen fijne ervaring.
Maar mijn kennis heeft het vermoeden dat ik wel wat vragen kan beantwoorden die er leven bij deze nabestaande(n}.

Het is en blijft een aparte situatie want het onderwerp is ontzettend pijnlijk en ook nog eens persoonlijk, daarnaast ken ik deze vrouw helemaal niet. En om dan bij het eerste gesprek zo’n zwaar onderwerp te bespreken is beyond bizar.

Ik heb toegezegd. Ik durf het wel aan te gaan. Al kan ik alleen uit eigen perspectief spreken. Ik weet niet waarom anderen besluiten suïcide te plegen. Het enige wat ik kan doen is uitleggen hoe de wereld eruit ziet als je op het punt staat………

Ik ben ontzettend benieuwd of dit gesprek gaat plaatsvinden. Ik heb in ieder geval never nooit gedacht dat ik ooit de vraag zou krijgen er eens met anderen over te praten.

 

 

2 Comments

  • Mrs. Martens

    26 juni 2015 10:36

    Wat een mooie reactie! Dank je wel, lief. Je slaat de spijker op de kop. Het is inderdaad positief dat er zo tegen mij wordt aangekeken. Ik durf alleen niet te zeggen dat het al een gepasseerd station is, daarvoor speelt er nog teveel in mijn leven waar ik moeilijk mee kan handelen.

  • Colin

    26 juni 2015 09:17

    Blijkbaar durft ze jou die vraag te stellen in de veronderstelling dat het voor jou een gepasseerd station is en jij ondertussen 10 stappen verder bent en dat allerduisterste stuk voorbij bent. Mooie gedachte eigenlijk want als zij dacht dat dit nog heel erg speelde, had ze dit nooit aan je gevraagd. Dat is dus wat jij uitstraalt (hoewel anderen jouw dagelijks gevecht in je bovenkamer niet zien) en da’s best positief toch?

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: