Een wirwar van instanties met alle gevolgen van dien.

E

Ik zat nog niet zolang in de toestand toen ik een gesprek aanging met de Juf van school.
Tijdens dit gesprek had ik het over mijn probleem en de uitwerking hiervan op mijn kind(eren).
Vanuit school werd maatschappelijk werk opgestart.

Er volgden een paar gesprekken maar ondanks het feit dat mijn ‘toestand’ niet weg is werden deze gesprekken afgekapt.
Er schijnt een aantal gesprekken voor te staan, en zit je daaraan, dan stopt de hulpverlening.

Er was eventueel nog wel een alternatief. Bij Stichting Welzijn/mantelzorg zit een steunpunt waar kopp kinderen terecht kunnen.
Vanuit het schoolmaatschappelijk werk werd ik hiernaar doorgestuurd en had daar afgelopen week een oriënterend gesprek.

Helaas is dit ook weer kortdurend. Er worden met de kinderen hooguit 5 á 6 gesprekken gevoerd en verder worden er (af en toe) activiteiten
georganiseerd speciaal jonge mantelzorgers.
Maar wat vreemd, ook  hier stopt het na een aantal gesprekken.

Tja, dan kun je nog naar de reguliere gezondheidszorg maar daar mogen ze ook maar 8 gesprekken voeren.
En dan?? Moeten ze zich dan maar zelf zien te redden?

Ik vind dit ontzettend triest. Kinderen zijn onze toekomst en daar moeten we voorzichtig mee omgaan.
En als kinderen in de knel komen te zitten door omstandigheden thuis, dan moet er blijvende hulpverlening zijn.
Die is er toch ook voor mij??

Bizar dat er zo weinig oog is voor deze doelgroep, verbijsterend ook.
Ik baal ervan dat mijn kinderen hier de dupe van worden.
Zij worden van het kastje naar de muur gestuurd en uiteindelijk los gelaten.
Dit is vast het gevolg het snijden in de gezondheidszorg.

Belachelijk!

5 comments

Geef een reactie

  • Laat ik nu net het behandelplan voor mijn kopp kind thuis hebben gekregen. Ik mopperde een beetje tegen mijn man dat wij allemaal zoveel gesprekken hebben, maar als ik dit lees begrijp ik dat ik mijn handjes dicht mag knijpen!

  • Poging 2:

    Onvoorstelbaar inderdaad, wat bezuinigingen kapot kunnen maken.
    En ik snáp het ook niet.
    Jouw rake zin zegt alles: ‘Er is toch óók hulp voor míj?’
    Geen van jullie heeft gevraagd om deze situatie, en allemaal hebben jullie eronder te lijden.
    Bovendien: wellicht wordt er nú bezuinigd door het aantal gesprekken te beperken, maar – even hard en zakelijk bekeken – komt dit niet láter des te harder terug wanneer al deze kinderen volwassen zijn geworden en dán psychische hulp nodig hebben omdat ze zijn opgegroeid in instabiele thuissituaties…?! Zoveel onnodig leed… Vanwege geldproblematiek…

  • Onvoorstelbaar, ja.
    Je slaat de spijker op de kop met de rake zin: ‘Die hulp is er voor mij toch óók.’
    Geen van jullie heeft hierom gevraagd..!
    En niet alleen wil jij als moeder je kinderen hier zo goed mogelijk doorheen loodsen, mét alle professionele hulp die ze daarbij krijgen kunnen, heel zakelijk bedacht (en hard gezegd) kunnen de bezuinigingen van nú later ervoor zorgen dat er dán extra geld moet worden uitgetrokken voor de dan volwassen geworden kinderen die in een roerige thuissituatie zijn opgegroeid.
    Dat dat aan de kant wordt geschoven, en zoveel schrijnende andere dingen méér… koud krijg ik het ervan.

  • Heel raar ja, ws idd een gevolg van alle regeltjes en bezuinigingen. Heb je iemand in je omgeving waarbij je kind(eren) af en toe hun verhaal bij kwijt kunnen? Een vast persoon die dit wil doen en hier af en toe tijd voor heeft/maakt? Misschien is dat een idee of oplossing…

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 24 andere abonnees

%d bloggers liken dit: