De denkwereld van een puber

*When I was fourteen my father was so stupid I could hardly
stand to have him around. At twenty-one I was astonished at
how much he had learned in the past 7 years.’
– Mark Twain –

Ohhh…het is dus gewoon een kwestie van de tijd uitzitten?!

3 Comments

  • Karin

    21 augustus 2013 10:17

    Wat Anna (hierboven) zegt is ook zo ongeveer mijn advies. Praat met hen op een tijdstip dat dat lukt en vertel hoe vervelend je het vindt dat jij je niet goed voelt maar dat je wel heel trots op ze bent. Misschien lijkt het op dat moment dat dat niet binnenkomt maar later blijkt dat zoiets toch veel impact heeft. Pubers doen veel meer met wat je zegt dan dat dat in eerste instantie lijkt. En inderdaad humor is de beste methode om met pubertoestanden om te gaan. Succes.

  • Anna

    20 augustus 2013 13:22

    Maar zo eenvoudig is het ook echt. Je bent veel belangrijker dan je denkt. Misschien kun je eens tegen ze zeggen dat je eigenlijk bewondering hebt voor het feit dat ze zich zo roeren. Had je dat misschien zelf maar kunnen doen op die leeftijd. Leg ze uit dat ze geen begrip hoeven te hebben voor het feit dat jij het nu niet aan kan, maar dat jij wel begrip voor hen hebt. En dat jullie het helaas nu even met elkaar uit moeten zingen al botsend maar dat er niemand het nest uitgebotst wordt. En dat jullie over een paar jaar vast verbaasd terugkijken, zoals alle ouders en kinderen. Je hebt zoveel gevoel voor humor, een beter wapen is er niet tegen puberonrust.

  • Nienke Weick

    20 augustus 2013 13:09

    Ik kan natuurlijk alleen uit eigen ervaring putten, en weet van daaruit dat het inderdaad zo werkt: nu nog vraag ik me geregeld af waarom ik bepaalde dingen van mijn ouders destijds zo… zo strontvervelend, zo verontrustend (voor mij, dan), zo niet te plaatsen vond.
    Nu snap ik die dingen veel beter: waar het vandaan kwam, waarom ze deden/zeiden wat ze deden/zeiden, waarom ze bepaalde keuzes maakten. En welk gevoel daar bij hen achter gezeten moet hebben.
    Ik ben nu immers zelf ook ouder. Zowel ouder in de zin van: 32 in plaats van 16 jaar, maar ook ouder in de zin van: Moeder.

    Jullie clashen nu gigantisch. Maar dat is natuurlijk. Logisch. Het ligt in de lijn der verwachting.
    Het ellendige is alleen, dat jij er nu amper wat bij kunt hebben in je hoofd.
    Dat voelen zij ongetwijfeld ook aan.
    Het kán zijn dat ze dit feit bewust tegen je gebruiken, maar ik denk eerder dat het hen op hun beurt ook frustreert, misschien ook wel bang maakt: ‘Mama zit al heel moeilijk, en ik wil nu het liefst mijn pubergezeik op haar botvieren, maar dan maak ik de situatie alleen maar erger…’
    🙁
    Ik zou willen dat ik méér (ervarings)raad had, dan te zeggen ‘er zal inderdaad tijd overheen moeten’.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: