Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Fucking Realiteit

F

Ik probeer af en toe wat gesprekken aan te gaan met mensen in het algemeen.
Soms is het een oud-klasgenoot en soms is het iemand die ik al jaren tegenkom bij het uitlaten van mijn takkies.

Gisteren was het een ex-collega en vandaag was het de leidster van de peuterspeelzaal.
Ze zijn oprecht geïnteresseerd in mij en mijn ‘toestand’.
En ik denk dat goed is dat ik wat opener word over de ‘toestand’.
Per slot van rekening denkt menigeen nog steeds dat ik word geteisterd door een depressie.
Nu voel ik me ook wel knetter depri, maar dat is een symptoom wat hoort bij de PTSS, alleen is dat niet mijn grootste probleem.

Niet iedereen weet wat een PTSS is, en dat is ook helemaal niet erg.
Het uit leggen vind ik persoonlijk wel erg lastig.

Ik ben geen politieagent of ambulancemedewerker die kan refereren aan een ‘bepaald’ trauma of een gebeurtenis die zo bepalend is geweest voor het ontstaan van de PTSS.

Ik vind het dan ook buitengewoon pijnlijk als er kritisch wordt gereageerd.
“Heb je dat zelf uitgezocht op google?” is er bijvoorbeeld eentje, of wat dacht je van “Wie heeft dat gezegd dan? de psychiater? Geloof je hem?” en die van de puber: “is het niet gewoon aanstelleritis, je kunt toch gewoon over dingen heenstappen?”.

Ik word graag serieus genomen en probeer ook serieus te antwoorden op kritische vragen alleen is dat gewoon niet te doen. Ik moet dan dingen vertellen die ik liever niet met anderen bespreek.

Het voelt alsof ik in tegenstelling tot een politieman of militair geen aanspraak mag maken op de diagnose PTSS.

Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die dingen meemaken die verschrikkelijk zijn en daardoor een trauma oplopen.
Maar anderen moeten ook begrijpen dat je als klein kind dingen kunt meemaken of op groeit bij mensen die niet capabel zijn je OOK iets ernstigs kan mankeren.
Dat dat in tegenstelling bij een politieagent NIET met EMDR kan worden weggepoetst.

Geloof me, ik zou er héél veel voor over hebben om dit niet te hebben.
Om wel te kunnen genieten van het leven en alles wat dat met zich meebrengt.
Om de gedachten aan de dood als oplossing voor alles niet meer dagelijks in mijn hoofd te hebben.
Om geen therapie meer te hebben zodat ze mij daarmee ‘niet meer in leven hoeven te houden’ zoals ze in het ziekenhuis doen.

Ik zou ook graag- net als jij- een ‘normaal’ leven willen leiden zonder alle trammelant die ik nu heb.

Dus nee! Een hele dikke NEE op de vraag of het aanstelleritis is of dat ik het zelf heb bedacht.
Het is gewoon ‘echt’ mijn fucking realiteit.
En als jij, nog steeds kritisch bent, dan gun ik jou een dag/week/maand in mijn schoenen.
En dan ben ik na die dag/week/maand benieuwd hoe het met jou zou zijn. Of jij nog rondloopt op aarde. Of jij nog steeds zo kritisch naar mij durft te kijken.

Het zou goed zijn om af en toe stil te staan bij de mensen om ons heen, even niet aan onszelf te denken maar goed te kijken naar een ander.
Hoe gaat het nu werkelijk met die persoon? Heeft die behoefte aan een serieus gesprek?

Juist mensen in situaties als waarin ik zit, hebben behoefte aan vriendelijkheid. Het dealen met deze shit is toch al rot genoeg?
Dat gun je toch niemand? Kritische vragen stellen we onszelf wel, daar hoeft een ander niet bij te helpen.

Wil je  meer weten? klik hier of hier klik

reacties

Geef een reactie

  • Diep, diep respect voor wat je hier (be)schrijft.

    Ik sluit me graag aan bij Eric: dat dergelijke vragen blijkbaar (nog altijd) oppoppen bij anderen… juist: zegt meer over wat er in hun hoofden (niet) begrepen wordt. Wat mij zo’n zeer doet, is dat jij je echter wel dient te verdedigen, of je daar toe geroepen voelt. Ik hoop dat je dat gevoel ooit kunt loslaten, want het trekt energie (en vertrouwen, en ongetwijfeld zo nog meer) bij je weg, wat je hard nodig hebt voor jezelf. Om je staande te houden.
    Ik ben zo verrekte trots op je. Op hoe je dat doet, en op hoe je je, zoals hierboven, uitspreekt.

  • Hoewel ik compleet iets anders heb herken ik je frustratie wel een beetje. Aan de buitenkant zie je niks en dan zijn er al snel mensen die denken dat het allemaal wel meevalt wat je hebt. Dat je een aansteller bent en dat als je een beetje doorzet je snel weer helemaal ‘gezond’ bent. Goed dat je het hier uitlegt op je blog, jammer dat niet iedereen in je omgeving het leest. Ik heb wel eens de neiging gehad om wat ik had en hoe ik me daarbij voelde uit te printen en uit te delen. Natuurlijk doe je dat niet maar het zou toch geen zin hebben, veel mensen willen het niet echt weten.

  • Zo herkenbaar ik ben “al” ruim 10 jaar “ziek” PTSS n.a.v. traumatische jeugd. In het begin kreeg ik te horen dat “het” toch al lang geleden was of “je ziet er niet ziek” uit “zou ik ook wel willen niet werken” en nu is het “ben je er nog steeds niet overheen” of zoals na die uitzending van de week waarom ga je geen EMDR doen. Het komt (denk ik) ook een beetje doordat er de laatste jaren alleen maar bezuinigd is op de GGZ en volksstammen mensen denken dat het met een online therapietje of een EMDR sessie wel klaar is. Wordt je er ook niet moe van om je de gehele tijd te verdedigen? Alleen mensen die hetzelfde ooit meegemaakt hebben kunnen begrijpen hoe en waarom.
    X
    Ilona

  • I know. Ik had er ook eentje. En nee: er was geen bepaalde aanleiding, één gebeurtenis. Het was een opeenstapeling van jaren aan dingen die traumatiserend waren. En toen kreeg ik er nog eentje overheen, na een mishandeling, ik was toen 32. Tweemaal is scheepsrecht, toch? 😉

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 21 andere abonnees

Archief

%d bloggers liken dit: