In ons dorp wordt een groot sportcomplex gebouwd, nogal dicht bij de dorpskern om precies te zijn. Ik loop dagelijks rondom de casa met de takkies en volg daarom met grote belangstelling de vorderingen van de bouw.

Wat mij persoonlijk enorm aan het hart gaat was de teloorgang van een (deel) van ons prachtige park.  Het gebied werd o.a. gebruikt als hondendolterein, en je kon er heerlijk wandelen, laatst stond ik nog in de krant met foto en al omdat ik de dorpsjournalist tegen het lijf liep en hij wilde weten hoe de hondenbezitters het nu vinden dat we moesten moven voor het sportcomplex.

Zolang er een veldje blijft bestaan waar we kunnen komen met de honden vind ik het prima, maar dat is nog niet zeker een week of wat geleden kwamen er een stel jongens aan de deur die een interview deden voor school; wat wij als dorpsbewoners zouden vinden van een hangplek voor de jeugd op ons nieuwe hondenveld. Ik reageerde niet enthousiast, maar ja, wat is belangrijker, de jeugd of de honden? dat is een goede vraag. Of het veldje nu voor ons beschikbaar blijft weet ik nog niet, maar is ook niet de kern van dit verhaal.

Het verhaal is als volgt: er zijn enorm veel bomen gekapt voor de bouw, echt schandalig. Het is wel nodig, maar ik vind het zo ontzettend zonde dat die bomen neer worden gehaald.  Het waren dan ook flinke jongens.

Met gevaar voor eigen leven (drijfzand en andere dreigementen) beklom ik in de avonduren de bouwplaats om de bomen eens van dichtbij te bekijken. Ik zag namelijk enorm veel potentie in de dikke boomstammen. Versnipperen kan altijd nog, toch?

Ongeveer twee weken lang ben ik in de buurt gebleven van de boomstammen en probeerde een plan te bedenken hoe ik – zonder op te vallen – een stronk mee naar huis kon slepen.  Ik zag mezelf al een stronk achter de fiets aanslepen bijvoorbeeld, maar dat zou nooit werken, veel te zwaar. Of iemand vragen die met auto + trekhaak een stuk wilde vervoeren; want het was wel duidelijk dat ik er geen één onder de arm mee naar huis kon nemen, ik had al wat tegen een stronk aan staan trappen maar er zat geen beweging in.

Na een week of twee van alles te hebben overwogen leek het stiekem wegslepen van een stronk niet wenselijk, ik moest er niet aan denken om te worden opgepakt door de politie, ik heb per slot van rekening al problemen genoeg. mijn volgende plan was veel beter!
Ik zou de opzichter van de bouw vragen wat ze met die bomen gingen doen en vervolgens zou ik hem dan mijn wens heel charmant uit de doeken doen. Wie weet was hij wel zo goed te passe dat een kraan hem naar mijn huis zou brengen, ik droomde er op los zoals je leest.

IMG_9959kopie
Sommigen hadden wel een doorsnede van 60 cm, niet goed te zien op de foto’s.

 

IMG_9962kopie

Zucht…..♥

 

IMG_9966
Dit was mijn favoriet.

 

Maar zoals er zoveel dingen in het leven anders lopen dan gewenst liep ook dit plan uit op een fiasco. Een week lang liep ik te zoeken naar de opzichter maar telkens als ik buiten was. was er niemand te zien.  Er volgden nog wat dagen dat ik me niet goed genoeg voelde om naar buiten te gaan en je raadt het al: de keer dat ik vol goede moed die kant op liep waren alle bomen foetsie! Het enige wat ik er nog van heb zijn drie foto’s.

Wat ik van plan was met de boomstronk? Ik wilde er iets van maken zoals een salontafel of bijzettafeltjes, een kruk…of whatever..iets voor in de woonkamer.

Echt vet balen dat mijn plan is mislukt, het schijnt helemaal hip te zijn om hout in huis te halen als tafel of andere accessoire. De prijzen zijn er dan ook wel naar, niet mijn cup of tea om zoveel geld te dokken voor een stuk hout. Het was mooi geweest als een stuk dorpshistorie bewaard was gebleven voor mij, wie weet bij een volgend project.

1 Comment

  • 3 jaar ago

    Het idee was mooi. Zo’n stuk parkboom in je huis, dat is mooi!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: