Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Echt of nep?

E

Volgens mij is het de hoogste tijd dat de dosering van mijn medicatie wordt aangepast. Niet eens omdat het zo lekker gaat met me maar ik wil dingen weer eens gaan voelen. Weten wat echt is en wat niet.

En dan bedoel ik:

  • Naar een film kijken en geëmotioneerd raken van het verhaal i.p.v. op de meest ongelukkig momenten zappen of de film vooruit willen spoelen.
  • Iemand iets aardigs over je horen zeggen en dan blozen van verlegenheid in plaats van een discussie aangaan over hoe ze dáááár nu weer bijkomen.
  • Je kind iets zien doen waarbij anderen zakdoeken nodig hebben om de emoties te bedwingen i.p.v. achteloos door te gaan met het schillen van aardappelen.
  • En nog heel heel heel veel meer van dit soort dingen.

Ik vind het ook helemaal niet leuk om shows op tv te kijken. De presentator vind ik meestal een té gezellige kerel die té enthousiast raakt van dingen waar ik niet enthousiast van raak.
Afgelopen week zag ik een stukje van een show waarin kinderen mogen zingen. Die Nick en Simon waren zó ontzettend aardig en vriendelijk dat ik het gewoon niet geloven kon. Ook de rest van de juryleden prezen zo af en toe een kind met talent de hemel in, talent wat ik toevallig helemaal niet opgemerkt had tijdens het zingen. Schijnbaar zit óf ik helemaal verkeerd óf zijn sommige dingen op televisie echt dikke vette nep.

Een show met Gordon en Gerard is helemaal tzum kotsen. Niet te geloven waar die lui van in een lachstuip raken. Ik zou bijna gaan denken dat ik totaal geen humor heb omdat ik niet mee kan lachen. Humor heb ik wel, dat weet ik nog van jaren geleden. Toch merk ik dat ik er niet meer echt bij kan. Ik ben wat dat betreft erg koud en kil geworden als het op gevoel aangaat. Af en toe voel ik wel een krampachtig spiertrekking in mijn mondhoeken wat voor een glimlach door zou kunnen gaan, meestal is het niks.

Een overleg over minderen wordt vast met een vreugdedansje ontvangen door Shrink. Het schijnen namelijk héle goede berichten te zijn als patiënt zelf wil minderen. Alleen weet Shrink ook wel dat ik heel andere bedoelingen heb. Zover goed kennen we elkaar ondertussen. Het is namelijk al vaker voorgekomen dat ik dat wel even zou doen…dat het allemaal wel los zou lopen met een pilletje minder. Maar daar zit toch een dikke anaconda onder het gras.

Ze zien er onschuldig uit die kleine gifbommen die ik slik toch is het minderen geen ‘dingetje’ die je zomaar even doet op een ochtendje. Daar gaat een weloverwogen plan aan vooraf waar meerdere mensen bij betrokken raken.

De beste voorwaarden om dit te doen zijn deze:

  • Shrink moet bereikbaar zijn, dus niet vlak voor een weekend of vakantie van shrink gaan plannen.
  • Wenselijk is ook dat therapeut bereikbaar is, die is per slot van rekening goed op de hoogte van mijn wel en wee en kan – eventueel met anderen- snel ingrijpen.
  • Echtgenoot moet het ook zien zitten, per slot van rekening is hij degene die ook moet weten wat-te-doen-bij-consternatie.
  • Wachten tot de schoolvakantie voorbij is omdat er anders teveel kinderen om mij heen huppelen.
  • Genoeg boodschappen in huis zodat ik niet perse de deur uit hoef in al mijn ellendigheid.
  • Er moeten geen belangrijke afspraken zijn de eerstvolgende weken.
  • Ik zal gerust nog wat vergeten zijn maar bovenstaande punten zijn minimaal nodig als ik ga minderen.

Ik wil het zo graag,  weer een gevoelsleven hebben. Mezelf weer herkennen in situaties. Meer genieten van het leven. Het is allemaal zo vlakkerdevlakdevlak.

Daarentegen kan ik me dit, en dit en dit ook nog scherp op het netvlies halen. Als ik dat zo terug lees dan zie ik alleen maar nadelen van het minderen. Ik moet er niet aan denken dat het missen van één pil weer al die negatieve gevoelens omhoog kan halen. Daar ben ik zó klaar mee!
Nouja…ik heb nog een week voor ik het kan voorstellen aan shrink, wie weet wat we dan beslissen.

11 reacties

Geef een reactie

  • Oh man..! Vliegen elkaar constant in de haren. Komt voornamelijk doordat ze wat moe zijn, vermoedelijk; dit weekend 2 nachten gelogeerd bij oma, en daar kwamen ze hyper van terug. 😉
    Heb ze buiten laten uitrazen, maar dan willen ze na een kwartiertje weer naar binnen he, want: ‘het is zo kou-houd!’ 😀
    Het ene moment spelen ze superlief samen met de houten treinbaan, het moment erop slaan ze elkaar met een stuk rails voor de kop. Hoort er allemaal bij.

  • Nou ja: dan weet je dat weer. Het moment dat (proberen te) minderen wel kan, komt. Houd je taai, houd je vast aan de mast en ook deze storm gaat weer liggen. Hele dikke X en sterkte! (wat een draken kunnen het worden, he, van een beetje vakantie…!)

  • Nou Nien, zo met de vakantie pas 3 dagen onderweg weet ik weer precies waarom het nu nog ff niet handig is…pffffffffffffffffffffffffffffffffft…..

  • Nou…ik herken dat wel. Dieren raken mij ook altijd enorm..en kleine kinderen. Op de één of andere manier heb ik daar wel antennes voor. En vwb de kromme zin, ik volg je prima 🙂

  • Dat je (weer) meer zou willen kunnen voelen, lijkt me een goed teken, inderdaad. Vraag is, of nú de juiste tijd is daarvoor. En die vraag kun alleen jij beantwoorden, in samenspraak met de shrink, in samenspraak met de chef, en vooral: luisterend naar jezelf.
    Hoe dan ook; ik vind het een dappere gedachte. En alleen al dat is al heel mooi.
    Ik wens je rust en een wijs besluit, dame!

  • Een lastig iets waar alleen jij een keuze in kan maken. Ik heb er geen ervaring mee. Wel mensen in mijn omgeving en uit heel egoïstisch oogpunt vond ik het altijd wat vervelend wanneer ze door medicijnen zo vlak waren. Maar ja, niemand slikt die troep voor de lol. Je zult dus een zorgvuldige afweging moeten maken. Lastig. Ik hoop dat je eruit komt!

  • Soms is vlakkerdevlak te verkiezen boven hoge toppen en diepe dalen. Ik herken het wel, dat emoties afvlakken door medicatie. En dat is niet leuk. Niet kunnen huilen als een goede vriend overlijdt: weird! Nu ik al een half jaar in een redelijk stabiele lijn vooruit blijf gaan, komen de emoties ook losser te zitten en kan ik er beter bij. Ondertussen slik ik nog vrolijk mijn dubbele dosis van pil A en een flinke hoeveelheid van pil B. Ik ga echt niet minderen. Het gaat net goed zo.

  • Geen vergelijk want jij bent véél dieper gegaan en moeten gaan dan ik, wel zelfde diagnose. Wel EMDR etc, geen medicatie (vandaar dat ik mezelf in vergelijk met jou kwalificeer in de extra light-versie zeg maar … damn en ik vind mijn leven soms al zo lastig), enniewee … ik herken zelfs zonder pillen dat ik vervlakt ben, zeker als het om dingen op tv gaat, maar ook dingen in mijn leven; ze raken me wel maar de bijbehorende emoties komen niet. Er is iets “stuk” lijkt het wel.

    Gister aan de wandel met huisbakker, gegil dus draai me om, ligt daar bejaarde vrouw op de grond, onder het bloed, want verkeerd gevallen. Haar man van slag, zij nog veel meer, huisbakker denkt gelijk dat ze dood is. En ik … sta daar handelend op te treden, zorg dat ze weer wat aanspreekbaar is en dat ze overeind geholpen wordt. huisbakker en ik lopen naar huis, hij van slag en ik voel niets, zoiets dus. Maar wat me tegenwoordig in het kwadraat raakt, dierenleed. Kan het niet aanzien … hoe raar is dat, klik filmpjes weg of dwing mezelf ze af te kijken en ben dan zo van slag.

    Met pillen zal het vast nog veel vlakker zijn, maar gezien al jouw benodigde randvoorwaarden, hele stap om dat af te bouwen met risico dat je dan nog niet voelt wat je zou willen voelen, maar … het feit dat je voelt dat je weer wil voelen, weer een stap vooruit! Zooo da’s nog eens een kromme zin, nog te volgen?

  • Ik begrijp wat je bedoelt. Dat was voor mij, toen/ooit een reden om (tegen het dringende advies van mijn toenmalige psychiater in) geen medicatie te gebruiken tijdens mijn depressie. Ik wilde voelen… Maar ik was er niet zo heftig aan toe als jij, even een kleine kanttekening.

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Your sidebar area is currently empty. Hurry up and add some widgets.

%d bloggers liken dit: