Dr. Martens en Bloggen

Ik ga voor eens en altijd een blogje schrijven over mijn favoriete schoenen, de doc Martens. Zoals misschien de link al is gelegd. Nurse Martens is uiteraard afgeleid van Dr. Martens. snappievoe?

Afijn, ik ben een typje waar je er niet snel één van vind. Niet dat ik speciaal ben, verre van dat. Maar ik ben toch anders dan andere vrouwen. Klein stukje van de sluier oplichten. Ik heb een behoorlijk uitgesproken mening. Ben absoluut géén mee-luller. Ik weet wat ik wil en ik (probeer) te doen wat ik zeg. Zo zag ik mezelf van jongs af al werkzaam bij de politie, heb er zelfs stage gelopen. Maar ging uiteindelijk héél iets anders doen. Iets wat nog stoerder leek, ruiger was, grensverleggend bleek te zijn. En believe me or not, ik heb er nooit spijt van gehad.

Ik ben Rebels. Een rebel in hart en nieren. Een deugniet, een boefje, een tong als zo scherp als een mes zeiden ze vroeger over mij. You Hate me, or You Love me. Er is geen tussenweg. Alhoewel ik met de jaren wel wat milder wordt godzijdank

En nu ff terug naar de Dr. Martens. Ik hou van ze. Van allemaal. Ze hebben iets wat ik magisch vind. Sommigen hebben dat met auto’s. En ik, ik heb dat met deze schoenen/laarzen. Nu ken ik maar 1 persoon die een paar dr. Martens heeft in mijn omgeving. De meeste personen vinden mij maar een tja…weet ik veel. Ze vinden mijn collectie in ieder geval NIET MOOI. Vaak snappen ze ook niet waarom ik ze draag. Ik snap het ook niet. Ze zitten gewoon lekker. Pff….moeten er dan nog meer redenen zijn? Om een lang verhaal wat in te korten. Hier in Blogland, op de fijne stek hier op het internet, daar vind ik opeens meervrouwen met dezelfde voorliefde. We delen samen de liefde voor het Internet, en voor de dr. Martens. En wellicht komen we er over een poosje wel achter dat we nog meer gemeen hebben. Het intrigeert me wel. Heel erg zelfs. Dat kan toch allemaal geen toeval zijn?

Vertel me eens: Miekuh, Nien, Dionne, en alle anderen. Wat zou het zijn, dat gezamenlijk lekker leuk bloggen, en daarnaast gek zijn op dit schoenenmerk?

Vertel!! 🙂

15 Comments

  • Nienke

    12 september 2011 14:44

    En dat (ont)roert mij dan weer heel erg!
    Mooi wat je zegt over mijn gezichtsuitdrukking… Ik voel namelijk vaak veel stress en schuldgevoel borrelen (vanwege financiën, maar ook omdat ik de beroepsdraai maar niet aan durf te pakken: ik zou zo graag iets anders willen doen!).
    Maar de mannen (alledrie) maken dat ik me volkomen tevreden en gelukkig voel – temeer omdat zij me precies willen hebben zoals ik ben. Absoluut.
    Het mooiste is, dat ik hetzelfde ook voor Marnix beteken.
    Hij kwam ook uit een relatie waarbij níets goed was aan hem. Hij moest in een stramien meelopen (en niet eens zozeer haar stramien, maar dat van zijn schoonmoeder, waar zijn ex nog altijd aan poogt te voldoen) waarin hij met geen mogelijkheid pastte. En dan komt hij zelf ‘ook nog eens’ (klinkt meteen zo zwaar ;-)) uit een gereformeerd gezin. Het heeft wat voeten in de aarde gehad, want alleen al het feit dat hij zijn baard liet staan… ! … werd met vreemde ogen bekeken.
    We kloppen, samen. En daar gaat het om. ;-D

  • Nienke

    12 september 2011 14:34

    Ha! Miek was me voor. 😉

    An(ja) dus. Zij gaat als het goed is ook mee naar Scheveningen.

  • miek

    11 september 2011 14:43
  • miek

    11 september 2011 14:42

    Ha! Nurse Martens! Vandaar, ik snap ‘m, had zelf de link nog niet gelegd, suf:)
    Mijn Doc geschiedenis? Een paar zwarte met paarse veters, rode, met gele? veters geloof ik. En een geweldige laklaars met rits, beetje als rubberlaars. Ik heb ze helemaal afgedragen. Ik kocht ze in Carnaby Street, London, stoer hè? 🙂 Zo rond de puberteit, als je je wilt onderscheiden van de gabbers en kakkers; dat was ik niet. ik deed niet mee met de mode. Hield van bush en dEUS en soms zelfs heul erg harde muziek waar mijn vriendinnetjes noooit van hadden gehoord!
    Mijzelf willen profileren, dat past natuurlijk ook wel bij het hebben van een blog. Is dat de link?
    Ben blij met mijn nieuwe MJ’s maar ze zijn nog wel echt groot, haha. Zou ik er nog in groeien? 😉

  • Nurse Martens

    10 september 2011 23:04

    euh…wie bedoel je met An? 🙂

  • Nurse Martens

    10 september 2011 23:04

    Oh, Nien, wat een mooi verhaal. Ik heb je direct een stuk beter leren kennen. Wat leuk en fijn dat je zo uitgebreid hebt geantwoord op mijn blogje. Ik vond het leuk om je verhaal te lezen. En jouw moeder, dat is ook wel een bijzonder tiepje? 🙂 wat fijn zeg. En bovenal wat fijn dat je Marnix hebt. Wat een parel, en gek op Docs en hij heeft je ook nog eens twee prachtige kindjes gegeven. En hij laat je jezelf zijn. Wat zul je veel beter voelen in deze relatie. Je hebt sowieso een hele tevreden en rustige uitdrukking op je gezicht op foto’s. Fijn!
    Leuk om je binnenkort in het echt te ontmoeten. Ik zie er naar uit ! 🙂
    ps2: ja, daar kan ik me volledig in vinden. Apart dat die schoenen zoiets uitdragen.

  • Nienke

    9 september 2011 17:33

    PS3 Ik weet zeker dat An ook Docs (gedragen) heeft.

  • Nienke

    9 september 2011 17:32

    De Docs… Mijn moeder wees me erop (zo’n type die met een roze tuinbroek met een (zelf daar aangebracht) gat rond de navel een kerkdienst bijwoonde). Knaloranje. In de etalage. Ik moet 14 geweest zijn, en ik mocht ze zó hebben als ik ze wilde (sprak ze zo neutraal mogelijk maar met een stem druipend van de hoop dat ik ja zou zeggen). En ik zei JA!
    Daarna droeg ik zeker tot mijn 23e weinig anders, eigenlijk níets anders. Een keer slippers, als het +30 graden was, hooguit.
    Het was een broek van de legerdump, een zwart shirt, en Docs. Ik geloof dat ik in die tijd zo’n 5 paar had, waar ik dus al die jaren mee deed (kwaliteit, mensen, ook dat doet je beslissen Docs te kopen).
    Ze stonden voor mij voor rebelsheid, ja, dat herken ik helemaal. Het voelde alsof ik er de wereld mee aan kon.

    Maar ik raakte verzand in een relatie waarin ik mezelf niet kon zijn. Niet mocht zijn: hij zei het nooit met zoveel woorden, maar liet duidelijk zijn voorkeur blijken, en de Docs werden duidelijk slechts getolereerd.
    Daarna, ik was inmiddels 26, werden het cowboylaarzen waar ik op liep. Ook stoer. Ook mannelijk, zo je wilt. Het gevoel de wereld aan te kunnen kwam terug, en wat voelde dát goed.
    Marnix werd verliefd op mij, en achteraf zegt hij dat dat te maken heeft met het feit dat ik die cowboylaarzen droeg. Hóe ik ze droeg. ‘Je zwiert op die lompe laarzen.’, heb ik heel vaak gehoord. Precies het gevoel wat de Docs me altijd gaven.
    Maar: geldgebrek!!

    Ik ben verliefd op de Docverzameling van Marnix. Hoe gaaf is dat: een vent die weinig anders draagt dan Docs, en ze koestert zoals vrouwen dat meestal doen – met hun schoeisel. 😉 Niet dat hij ze blinkend oppoest, welnee: ‘hoe meer karakter hoe beter.’ Dus ze mogen kaal worden.

    Hij inspireerde me om ook weer eens te gaan zoeken naar een paar, op Marktplaats. Toen zag ik Miekuhs blog over haar Mary Janes, herinnerde ik me die ene collega van jaren terug die ook MJ’s droeg en toen sloeg het in: ik wilde ze ook!
    En dan ga je zoeken en vind je nóg een model (de ballerina-achtige rode) waar je heel graag de komende paar jaar op wilt lopen.

    Dus ik denk dat ík mijn cowboylaarzen aantrek naar de meeting op het strand.
    Verder zul je me alleen nog op mijn (open) Docs zien.
    En op mijn Kiboots: toch ook een soort cowboylaarzen. 😉

    PS Als je nu nog vragen hebt, dan hoor ik het wel. 😉
    PS2: Vind het echt sneu dat je niemand in de omgeving hebt die Docsliefhebber is – het zijn hele mooie mensen, is mijn ervaring. 😉 Vaak geknakte mensen, valt me op. Mensen die al heel wat achter de kiezen hebben en ergens in hun leven bewust kozen voor dat rebelse, als tegengewicht voor die ellende.

  • Martine

    9 september 2011 15:55

    Ik heb ze ook gedragen hè! Wist je dat? Ik had zo om en nabij mijn 20e een paar hele mooie blauwen die ik helemaal kapot gedragen heb en ook een zwart paar (maar die had een bolle neus en dat vond ik eigenlijk toch niet zo heel geslaagd). Nu je het erover hebt, ik zou nog wel eens een paar dr. Martens willen hebben. Weer zulke mooie blauwen. Wie weet…

  • Nurse Martens

    8 september 2011 14:24

    ik snap je! 🙂 Herkenbaar

  • Nurse Martens

    8 september 2011 14:23

    Gets! das balen!! passen ook de laarzen niet? jammer!

  • Nurse Martens

    8 september 2011 14:22

    haha, mijn oudste en haar zus vinden het maar niks. Maar idd, die jongste van mij, als hij kan lopen, whoppa, een mooi klein paar dr. martentjes 🙂

  • Myrna

    8 september 2011 14:06

    Echt rebels was/ben ik niet, maar ik zet me graag net iets meer af tegen dingen zonder nu echt te willen opvallen. Vandaar de Doc Martens toen ik een jaar of 15 was. En vandaar nu het bloggen. Misschien zit er achter allebei wel inderdaad iets verscholen van rebelsheid, anders-willen-zijn, jezelf ‘neerzetten’. Kan het niet goed uitleggen, maar ik voel die connectie wel een beetje 🙂

  • liesbeth

    8 september 2011 10:07

    wees gerust, ook ik droeg dr martens, zelfs de rode versie ervan (stél je voor, 20 jaar geleden). het ondeugende is gebleven, de schoenen spijtig genoeg niet…nu zijn het hakken, of campers, maar de voorliefde voor dr martens blijft, al is het maar als herinnering van een zéér mooie en vooral onvergetelijke jeugd:) én ik ben blij dat ze nog bestaan, kan ik ineens mn kids er een paar van aansmeren….

  • Dionne

    7 september 2011 23:12

    Uh, ja, daar vraag je me wat. Toen ik ze ging dragen (late puberteit) stond het symbool voor anders zijn,. Het hoorde bij het alternatieve rockcircuit waar ik me graag ik bewoog. Waar ik misschien ook wel graag bij wilde horen. Uiteindelijk heb ik er niet echt bijgehoord, ik bleek achteraf gezien toch gewoon mezelf te zijn. En graag op mezelf. Wat bloggen en doccies met elkaar te maken hebben, weet ik niet. Wel weet ik dat ik er van baal dat ik ze niet meer pas wegens extreem brede voeten. Dus nu val ik mijn kinderen er mee lastig.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: