Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Dat zit er ook weer op

D

Het is af en toe best gezellig in de taxi en ondanks dat ik barstende pijn in mijn heufd had, was het ook deze keer niet vervelend.
Mijn gedachten dwaalden wel steeds af, deze keer lag er toch – een soort van- lading op mijn therapie.

Bij binnenkomst begon het spoorzoeken, de jarenlange verbouwing is bijna af en mijn poli is ondertussen al naar zijn nieuwe plek verhuisd.
Ik had van de peut vorige keer al een rondleiding gehad dus ik zou moeten weten hoe ik moest lopen.
Uiteraard stond ik op een gegeven moment op de goede verdieping maar op een verpleegafdeling, fout dus. In de gang van de verpleegafdeling stond een bed waar iemand waarschijnlijk op was doodgebloed.
Niet te geloven wat een naar gezicht was dat.

Ik was al  van slag omdat ik me moest haasten om op tijd te zijn, want ik wilde niet met de lift en moest derhalve heel wat trappen op naar de zoveelste verdieping.
Neem daarbij dat bed…..waar ik helaas nog een keer langs liep omdat ik verkeerd zat….ik begon al wat klotsende oksels te krijgen.
Uiteindelijk ben ik heel wat trappen afgerend en opgerend om bij de poli te belanden.
De ‘oude’ ruime kamer van mijn psychiater -met een behoorlijke bank inclusief bijpassende stoelen- was terug gebracht naar een klein hokje met een fluorescerende deuren en maisgeel vinyl.
Een deel van de bank stond er ‘gelukkig’ nog, ook hingen de foto’s van zijn verre reizen aan de wanden. Het rook er naar ‘nieuwbouw’ heel anders dan wat ik gewend was van zijn kamer.
Ik plofte op de vertrouwde bank en voelde me dankzij dat rode geval wel thuis in de kleine kamer.
Omdat ik het prettig vind om wat ruimte te hebben tussen mij en de peut/psychiater werd er eerst nog even een kleine stoelendans gedaan tot we naar mijn tevredenheid zaten.
Het is raar, en ik vind het ook best vervelend maar ik heb nu eenmaal wat space nodig, als mensen te dicht op mij zitten dan word ik daar nerveus van.

Het gesprek ging – voor mijn gevoel- snel voorbij.
De zwarte lijst van mijn herinneringen, die ik vorig jaar had opgesteld, werd tevoorschijn getoverd en ik koos er iets willekeurigs uit.
Voor het eerst sinds ik in therapie zit zag de therapeut een heel ander persoon dan ze van mij gewend is.
Er kwamen zoveel emoties los: woede, verdriet, geïrriteerdheid, onmacht………. er dreef van alles aan de oppervlakte.

Ik vertrok dan ook redelijk opgefokt uit het ziekenhuis, stapte in de wachtende taxi en kwam vervolgens in een huis terecht waar de oorlogsdampen nog zichtbaar waren..
De puber en de tiener hadden ruzie en de honden zaten als bange wezels onder de keukentafel.
Wat een ontzettende vervelende thuiskomst was dat. Juist als ik terug kom van het ziekenhuis heb ik serene rust nodig, en ik weet dat dat niet haalbaar is natuurlijk, met kinderen verdwijnt serene rust uit huis.

Maar die rust lag in het verschiet want de meiden gingen een paar uur later naar hun vader en zitten daar nu nog.
Dus gisteren en vandaag heb ik met rust wel gepakt.
En ontspanning natuurlijk, zoals nu, beetje blogs lezen, en met een half oog volg ik een interessante docu van de BOS (Boeddhistische Omroep Stichting)

Heerlijk!

6 comments

Geef een reactie

  • Ik ga nu donderdag al, had me vergist in de dag. Was er vandaag voor runningtherapie. Wat een gezoek. Maar wel minder nare plek dan waar ik gesprekstherapie heb op locatie de W.

  • Dat meen je!! Gut dan ben je mooi de sigaar dus, op verschillende plekken.
    Het was tijdens die rondleiding ook wel apart dat de lift nog verstopt was in karton. Tussen het karton frutselen om op de knoppen te kunnen drukken. Op de grond van de lift lag een pallet, ken je wel he? de binnenkant én buitenkant was nog beplakt met karton en plastic, heel vreemd. Ik vond het maar niks. Het zag er toen nog uit als een bouwplaats. Ik zou zeker een zonnebril op doen als je naar de shrink gaat, de kleuren doen zeer aan je ogen 🙂

  • Ik mag volgende week naar de shrink op nieuwe plek. Therapie is voor mij nu op de andere locatie, de W. Deprimerende plek onderin het souterrain. Vond het erg onprettig, van plek veranderen.

  • Urgh… heftig! Dan moet je al voor het eerst naar het nieuwe gebouw, daar je weg in vinden, trap op trap af en weer op, en dan dat bed… Beetje teveel allemaal, tegelijk en bij elkaar.
    En dan eenmaal binnen de diepte in, … om daar te gaan graven. Het is het beste wat je jezelf kunt gunnen, echt. Want daarna kun je vérder.
    Gelukkig heb je nu de rust, die je kunt pakken, en die voorlopig even niemand je afpakt. Dikke X!

  • Tja, kan me voorstellen dat je na al dat rumoer in het ziekenhuis (en in je hoofd) thuis rust wil.

    Off topic: ik zie nu ook opeens je kapsel bovenaan deze pagina! Leuk!

  • Ja! Doen en laten? Goede docu! Ik volg het met veel interesse.

    Maar rottig joh, als alles zo onrustig en onstuimig verloopt en dan bij thuiskomst ook nog die sfeer van ruzie. Extra lief zijn voor jezelf maar, op de momenten dat het wel kan. XX

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

Most Viewed Posts

Community

Archief

%d bloggers liken dit: