Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Even eerlijk

E

Op een schaal van 1 tot 10 was deze week zonder overdrijven een 2. Oorzaak: spanningen met echtgenoot en met de kids en daarbovenop een vreselijk experiment met andere medicatie. Niets is zo frustrerend als je beyond rottig voelen maar niet toe kunnen geven aan hoe je je voelt.

Als ik toegeef aan primaire driften zou ik languit op bed blijven liggen en de boel de boel laten. Ik zou willen janken en schreeuwen en af en toe een huisgenoot op de wang slappen die op mijn irritatiespier zit te jutteren.

Wie niet van mijn zijde wijkt, is mijn behaarde vriend. Die volgt me de hele dag door op de voet. Voor een kakkie en wat eten is hij even ergens anders maar vervolgens zoekt hij me op en wijkt niet van mijn zijde. Het is dan geen PTSS hulphond maar met een beetje opleiding zou hij een eind komen. Waar hij absoluut niet goed in is, of misschien juist ook weer wel, is dat hij me beschermt tegen alles wat in de buurt komt. Als ik ergens in huis lig te maffen dan ligt hij dicht tegen me aan. Als ik sta te douchen dan zit hij in de deuropening met de rug naar mij toe, hij houdt de wacht.

De andere takkies krijgen tandjes te zien en soms wat gegrom te horen om ze op afstand te houden. Ook sommige huisgenoten worden door hem met argusogen bekeken.
Dat beschermende hoort bij het ras en is daarom ook niet vreemd, ik vind het stiekem wel schattig maar besef ook terdege dat het gevaarlijk kan zijn. Een hond waarschuwt niet voor niks, ik zou niet willen dat er gewonden vallen.

Afijn, een hond brengt troost en warmte, hij maakt het spreekwoord waar: je kunt beter een hond hebben dan een huisgenoot. Dat brengt het verhaal weer terug bij het begin, mijn huisgenoten en mijn bizar slechte week.

In zo’n week waarin alles zo gruwelijk duister is en ik geen zin heb in wandelingen, tekenen, fotograferen of een uurtje blaadjes doorbladeren in de bieb, voelt het alsof ik een molensteen ben, die zwaar om de nekken van vriendinnen en huisgenoten hang. Dan slaat de angst om mijn hart en begin ik dingen in te vullen voor anderen. Bijvoorbeeld voor mijn psychiater: deze week leek het me helemaal niet raar als hij mij ondertussen ook een molensteen om zijn nek vindt, per slot van rekening maak ik al 5 jaar gebruik van zijn diensten en voor mijn gevoel ben ik nog lang niet van hem af.

Dan denk ik dus ook dat therapeut  wel eens genoeg kan hebben van mijn gezever en gezeik en de kommer en kwel die ik als verbale diaree iedere week in haar zonnige kamertje uitbraak. Dat er meer mensen zijn die gebruik willen maken van haar tijd en dat het na zoveel inspanningen ook maar eens genoeg moet wezen.

En neem de vriendinnen, nk is zwanger hoe leuk zou het zijn om haar weer eens te zien? aan haar ligt het niet dat het er niet van komt, dat is dus weer iets van mij; en dnn dan, die eindelijk in een stijgende lijn zit en op fietsafstand woont, die heeft ook al zo vaak aangeboden langs te komen of iets leuks te willen doen, en hoe vaak mrtn al heeft gevraagd of ik soep kom eten…..niet te tellen op één hand. En zo zijn er nog een paar van die lieverds die zoveel te geven hebben maar steeds bot vangen.

Die gedachten kunnen gevaarlijke vormen aannemen. Dat heb ik (weer) gemerkt. Ze zijn meestal slapend op de achtergrond maar als ik na een aantal maanden de balans opmaak en tot de droevige ontdekking kom dat het nog steeds niet opschiet dan  worden ze wakker en nemen ze de hele regie van mijn gedachten over.

Hoe overleef ik zo’n week? Door iedere ochtend op te staan en routinematig door te gaan met alles wat ik anders ook doe. Ik breng de kleuter naar school en ga daarna dr. Phil kijken als dat afgelopen is ga ik wat dingen in huis doen, of ik slaap. Tussentijds komen de tiener en de puber weer uit school en voordat ik het weet ben ik door de tijd opgeslokt en sta ik rond vijf uur weer achter het fornuis eten te bereiden.  Als iedereen heeft gegeten en de avond is begonnen komt langzaam de rust terug en ga ik vroeg naar bed. Meestal pleng ik nog wat tranen bij rbrt en ga dan slapen. Ik probeer overdag vooral NIET na te denken, niet te denken aan die duistere gedachten.

En. dat.was.deze.week.een.hele.opgave.

We zijn nu een week verder en de bijwerkingen van de experimentele medicatie zijn afgenomen, dat is erg fijn. Ik heb ook veel lieve post en berichten gehad wat ook lief en fijn was. En vanmorgen heb ik een aantal kilometers gewandeld in het koude zonnetje.  Een nieuwe week, hopelijk beter dan de vorige.

Words like violence
Break the silence
Come crashing in
Into my little world
Painful to me
Pierce right through me
Can’t you understand

Depeche mode: Enjoy the silence

reacties

Geef een reactie

  • Ja, een hond is een hele troost. Ik zou onze hond voor geen goud willen missen.
    Echt rot dat je er zo’n beroerde week op heb zitten. Je doet je best, meer kun je niet doen. Ik hoop voor je dat je zo min mogelijk van die ellendige weken hoeft mee te maken.

  • LIeve Nien….♥ jij en de rest van de meiden hebben me letterlijk uit het duister getrokken, de post en de lieve berichten en de mooie blommen voel(d)en als een warme deken ♥♥♥

  • Wat mooi wat je beschrijft over de over-waakse takkie; die heeft heel duidelijk door waar jij behoefte aan hebt..! Geweldig, hoe dat tussen mens en dier kan werken.
    Ik hoorde vandaag dat je ook naar M’s verjaardagsfeestje gaat (proberen te) komen, en daar ben ik heel, heel blij om – want ik mis jou ook. <3
    Een steen om de nek ben je zéker niet. En het doet me goed te lezen dat je de bijwerkingen door bent..! Dit is inderdaad in alle opzichten weer een nieuwe week – iedere dag is een nieuwe dag. Als deze ruk is, komt morgen. En ik ben gewoonweg trots op je.

  • Nurse je bent weer aan de wandel; dat is letterlijk en figuurlijk een stap vooruit!! Je doet het toch maar, hou vol hoor xxx

  • Soms is elke dag er een. Hoe k*t ook. Maar je bent er. Je doet het. Je houdt vol. Goed zo. Wat lekker dat je bent gaan wandelen. Er uit is goed voor u zegt O’s oma altijd.

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 21 andere abonnees

Archief

%d bloggers liken dit: