De afgelopen week

Het was een drukke week met veel en langdurig contact met alle hulplijnen die we open hebben staan. Met ieder gezinslid speelde wel iets deze week. We kregen bezoek van een coördinator van een nieuw project wat binnen ons dorp is opgestart. Het staat nog in de kinderschoenen maar het loopt en wij doen eraan mee.

Ik mis een sociaal netwerk om mij heen wat op bepaalde momenten ondersteuning kan bieden voor de jongste telg. Ik heb vorig jaar zo’n beetje alles doorgespit wat er voor handen is voor kinderen in deze situatie maar er was niets.

Tot aan nu dus. Het project brengt kinderen in situaties zoals de mijne samen met mensen/gezinnen die daar graag -en op vrijwillige basis- iets in willen betekenen. Er is geen sprake van hulpverlening maar meer als -langdurige -opvang voor een kind.  Voor mij zou het al fijn zijn als mijn jongste een keer in de week bij anderen kan spelen of mee kan naar sport of iets dergelijks. Een ‘normaal’ gezin waar hij de dingen kan doen die hier thuis lastig zijn. Ik gun hem namelijk het allerbeste en ik denk dat het goed is dat anderen mij daarbij helpen. Echtgenoot gaat namelijk deze maand verhuizen met zijn kantoor waardoor hij van s’ ochtends 06.30 tot minimaal 19.30 van huis is. Dat houdt in dat ik lange dagen maak waarbij ik zelf ook nog energie sluperende dingen doe zoals therapie volgen en dat nog wel op twee verschillende plekken.

Met alle veranderingen die eraan zitten te komen kan ik extra steun en hulp goed gebruiken. Eind februari horen we meer en hopen we dat er een match is voor onze jongen. Het gezin of wie dan ook moet wel met hem klikken. We hebben een goed beeld kunnen schetsen van wat hij leuk vindt en waar hij op zijn plek zou zijn. In de praktijk is het een kwestie van “klikken”.

Ik heb afgelopen week met veel ‘nieuwe’  mensen contact gehad tegen wie ik openhartig moest wezen over mijn diagnose en mijn beperkingen. Niet leuk, niet simpel en ik voelde me er erg ongemakkelijk bij. Het overlijden van mijn allermooiste kip werkte ook niet mee. Toch sta ik nog steeds rechtop, heb ik me prima door alles heen geworsteld.

Ik heb ook een afspraak gepland waarbij ik met mijn ‘nieuwe’ behandelaar op bezoek ga bij mijn oude behandelaar. Zodat  we samen kunnen kijken hoe we de overgang voor mij zo prettig mogelijk kunnen maken. Het voelt voor mij een beetje alsof ik mijn nieuwe vriend kom voorstellen en ik hoop dat hij door de keuring komt, wat natuurlijk helemaal niet zo is.

Pittig weekje dus, en ik heb vandaag ook al lekker bijgeslapen, morgen nog een rustig dagje en dan staat er weer een pittige week te wachten.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: