Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

De dag na het akkefietje

D

Wat een prachtig medium is het internet toch. Terwijl ik zakdoeken volsnoot en continu de chef nodig had voor troost stroomden de reacties binnen op mijn blog. En er werd eigenlijk door iedereen wel een aantal situaties geschetst die ook niet al te prettig waren.
Twee armen breken bijvoorbeeld, of die van de vingers tussen de deur.
Ik kan niet zeggen dat ik me daardoor minder schuldig voelde. Maar het relatieveerde wel. Daarom, mijn dank voor alle reacties! De dreumes heeft op een rode plek op zijn polsje na, geen last meer van gisteren.

Wat eigenlijk wel wat komisch is, maar daarintegen eigenlijk ook triest, is dat mijn kinderen mij nog wel eens over de toeren aantreffen in huis. Zo zat ik gisteren ook tegen de chef aangekleefd en brulde bijna de rest van het kippenhok wakker, toen de puber de woonkamer binnenliep. Ik was even vergeten dat ze naar een hockeytraining was.

Ook ben ik wel eens huilend aangetroffen zittend voor de wasmachine. Er werd direct over mijn schouder meegekeken wat er in godsnaam in de wasmachine zat waar ik zo om jankte. Had ik er per ongeluk een takkie ingestopt? of mijn dierbare dropjes? of mijn telefoon? Maar nee, meestal was het ‘gewoon’ ff een mental breakdown. Die heb je nu eenmaal veel als je in de ‘toestand’ zit. In den beginne kon ik al janken om niets…als ik bijvoorbeeld mijn schoenen niet kon vinden…om de meest futiele zaken dus.

Wat ook vervelend was voor mijn kinderen was de mate van straatvrees die ik tot een paar maand geleden nog heel erg had.
Dan liep ik met ze in de stad, en het zweet liep dan van mijn hoofd. Ik had hen vast, of zij hadden mij vast. En ondertussen trok ik mezelf bijna voort langs de gevels.
Fatsoenlijk afrekenen kon ik toch nog niet. Het pinnen zorgde al voor een black-out. Wat zal er toch allemaal door die koppies zijn gegaan ? who knows.

Nu is alles natuurlijk winst. En word ik als een klein kind geprezen om mijn kleine stapjes.
Mee naar het pleinfeest laatst van de tiener. Ik heb het daar toch een behoorlijke poos volgehouden. De tiener was nog dagen trots op me dat ik erbij was, en zelfs nog even bij het podium had gestaan waar ze een dansje deed.
De chef ziet iedere dag dingen van en in mij wat hij prijst. Mijn HELD!!
Het gekke is, dat mijn gezin mij zo ontzettend in de gaten houdt, dat ze vaak als eerste doorhebben dat er een verandering is opgetreden.
Zoals laatst, ik zat toen wel heel lang buiten te kletsen met de buufjes. Dat viel direct op bij de puber en de tiener.  Of dat ik vanmiddag voor het eerst sinds 2 jaar de radio een half uurtje aan had staan. Dat was voor de puber een hoogtepunt, met ogen als schoteltjes liep ze het huis binnen.

Ondanks dat iedereen hier in huis smacht naar vakantie, en weet dat alles geregeld is om te vertrekken, heeft niemand het – in ieder geval niet met mij- over de vakantie. Ze moeten er zin in hebben, dat kan niet anders. Ik denk dat ze hetzelfde hebben als de chef. Dat gevoel van:”we moeten het eerst maar eens zien of we uberhaubt vertrekken.”
Niemand is nog in de stemming totdat we daar denk ik zijn, en alles goed lijkt te gaan.
Dat zien we dan wel weer hoor, we hebben nog een poosje voor het zover is.

Takkie 1 met zijn grote vriendin (moi) hij is de allerliefste takkie van de wereld.

(ik heb er stiekem nog steeds héél veel zin in want de takkies mogen ook mee)

reacties

Geef een reactie

  • Ooh, ik kan me helemaal voorstellen dat je je schuldig voelt, maar geloof mij, dit soort dingen gebeurt iedereen. Je zou hier bij mij in huis eens moeten zien, met een peuter, een dreumes een baby. Ik kan ze niet alledrie tegelijk in de gaten houden helaas…
    Iedereen zei het al, maar je moet echt niet te hard zijn voor jezelf.

    En joh, misschien wordt de vakantie een super succes! Gewoon niet te ver vooruit kijken, uur bij uur, dag bij dag…
    Liefs!

  • Wat fijn om zo’n lieve familie te hebben. En zoals kliefje zegt, ze kunnen wel wat hebben…

  • Ik zou me wat minder schuldig proberen te voelen. Wrs weten je kinderen niet anders en zien ze je zoals je nu bent. Hun moeder. Ik denk niet dat ze we iets raars over of bij denken. Kinderen weten ook wel dat ieder mens anders is en doet. Voor hen ben je gewoon jij, met al je gedrag. Ook met alle leuke dingen die je hebt, de zorgzame, de vrolijke… Kop op!

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 24 andere abonnees

%d bloggers liken dit: