Even een break van het gelantefanter

Ik maak weinig wandelingen in ons durp de laatste tijd. Aan het weer ligt het niet. In deze uithoek van het land is in ieder geval géén sprake van een horrorwinter. Ik ga alleen de deur uit om de honden in een rotvaart over het gras door het park te trekken. Ik wil zo snel mogelijk weer naar huis. Ik zit nog steeds in een cocoon fase. Alles wat er speelt put me blijkbaar uit.

Maar dat gelantefanter moet ik soms voor een moment onderdrukken en achterlaten thuis, om belangrijke dingen te ondernemen. Zo ook morgen.

Na flink wat irritaties en excuses van het maatschappelijk werk ga deze dames morgen in het echt ontmoeten. En zij mij. En nog erger, ook mijn ex.

Er is morgen een gesprek over de kinderen. Belangrijk, want mijn situatie verandert op nog steeds niet ten positieve en het herstel staat daardoor stil. Maar het leven van de mensen om mij heen gaat gewoon door. Zo ook van mijn kinderen.
Er zijn feestjes op school, bij vriendinnen, en de oudste zit nu op sport maar de jongste wil ook op sport. En ach, ze was een paar maanden terug jarig, en een kinderfeestje zou ook nog wel een leuk zijn.

Mijn echtgenoot zorgt goed voor mij en mijn baby en hij zorgt ook heel goed voor de dames. Maar ook zijn energielevel begint zich terug te trekken. Meer dan een jaar in deze situatie gaat hem nu lichamelijk opbreken. Ik vind dat helemaal niet zo raar.
Zijn sociale leven staat volledig stil. Bezig zijn met zijn hobby’s is iets wat ik hem niet meer zie doen.  En zijn vrienden…die zijn er nog, maar niet echt in beeld. Jammer.

Dus…morgen maar eens zien of het maatschappelijkwerk de vader van de dames kan bewegen tot meer betrokkenheid.

Ik heb er een zwaar hoofd in.

 

1 Comment

  • Mammalien

    12 januari 2012 11:15

    Oef lastig. Vertel ze maar goed hoe eea in elkaar zit.

    Enne… die honden, die trekken jou toch wel, in plaats van andersom? (Voor zover IK iets van honden begrijp?! 🙂

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: