Dikke tranen en hoofdpijn

Het verloopt meestal erg emotioneel.
Zo’n gesprek tussen de chef en mij over “de toestand.”

Af en toe is hij super gefrustreerd, ik snap dat.
Gefrustreerd omdat er zoveel van hem wordt verwacht op het werk, thuis en van de kinderen.
En dat er zo weinig ontspanning is.

Met het oog op de kerstdagen en oud & nieuw voelt hij zich eenzaam.
Dat is een menselijke emotie waar ik me volledig in kan vinden.
ik mis het contact met mensen ook, een feestje een verjaardag whatever,
gewoon gezellig bij elkaar zijn.

Hij vertelde vanavond dat het hem af en toe zwaar valt, deze toestand.
Want gezellige dingen ondernemen met ons allen is bijna niet haalbaar.
Uiteraard kan hij dat ook alleen maar dat is natuurlijk veel minder gezellig.

Maar nu komt het: Ik kan hier niet mee omgaan.
Ik barste in tranen uit en huilde tot ik zo’n pijn in mijn kop had dat ik het liefst wilde slapen.
In mijn beleving is er maar eentje die recht heeft op zwaar-op-de-hand gevoelens en de daarbij horende emoties.
Dat ben ik.

Hij heeft liefhebbende ouders en met tijd en wijle betrokken broers.
Hij heeft gelukkig geen onverwerkte trauma’s of een depressie van een orde zoals die van mij.
Ja, hij heeft het zwaar, dat is absoluut waar.
Toch is het verschil dat hij lang niet zoveel mee torst zoals ik.

Oef….het is mooi en fijn dat hij zijn gevoelens met mij deelt.
Toch wordt op zo’n moment mijn schuldgevoel groter en groter.
Dat dit alles bij hem is ontstaan door mij.
Blijft lastig dit….

13 Comments

  • Nienke

    23 december 2012 20:58

    En wat ik ook nog even wil zeggen… het is een teken dat het ijzersterk zit tussen jullie.
    Jij, jouw verdriet en pijn, en jullie situatie samen, laat hem verre van koud.

    Het is een extreme vorm van omdenken, maar toch. X!

  • Nienke

    23 december 2012 14:30

    Lastig, dit..!

    Misschien moet je niet willen beginnen aan een vergelijking als deze…

    Het is waar: de chef heeft niet zo’n klotejeugd gehad als jij, en staat daardoor van meet af aan al steviger/minder kwetsbaar in het leven, dankzij dat stuk stabiliteit in zijn vroegste jaren (waar een flink stuk van je karakter en ontwikkeling door is gestut… of niet :-/, zoals bij jou klote genoeg het geval is: jij mist een flink stuk fundering).

    Maar dat neemt niet weg dat een langdurige periode van (over)vermoeidheid en vrijwel alle verantwoordelijkheid voor huis en haard en gezin (of: het gevóel in zijn eentje de hele toko draaiende te moeten houden) zijn tol eist, en dat is niet gering (!).

    Ik snap dat het als oneerlijk of als extra belasting voor jou voelt wanneer hij zijn eigen neerslachtigheid bij jou uit: je voelt je dan verantwoordelijk voor zijn verdriet en geworstel (wat niet wil zeggen dat je dat per definitie bént).
    Maar blijf daarover wel met elkaar praten..!
    Hij op zijn beurt moet ook die gevoelens kunnen uiten, en wil ook even die steunende en opbeurende arm om de schouder voelen.

    En misschien een kromme vergelijking: Marnix is degene die werkloos is, maar zijn hele gezin trekt hij hierin mee. Terwijl ik een (parttime, okee) baan heb zit ik ook in de financiele doffe ellende. De jongens gaan niet naar de opvang omdat er altijd iemand thuis is en we de eigen bijdrage nu niet op kunnen hoesten: maar zo zien ze weinig leeftijdsgenoten en missen ze misschien wel een stuk ontwikkeling.
    Waar ik maar mee wil zeggen: het gebeurt niet doelbewust, het gebeurt tegen de eigen wil en wens in, maar het gebéurt.
    Als een persoon binnen een gezin met iets groots op de nek rondloopt, gaat het hele gezin daaronder gebukt.

  • Eric

    21 december 2012 10:01

    Dit met elkaar kunnen delen is ook liefde.
    Knuffel!

  • Sannah

    19 december 2012 21:45

    Lieve Marjan,
    Je hoeft niet te vergelijken en het ís verschillend.
    Het is geen wedstrijd wie het meest of wie het minst.
    Het is er gewoon allebei.

  • Ingeborg

    19 december 2012 15:09

    Als ik ‘m nu weer kwijtraak kap ik ermee (enorme digibeet..)

    Ik kan me voorstellen dat het naar is te weten dat jouw ellende ook bij anderen ellende veroorzaakt. En dat je daar een schuldgevoel van krijgt is heel rot en daar heb je op dit moment ook niets aan.

    Denk wel dat het belangrijk is dat de chef ook zijn verhaal kwijt kan, als jij daar nu geen ruimte voor hebt, dan ergens anders.

    Ik vind ook dat je ellende, ziekte en verdriet niet kan vergelijken of wegen. Hoe dingen voelen bij mensen kan je nou eenmaal niet van de buitenkant zien. Er zijn mensen die geen trauma’s hebben en wel in een hele diepe depressie raken of andere ellende waar ze bijna kapot aan gaan. Er zijn ook mensen die vreselijke dingen meemaken en wel het hoofd boven water houden.

    Een gebeurtenis kan de één sterker en de ander kapot maken.

    Ik werk met mensen die vaak vreselijke trauma’s hebben, ieder gaat daar toch weer anders mee om. De een gaat er aan kapot, de ander probeert door het leven te dansen om een eind te maken aan de zwaarte, niet iedereen doet het op dezelfde of op een voorspelbare manier.
    Het hebben van liefhebbende ouders is geen garantie voor geluk en stabiliteit, het hebben van geweldige kinderen ook niet.

    De druk voor de chef is ook groot. Het gaat met hem niet goed maar er kan er thuis niet nog 1 “uitvallen” dus hij moet door. Je kunt elkaar vertellen hoe diep het dal is of hoe hoog de druk maar dan weet je nog niet precies hoe zwaar het voor de ander voelt.

    Ik hoop dat jullie liefde in dit alles overeind blijft, genoeg om voor te vechten.

    Sterkte en een kus voor allebei!

  • Ingeborg

    19 december 2012 14:40

    Verdorie, nou raak ik voor de tweede keer deze week een hele lange reactie kwijt omdat ik vergeet wat in te vullen!!! grrr, ga zo nog een keer proberen.

  • Nurse Martens

    19 december 2012 12:51

    Tussen iemand met een hersentumor en iemand met hoofdpijn zit ook verschil.
    Bevallen met een keizersnede of bevallen via de normale weg zit ook verschil.

    Iemand die wees is, en beide ouders niet meer heeft en iemand die nog wel één ouder heeft zit ook verschil.

    En alles waar ik mee tob, en letterlijk ziek van ben, is zeker heel wat anders dan iemand die zomaar een dipje heeft.

    Het is geen kwestie van vergelijken, het is een kwestie van een wezenlijk verschil.

  • Nurse Martens

    19 december 2012 12:48

    Toch zie ik zeker wel een nuance verschil tussen het één en het ander.

  • Dionne

    19 december 2012 12:18

    Ik denk dat Man het op een andere manier minstens zo zwaar heeft gehad als ik. Alles kwam op zijn schouders terecht. Het zijn appels en peren, je kunt het niet vergelijken.

    Sterkte!

  • zuster_klivia

    19 december 2012 10:35

    Ik denk niet dat je kunt zeggen dat de 1 het zwaarder heeft dan de ander. Dat kun je nooit invullen voor iemand in wiens hart je niet kunt voelen. Vlam zei iets raars toen hij maanden plat lag met zijn hernia en ik er helemaal doorheen zat. Van mijn zorgen om hem, het alles op mijn schouders laten komen, de geldzorgen, zijn veranderde gesteldheid door de pijnstillers… “wie is hier nou de patiënt?” vroeg hij enigszins geïrriteerd. Woest was ik. Als iemand in een gezin lijdt, lijdt de rest net zo hard mee. Alles is uit balans. Je kunt in zo’n geval niet spreken van “wie heeft het het ergst?”

    Take care darling!
    xx

  • Joke

    19 december 2012 10:14

    Moeilijke periode voor chef en jou. Maar jullie weten mekaar te vinden en in contact met elkaar te blijven. Jij hebt niet gekozen voor de situatie waarin je je bevindt, het nest waaruit je komt. Maar je hebt een belangrijke beslissing genomem door ermee aan de slag te gaan en voor jouw en chef een fijne toekomst te gaan maken zonder beren uit het verleden. Tuurlijk is dit zwaar voor jou en chef soms niet te dragen zwaar. MAAR WEES TROTS OP JEZELF DAT JE DURFT en dat je werkt aan een goede toekomst samen en met je gezin. ( schuldgevoel haalt je onderuit en trots maakt je groot)

    Meid, heel vel sterkte ik weet dat het niet makkelijk is maar wees trots op jezelf en op chef en je kinderen!

  • Kaatje

    19 december 2012 09:15

    Kan me heel goed voorstellen dat je dit moeilijk vindt. Je voelt je al rot genoeg voor jezelf en dan moet je je ook nog schuldig voelen naar je naasten toe. Maar wat Karin al zegt, het is heel fijn en belangrijk dat jullie erover praten. En het is natuurlijk fijner dat het de chef ook wat doet dan dat het hem koud laat. Misschien zou je je dan nog veel vervelender voelen en nog veel meer alleen (hoewel ik ook begrijp dat je op zo’n moment niets aan deze ‘wij’sheid’ hebt hoor). Sterkte!

  • Karin

    19 december 2012 07:22

    Oei wat herkenbaar, dat schuldgevoel naar je man toe. Dat jouw ellende ook zijn ellende is/wordt. Misschien op het moment zelf niet zo fijn maar wel goed dat jullie erover gepraat hebben toch. Sterkte!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: