Het eindgesprek

H

Dat ik vandaag in mijn eentje naar het zknhs moest voor het vervolg van de vragen over de vragenlijst – je zou je b*k kunnen breken over die zin, zorgde voor stukken minder stress nadat ik met therapeut had gesproken.

Want laat ik eerlijk zijn; ik was niet van plan om de gang nogmaals te maken voor een vragenuurtje. Therapeut gaf ook aan dat ik dat gerust een halt mocht toeroepen en dat ze het vervolgens maar moesten doen met alles wat ze tot dusver hadden.

Er werd vandaag wel wat duidelijk. Dat PTSS eigenlijk niet de lading dekt vwb de diagnose.
Ook werd voor het eerst èn langdurig gepraat over het dissociëren, want hoe ziet dat er nu uit, wat gebeurt er precies en wat gebeurt er niet. Hoelang is het er al en hoe vaak komt het voor.

Het luchtte eigenlijk best op om het eens met iemand te bespreken die vanuit haar vakgebied logische vragen stelde.

Wat nu pas doordringt en waar ik beetje emo van word zijn de woorden waarmee we afscheid van elkaar namen; de psycholoog stelde me gerust dat dit zeker wel behandelbaar is en dat ze hoopte dat ik daarmee meer kwaliteit van leven terug zou krijgen, dàt gunde ze me namelijk zò.

Ik keek iemand aan die sinds kort bij een heel klein clubje hoort van mensen die alles van mij weten. Ze was niet geschokt door alles wat er duidelijk was geworden, ze was niet boos ze serveerde mij niet af. Nee, niks van dat alles, ze bleef mij vriendelijk aankijken en hoopte dat dingen beter zou worden.

Dat is gewoon mooi. Zoiets zeggen tegen mij.

2 comments

Geef een reactie

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: