Gewoon ff tussen de bedrijven door…..

G

Ook deze morgen stond ik met wallen tot op mijn knieën naast mijn bed.
Ik doe ook al geen pogingen meer om mijn haar te fatsoeneren, een elastiekje is een prima oplossing.
Het beeld klopt, vrouwen met een depressie die zien er niet toppie uit. Aan alles kun je zien dat hun leven zwaar is.
Iedere dag een bad-hairday, hangende oogleden en op de welbekende plekken meer rondingen.
Als laatste een vermoeide blik in de ogen en het beeld van een depressie is compleet.

Toch heeft dat me niet weerhouden vanmiddag op de bakfiets te stappen. Ik nam mijn steun en toeverlaat mee (dreumesje) en we gingen op pad.
Ik had een doel, en mijn dreumes speelde de hoofdrol.
Ik had namelijk vernomen dat er iemand in het dorp was die ik al 2 jaar niet had gezien of gesproken.
Iemand die mijn dreumesje nog niet had ontmoet en met wie het contact tot het minimale was gereduceerd.

Ik hoefde niet ver te fietsen voor het doelwit op mijn netvlies verscheen.
Rustig en beheerst liep ik op deze persoon af en begon een gesprekje.
Achteraf verbaasde het me dat ik toch een dik halfuur aan de klets was geweest.
De inhoud van het gesprek was van meet af aan (voor mij) niet belangrijk.
Het interesseerde me eigenlijk geen ruk wat er besproken werd.
Het belangrijkste was het gevoel analyseren wat er bij me omhoog borrelde.
Gaf deze ontmoeting mij een goed gevoel? zou ik erdoor van slag raken?
Zou het mogelijk zijn dat ik van gedachten zou veranderen?
Kon het me iets positiefs opleveren? of zou ik er juist een negatief gevoel aan over houden?
Allemaal vragen waar ik -godzijdank -stuk voor stuk een antwoord op heb gekregen.

Het afgelopen jaar heb ik over heel en echt héél veel nagedacht.
Niet omdat ik daar zin in had. Maar omdat dit bij een stuk van de therapie hoort.
Het nadenken en de daarbij horende emoties hebben me  letterlijk bloed zweet en tranen gekost.
Wat een pijn heb ik in mijn hart geleden.

Af en toe voelt het alsof mijn ‘toestand’ een levenswerk is.
Alsof ik alles om mij heen aan het boetseren c.q. creëren ben, mijn leven opnieuw aan het inrichten.
Alles en iedereen aan het herontdekken ben en opnieuw leer kennen.
Met andere ogen zit ik de wereld in te kijken.
Vanmiddag keek ik in de ogen van mijn broer en wist ik dat ik een poos geleden de juiste beslissing had genomen.

 

7 comments

Geef een reactie

  • Mooi geschreven. Dappere zet. Maar toch wel heel heftig stukje hoor. Maar ja, is ook een understatement voor jouw situatie…..XXX

  • Mooi verhaal, ik kan me een beetje voorstelle hoe het moet zijn geweest. Goede stap dus.

  • Wat ontzettend goed van je om die confrontatie aan te durven gaan. Ik wilde dat ik ook al zo ver was!
    liefs, Ingrid

  • Dank je Ingrid,
    Waar het aan ligt weet ik niet, maar ik denk heel weinig na voordat ik dingen doe. Ik probeer alles op mijn gevoel te doen en niets of weinig meer met mijn ratio. En dat bevalt best goed. Ik heb tot nu toe nog nergens spijt van gekregen. Ook al zijn confrontaties niet altijd even prettig. Ik vind het belangrijk dat ik verder kom in mijn proces.

    En hoe moeilijk het ook is, ik moet stappen zetten anders blijf ik hangen (voor mijn gevoel)

    There are things that we don’t want te happen
    but have to accept,
    Things we don’t want to know but have to learn,
    and people we can’t live without but have to let go.

    Jouw tijd komt ook heus wel.
    liefs!

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: