Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Draken gevecht

D

‘We zitten met de situatie’ mompelde de chef tegen niemand in het bijzonder.
We stonden samen in de keuken en de kids zaten in de woonkamer op de bank.

De aanleiding van zijn uitspraak is de aanwezigheid van een vriendinnetje die ook op de bank zit.
Het voelt zo ‘normaal’ om te vragen of het meiske blijft eten en eventueel ook blijft slapen.
Maar dat gaan we niet doen.
We hebben geen andere keuze.
We willen zo graag als een ‘normaal’ gezin overkomen, helaas is de praktijk anders. Vooral na het incident van gisteren.

De puber en de tiener, die twee, het is een beroerde combi.
Nooit anders geweest. Altijd al een moeilijke relatie met elkaar gehad.
Iedere dag is er ruzie in huis, iedere dag is er wel één van tweeën gekwetst en dwars.

Maar goed, gisteren liep het zo erg uit de hand dat de puber haar tas en fiets pakte en het huis verliet op weg naar haar vader.
Zonder toestemming van ons.
Mij in blinde paniek achterlatend.

Door de spanning die er ontstond – en die al was begonnen bij de ruzie tussen de twee- was iedereen erg van slag. Zoveel spanningen, zoveel geschreeuw over en weer. Ik had er hyperventilatie van. De peuter begon dwars te doen, ging met zijn speelgoed op deuren slaan. Hij werd druk, en nog veel drukker en uiteindelijk was er geen land meer met hem te bezeilen.

In de tussentijd voelde ik mij: kwaad, verdrietig, onmachtig, zwak en moe.
De ruzie tussen de dames kreeg ik maar niet onder controle, de peuter wilde ook niet meewerken en ondertussen zaten er nog wat takkies zenuwachtig te piepen bij de achterdeur. De neiging om het huis uit te rennen en ergens naar toe te vluchten waar er stilte is en geen negatieve spanningen, moest ik heel heel heel hard onderdrukken.

Uiteindelijk kwam ze na een poosje huilend thuis en kon ik haar weer in mijn armen sluiten.
Maar de spanningen en lichamelijke klachten verdwenen (bij mij) helaas niet.
Een oplossing voor hun moeilijke relatie had en heb ik ook nog niet.

Vanaf dat moment leek alles op het oog weer normaal. Maar ik zat in een heel andere modus. De modus waar ik in raak als ik heel erg van slag ben.  De modus die ik zo haat maar wat ik blijkbaar nog steeds nodig heb.
Het maakt me zo woedend als ik door spanningen tussen die twee weer terug val in die modus.
Ik weet niet wanneer de modus weer weg trekt. Meestal duurt het een aantal dagen.

Wat hopelijk wat scheelt is het gegeven dat ik de dames voorlopig niet meer om me heen heb.
Ze zitten nu voor een aantal weken bij hun vader.
Misschien dat hij in de tussentijd de lucht kan klaren en ze op een ander spoor kan zetten.
Ik kan niet anders dan toegeven dat ik blij ben dat ze een poosje weg zijn.
Dat het even mijn probleem niet meer is.

reacties

Geef een reactie

  • Poe… Dat kan ik me voorstellen: dat je de rust in de tent verwelkomt..! Dit kan er gewoonweg níet bij. Wat klote dat het zo níet loopt tussen die twee, en dat ze er samen ook niet uit lijken te komen. Hopelijk dan toch, over een tijd, wel.

  • Wat ontzettend kleute dat het zo moeizaam gaat…

    Geniet van je rust! Ontspan…

    Dikke kus.

  • Pubers en tieners in huis geeft vaak spanning in huis, dat is op zich niets bijzonders, maar jij kunt het er nou eenmaal niet bij hebben. Op den duur gaat dat wel beter, maar mijn ervaring is dat ze daarvoor nog wel wat jaartjes moeten groeien. En in die tussentijd probeer je er maar het beste van te maken. Veel praten en afspraken maken. Fijn dat ze nu even uit beeld zijn. Hopelijk voel jij je snel weer wat beter. Liefs Karin

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 21 andere abonnees

Archief

%d bloggers liken dit: