Gat in geheugen

G

Ik vroeg vanavond aan de ‘chef’ of het hem was opgevallen dat er wat verbetering in mijn toestand is.
Ik had het vermoeden dat hij zou gaan dansen van blijdschap en mij kirrend in lucht zou werpen en zou zoenen tot ik rode wagen had.

Maar dat gebeurde niet. Helaas.

Het enige wat hij zei was: “je bent deze week niet naar therapie geweest.”
En daar heeft hij wel een punt. De therapie is alweer 2 weken geleden en dan kan het maar zo zijn dat ik in die tussentijd opleef. Theoretisch zou het dus kunnen dat ik a.s. woensdag na mijn therapie weer een  dippie krijg.

Ik was ook even vergeten dat ik de hele week al rond half zeven apart van mijn gezin zit en daardoor de drukte ontloop. Deze constructie hebben we samen bedacht. Hij komt thuis van zijn werk, we eten met z’n allen en ik vertrek naar mijn eigen vertrek.  Een uurtje later komt de dreumes met zijn vader naar boven en het enige wat ik dan nog hoef te doen is voeden en mijn kleine ventje samen met de chef naar bed brengen.
Dan trek ik me weer terug terwijl mijn gezin zich op andere plekken in huis verpoost.
Dat werkt perfect. Ik in mijn eigen prikkelvrije omgeving.

Ik was ook even vergeten dat ik een geheugen heb als een vergiet. Het lukt me niet om me op dingen te concentreren, laat staan herinneren.
Misschien moet ik het ook niet allemaal willen analyseren. Ik heb toch geen grip op alles wat gebeurt. Laat staan dat ik zou kunnen weten wat me nog te wachten staat.
Maar ik wil zoooooooooooo ontzettend graag stappen maken, het liefst Fierljeppend, dan zijn de sprongen nog groter :-).

Ik wil te snel zei de psychiater toch? Hoe kan en moet ik berusten in het tegenovergestelde? Ik zou willen dat ik het wist.

Ik vind dit hele gedoe ook zo zonde van mijn tijd. Er zijn zoveel dingen die gewoon maar doorgaan en waar ik geen deel van uitmaakt. Mij bekruipt wel eens de gedachte dat ik als ik pech heb, tijdens het herstel van deze toestand wordt getroffen door een ernstige ziekte en vervolgens mijn laatste adem uitblaas zonder te weten hoe het was om weer beter te zijn. Of dat er vreselijke dingen gebeuren met de mensen om mij heen en dat ik daar totaal niks mee kan omdat ik nog steeds niet in orde ben.

Ik ben nog  niet vergeten dat ik deze week heel dapper was. En mezelf even terug zag. En dat gevoel had ik het liefst vast gehouden en niet meer los willen laten.
De realiteit is natuurlijk dat dit toch weer verdwenen is. Ik merkte vandaag op de fiets dat het weer K*t met Peren was.

En het gekke is, als ik dan denk aan gisteren, dan kan ik dat gedoe met de buren  helemaal niet meer zo goed herinneren, laat staan voelen.
Dat is toch vreemd? iedereen heeft toch herinneringen aan situaties???
Als ik het teruglees zijn het voor mij lettertjes maar ik heb er geen gevoel meer bij. Het lijkt net alsof ik er niet bij was. Terwijl ik trouwens tot 04:00 uur heb wakker gelegen omdat het hele gedoe maar in mijn hoofd bleef malen.
Het is maar goed dat alles op schrift staat. Ik ben nu al benieuwd hoe ik ooit terug kijk op alles wat ik tot nu toe geschreven heb. Hoe ik dit ervaren heb en alle emoties terug lees die er door mij heen gaan.
Ik blijf stug doorschrijven!

5 comments

Geef een reactie

  • Euh..dat is een goede vraag…volgens mij kon ik dat voor mijn depressie wel beter dan nu. Nu is het wel heel extreem. Nu heb ik moeite om een verhaal op te hoesten en 10 van 10 x komt het voor dat ik het niet terug kan vertellen

  • .. uiteraard maak je stappen vooruit, dat merken we allemaal. Het is alleen o-zo belangrijk om zoveel mogelijk in de realiteit te blijven. Samen oud, grijs en ik nog kaler worden, daar gaan we voor…

  • Ik weet niet of dat raar of anders is. Bij mij zijn emoties ook vrij snel weer weg nadat iets gebeurd is, ik kan ze niet meer oproepen. Ook dingen die gisteren zijn gebeurd. Ik was gisteren heel erg verdrietig ineens, toen mijn dochter belde. Helemaal van slag. Nu is dat gevoel volledig verdwenen, kan me het ook niet meer zo goed voorstellen op de 1 of andere manier. Is dat raar vraag ik me niet (meer) af. Ik ben zoals ik ben. Ik ben altijd al zo geweest. Hoe was jij voor je depressie> kon je toen wel goed gevoelens en gebeurtenissen vast/onthouden?

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: