Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

En nu is hij dood

E

Tim werd gepest. En nu is hij dood.
De krant meld dat hij gisterenavond is herdacht met een staande ovatie.
De pastoor zwaaide met zijn foto boven zijn hoofd en de mensen barsten uit in klappen.
“Hadden we maar geweten wat er in je omging” luidt de tekst in de krant.

Wat een fucking façade zeg.
Dus die jongen is zijn hele leven getreiterd en gepest, hij stapt uit het leven en krijgt postuum een staande ovatie?
Was die staande ovatie en dat massale geklap een vorm van waardering?
Voor wie dan? voor Tim zelf? die de daad niet meer terug kan draaien en misschien met verwondering en spijt van boven toe heeft gekeken?
Of voor zijn ouders? die zijn ‘signalen’ ook niet hebben willen zien?

Of was dat klappen bedoelt om mensen hun geweten te sussen?
Het is zoooooooooo makkelijk om nu opeens waardering voor iemand te hebben.
Er komt vast ook nog een wake, en een stille tocht, en de begrafenis zal ook massaal worden bezocht.
Allemaal om ons geweten te sussen.

Iedereen zal daar staan met zijn geforceerde glimlach op zijn smoel en van binnen de stem horen, “waarom heb IK niks gedaan?”
Ze gaan elkaar troosten en huilen dikke tranen.
Vast niet om die Tim, want die heeft dit allemaal nooit gezien, laat staan geweten.
Hij was anders vast niet uit het leven gestapt.
De mensen die hem goed kenden zullen geruststelling bij elkaar gaan zoeken om vooral niet met het gevoel te blijven zitten dat ze wellicht ‘iets’ hadden kunnen doen.

Nou beste mensen, ik kan jullie uit de droom helpen.
Ook ik heb momenten dat ik het niet meer zie zitten.
Dat ik schrijf, of denk, of hardop zeg dat ik er eigenlijk ook wel uit wil stappen.
Het is geen vorm van aandachttrekkerij.
Nee, het is gewoon de waarheid.

Ik herken de machteloosheid van Tim. Alleen ik ben er nog. Ik vecht me kapot om NIET toe te geven aan het gevoel.
Maar ook ik heb deze signalen al zo vaak af gegeven. Ik heb al zóóóó vaak tegen mensen gezegd dat ik het niet langer dragen kan.
Je (ik in dit geval) wordt gewoon genegeerd.
Mensen beginnen ergens anders over.
Mensen komen niet meer langs.
Mensen sturen geen kaarten meer.
Mensen sturen geen sms’jes meer.

Het wordt stil.
Het is doodstil zelfs.

Het was al heel erg stil in mijn hoofd.
Maar om mij heen wordt het ook steeds stiller.
Mensen kunnen er niet mee omgaan. Met deze negatieve berichten.
Lullen eroverheen en negeren het signaal.
Ik krijg er braakneigingen van.
Hoeveel signalen heeft Tim wellicht wel afgegeven zonder dat daar maar iemand wat mee heeft gedaan?

Ik ga ook dood. En laten we hopen door ouderdom.
Maar mocht ik eerder overlijden dan hoop ik dat een staande ovatie en alle vormen van medeleven mijn gezin bespaard zullen blijven.
Dat iedereen die op dit moment zich stil houdt dan ook mooi weg blijft.
Want om achteraf pas te kunnen zeggen ‘hoezeer je tekort bent geschoten’, is gewoon te laat.
Daar zit mijn gezin niet op te wachten.

Het hoort bij het leven, hoop en verwachtingen.
En dat die zelden worden waargemaakt weten we ook.

Maar laten we alsjeblieft eerlijk blijven, en gewoon hardop durven zeggen dat we signalen liever negeren,
dan dat we een dode nog een trap na geven door te beweren dat we de signalen nooit hebben gezien.

17 comments

Geef een reactie

  • Ja, dat lijkt mij ook niet zo simpel. Ik denk ook dat het een utopie is om ervan uit te gaan dat iedereen een luisterend oor kan bieden. Soms is het al voldoende als je bij 2 mensen je verhaal kwijt kan.

    Ik hoop voor jou dat jij ook mensen hebt in je omgeving met wie je praten kan.

  • ooh lieve lieve lieve marjan. en nienke. en iedereen die zich zo alleen voelt… soms is het ook heel moeilijk om voorbij je eigen drukte te kijken, de ander werkelijk te zien. Ik hoop zo dat voor jou geldt dat je de lichtpuntjes beter ziet als het donker is.. Houd vol. Denk an oe. XX

  • Zo waar wat je schrijft!
    Het is een sussen van een gewetenloos geweten, zo kijk ik hier ook tegenaan.
    En zijn ouders… zijn zij daar werkelijk mee geholpen, met zoveel vertoon eromheen. Stilte zou meer gezegd hebben, meer betekend hebben. Het is een overschreeuwen van waar het werkelijk al die tijd om ging: deze jongen, zijn leven, hun zoon.

    En voor jou: houd vol! Hoe lang het ook nog zal moeten duren, er komt een moment dat je zielsgelukkig bent dat je hebt volgehouden. Dat het leven weer door jouzelf ingevuld kan worden – in plaats van dat jij moet afwachten wat het je flikt, zoals nu, en welke berg je door moet ploeteren.
    Lieverd, zoek alsjeblieft hulp! Je hoeft dit niet alleen met je mee te zeulen. Wat je voelt wegstoppen of stilhouden is niet goed. Schaam je niet, voel je niet schuldig maar gooi, smijt, brul het eruit!
    Je hebt mensen om je heen die vreselijk veel om je geven, blijf dat zien! – en mag ik mij daartussen scharen? Binnen zo’n korte tijd ben je onwijs veel waard voor me geworden. Dat komt doordat je zo’n lief en oprecht en authentiek mooi mens bent.

    En dan druk ik je nu dit op het hart, met jankogen:
    Op mijn zestiende wilde ik niet meer. We woonden langs het spoor, ik had het zo kunnen doen. Meermalen heb ik er urenlang rondgehangen. Ik zou het gedurfd hebben. Ik zou het gedaan hebben.
    Maar ergens diep, diep, diep, haast te klein om op dat moment een werkelijkheid voor mij te kunnen lijken, bedacht ik me: ‘wat als er tóch, tegen alle verwachting in, ergens dat beetje geluk voor mij ligt, dat ik dát zal hebben, ooit – misschien pas over tien jaar (en tien jaar lijkt een leven lang, wanneer je zo ver zit.). Zou ik dat dan niet zielsgraag willen meemaken?! Zou het niet vreselijk zonde zijn om dát beetje geluk te laten schieten?!’ En ik besloot, en liep jankend terug naar huis: ‘Ik ga voor dat beetje geluk. Al zijn de komende tien jaar nog zo zwart, nog zo kut – want het zou zwaar worden, ho: zoveel was duidelijk – ik doe het!’
    26 was ik. Marnix en ik hadden een halfjaartje verkering, ik was net naar Deventer verhuisd. We zaten in de zon, langs de IJssel, hadden alle tijd die dag en we hadden het vooral heel erg GOED samen. We hadden toekomstplannen, wensen, zoveel om naar uit te kijken, zoveel moois op die dág al om van te genieten. Ik voelde me licht, rustig en op mijn plek. Ik voelde opwinding, over wat zou gaan komen: dat was allemaal heel echt, ik durfde erop te vertrouwen dat dat eigen huis, de kinderen, er zouden komen: dat dat extra geluk haalbaar was, ook voor mij.
    En toen, op dat bankje, realiseerde ik me dat ik op de maand nauwkeurig tien jaar verder was. Tien jaar van ploeteren, van vechten, van klappen krijgen, van tegen alle gevoel in dóórzetten.
    En nee, het geworstel is niet over. Ik heb me wanhopig afgevraagd of dat nooit eens op zou houden. Maar in mijn diepste wezen ben ik nu gelukkig. Met waar ik ben, met wíe ik (geworden) ben. Omdat dat míjn verdienste is. IK heb mezelf gemaakt tot wie ik nu ben. Daar heb ik voor gevochten als een leeuw, en het is me gelukt. Nu neem ik meer en meer mijn plek in.
    En jij, jij gaat door exact dit proces. Door het zwartste deel ervan. Houd vol houd vol houd vol!!!!!!

  • Ik vind dat je het heel goed verwoord. Ik hoop voor jou en je gezin dat jij hier door heen komt .
    Ik krijg zo langzamerhand braakneigingen als ik iedereen in het nieuws zie en hoor.
    Doe het rustig aan !

  • Ik voelde me bij al die berichten nogal ongemakkelijk. Kon het niet goed benoemen/omschrijven, maar jij hebt het hier goed verwoord.
    Het blijft denk ik een lastig iets. Die jongen voelde zich ongetwijfeld machteloos (net als jij). Die ouders voelen zich machteloos en iedereen eromheen en die erover hoort ook. Wat kun je eraan doen? Maar je hebt gelijk dat mensen vaak moeilijke dingen negeren en uiteindelijk dus de mensen die met moeilijke dingen in hun leven te maken krijgen, gaan negeren. Niet iedereen weet hoe ermee om te gaan en negeren is dan vaak de makkelijkste weg. Ik ken ook het gevoel van dingen maar verzwijgen omdat anderen misschien niet weten hoe ze op dingen moeten reageren. Dat is de andere kant van het verhaal. Je hebt niet alleen de niet-luisteraars, je hebt ook de niet-vertellers. En die groepen bij elkaar, maakt het erg stil.

  • Ja, het is makkelijk dat nu te doen. En het labeltje ‘achterbaks’ begrijp ik dan ook wel.

    Voor mensen die wél wat zien maar niet iets doen, kunnen er twee dingen spelen zonder dat het een kwestie hoeft te zijn van het liever negeren van signalen. Het kan zijn dat niet doordringt hóe ernstig het voor iemand voelt, om heel diverse redenen waarvan er een is dat je het je niet altijd zomaar kunt inleven hoe iets voelt waar een ander blijk van geeft. Het kan ook zijn dat mensen gewoon niet zo goed weten hoe ze moeten reageren, of iets tonen, als ze dat al zouden willen.
    Het bespreekbaar maken van dit soort dingen; het naar boven halen in de media, kan daar wel in helpen. En dat is hopelijk wel waar dit hele circus nu aan bijdraagt.
    En daar koop je nu als individu helemaal niets voor, dat besef ik me ook. En ik kan me voorstellen dat dit alles je nu erg raakt.
    Een hug; Sannah.

  • Ik weet niet zo goed wat ik zeggen moet omdat dit allemaal zo dichtbij komt bij wat ik zelf heb doorstaan. Houd vol! Houd vol.

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

Most Viewed Posts

Community

Archief

%d bloggers liken dit: