Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Eruit en diagnose enz

E

Vandaag waren we in Amsterdam, echtgenoot wilde ergens wat halen en de kleuter en ik gingen gezellig mee. Wel met een oxazepam in de giechel, want Amsterdam is not my favorite place to be.

Uiteindelijk was het zo dat echtgenoot en kleuter samen de ene kant op gingen en ik richting het centrum van de Bijlmer liep. Ik houd ervan, al die mensen van verschillende origine, ik keek mijn ogen uit. Vond ook nog een Suri toko waar ik wat dingen in kon slaan en voor dat ik het wist was er een uur voorbij. Al die tijd was ik niet geheel op mijn gemak, maar ik deed mijn best en bezocht zo hier en daar wat winkeltjes.

Ik had nog niet vermeld wat mijn diagnose is en was hè? Heel verrassend ben ik door de GGZ instelling en wat later bleek ook door het ziekenhuis aangemerkt als iemand met een dissociatieve stoornis met derealisatie/depersonalisatie NAO. Niks geen depressie of PTSS of nog wat anders maar gewoon het beestje bij de naam genoemd. (voor de duidelijkheid: ik heb geen meerdere identiteiten!!)

En sinds ik dit nu zwart op wit heb gezien ben ik onrustig in het hoofd, Ik kan er niet de vinger op leggen maar het is gewoon zo. En niet eens omdat ik moeite heb met de diagnose of zo, het is gewoon de waarheid, dat weet ik ook wel.

Naast de Dis zijn er nog wat dingen hoor, het is niet zo dat alles hier nu mee gezegd is. Ik heb ook forse problemen met mijn persoonlijkheid. Ook daar moet aan gewerkt worden. En iedere keer dat ik met mijn neus op de feiten wordt geduwd voel ik me niet ok. Het wordt dan opeens heel echt of zo…ik weet het niet …..het voelt raar.

Mijn hond is nog steeds van onschatbare waarde voor me. Ik wandel dagelijks met haar buiten en door me op haar te concentreren verlopen de wandelingen prima. En als ik heel erg last heb van Dis dan roep ik haar bij me en houd ik haar vast, voel met mijn hand haar hart en probeer haar geur in mij op te nemen. Dat is lastig. Want dissociëren zorgt ervoor dat mijn zintuigen niet of nauwelijks aanwezig zijn. Ik ruik niets, proef niets, hoor weinig en zie ook niet goed. Mijn hersen leggen ook niet vast wat er allemaal om me heen gebeurt.

Na een periode van stabiliteit merk ik nu dat ik de laatste tijd meer last heb van het dissociëren. Allemaal heel logisch als je bedenkt wat ik de laatste weken heb moeten doorstaan.
Maar het leven gaat gewoon door, en niemand weet wat ik mankeer. Toch word ik op 1e kerstdag  verwacht bij de schoonfamilie en moet ik daar weer een energieslurpende toneelspel neerzetten. Maar als ik niet ga dan mis ik misschien ook een hele leuke dag. Ik weet het nooit van te voren en zie alles wat ik doe buitenshuis nog als een risico maar je moet af en toe toch wat ondernemen.

Ik wens jullie allen een heel fijn en goed kerstfeest.
XOXO

4 reacties

Geef een reactie

  • Ik hoop dat je fijne feestdagen hebt gehad en dat het vanavond ook een beetje mee valt. Wat een gedoe zeg, die veranderende diagnoses. Ik kan me voorstellen dat je daar onrustig van wordt in je hoofd.

  • Het is bijna niet te doen om een ander duidelijk te maken wat jij in je hoofd voelt. Dat geeft niet, als ze maar wel begrip voor je situatie hebben.
    Fijne oudejaarsdagen!

  • En ik wens j(ulli)e hele mooie dagen. Duim voor je dat ze naar wens verlopen.
    En Amsterdam? Dan maar Rotterdam, de Kuip. Daar moeten we nog eens heen.

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Populaire berichten & pagina’s

Community

Follow

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 25 andere abonnees

Archief

%d bloggers liken dit: