De dinsdag is alweer voorbij…

De dag waar ik tegenop zag is alweer voorbij.
Ik stapte vanmorgen fris en fruitig op de fiets met de dreumes. Bepakt en bezakt kwamen we op het Consternatieburo aan.

Het was vroeg, kwart over negen.
Er zaten al beheurlijk wat dames te wachten met hun kroost. Mijn oude “ik” popte omhoog, ik wil het liefst direct met de moeders aan de klets over de kinderen. Maar die oude ‘ik’ was ook vrij vlot foetsie.
Je (ik) moet tegenwoordig oppassen met oogcontact, als je oogcontact maakt op een plek waar moeders zitten met kinderen beginnen ze vrijwel direct te kletsen. En dat kletsen is tegenwoordig niet meer aan mij besteed.

Maar goed, na het plaatsnemen aan een tafel begon het zweet me uiteraard weer uit te breken. Ik depte mijn gezicht met een opgeduikeld papieren zakdoekje en keek ondertussen beschaamd naar de moeder tegenover me. Natuurlijk had ze geen idee waarom ik zweette en onduidelijk antwoord gaf op haar vraag “hoe oud is jouw kindje”?

De dreumes had in tegenstelling tot mij geen enkel probleem om contact te leggen. Hij kroop over de matten en ging gezellig naast een ‘chicky’ zitten. Om meer onnodig en pijnlijke vragen te ontlopen zette ik de dreumes op de grond en liet hem spelen met het speelgoed.

Gelukkig hoefde ik niet lang op de dokter te wachten. Een ontzettende aardige Mexicaanse dokter onderwierp mijn dreumes aan wat testjes. Daarnaast werd ze wild enthousiast dat ik nog borstvoeding gaf. Ik werd zowaar blij van deze mevrouw. Ze was erg aardig en mededeelzaam. De dreumes vond haar ook wel interessant. Tot de 1e prik in zijn been werd gezet en helaas voor hem even later ook nog eentje in zijn arm. Omdat de dreumes vandaag 2 prikjes zou krijgen had ik zijn tukdoek meegenomen. Die neem ik nooit ergens mee naar toe ik ben als de dood dat ik dat ding kwijt raak in al mijn chaosheid. Maar het leek me vandaag wel verstandig. Juist omdat ik in deze stressvolle situaties moeilijk troost kan bieden.
Hij heeft zich kranig gehouden en we waren beide zo gaar als boter toen we thuis aankwamen. En daar wachtte ons in de middag nog een leuke klus.
Mee met de puber naar de tandarts, de beugel zit er ondertussen al in maar er moesten nog twee kiezen uit.
Voordat ze wist hoe het écht voelde gaf ze aan dat de prikken vréééééééééeselijk pijnlijk waren, ik hield wijselijk mijn mond. Ik kan me nog goed herinneren hoe twee verstandkiezen bij mij werden getrokken. Manmanmanman…wat heb ik daar last van gehad zeg.
De klus met haar mond was heel snel klaar. Volgens mij duurde het nog geen 2 minuten voor de kiezen op het plateautje lagen. De details van het ‘tandartsbezoek’ zal ik jullie besparen. Er zijn lezers die haar kennen, en dan moet ik toch beetje oppassen wat ik daarover vertel 🙂

De rest van de middag heb ik mijn ergenis zitten verbijten over het geklaag over bloed en pijn enz enz. enz…de manier hoe pubers zeuren kunnen.
Ik ben blij dat deze dinsdag weer voorbij is en er twee lastige dingen afgestreept kunnen worden.

7 Comments

  • mamamaai

    14 maart 2012 20:29

    Oh ik HAAT het cb! Vreselijk daar… maar je hebt de dag weer doorstaan, goed gedaan!

  • zuster_klivia

    14 maart 2012 20:08

    Ik ‘mankeer’ niks en krijg al zweet op de bovenlip van het CB. Ik ben zó blij dat dat achter me ligt 😉

    Goed gedaan!

  • Jona

    14 maart 2012 19:38

    way to go!

  • ingrid

    14 maart 2012 13:19

    Great job!!

  • Mammalien

    13 maart 2012 21:38

    Twee zielige kindjes dus. Best vermoeiend voor mams – ook al voor moeders die zelf gewoon lekker in hun vel zitten!

  • Dionne

    13 maart 2012 21:12

    You did it!

  • Eric

    13 maart 2012 21:11

    Tandartsbezoekjes kunnen inderdaad vervelend zijn.
    Met recht, deze dag heb je weer gehad 😉

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: