Het ritje van vrijdag..

Die taxirit van vorige week. Daar had ik me best wel wat druk over gemaakt.
Mijn ervaringen zijn gewoon niet oké met de taxiritten.

Maar laat die hele rit nu nét niet hetgeen zijn waar ik vervolgens stresserig van werd.
Het ging om de afspraak die ik had met de puber. Die zou dik een half uur vóór ik zou vertrekken thuis zijn om op de dreumes te passen.
Het werd nijpend, nog amper 10 minuten voor take-off was er nog geen puber in geen velden of wegen te bekennen.
In opperste staat van stressigheid liep ik snel naar de buuf en terwijl ik stond te wachten tot iemand (hopelijk) de deur zou openen reed de taxi, zowaar eens ruim op tijd, de straat in.

SHIT!!

De buuf deed godzijdank de deur open en ik hakkelde het verhaal van puber -> vage afspraak -> ik moest NU weg naar het ziekenhuis -> want kijk daar!! ik wees naar de taxi, daar staat mijn taxi al.
De buuf stond een beetje verbijsterd te kijken – net als de dreumes die ik in een vloek en een zucht uit de woonkamer pikte en bij de buurvrouw in de woonkamer zette.
Hij jankte tranen en snotterbellen, zo in de war van de rare actie van zijn moeder en de verbazing waar ik hem achter ging laten.
Ik drukte alle takkies met een enorme zwieperd in de keuken en rende vervolgens met ontploft haar – elastiekje vergeten- het huis uit.
De vrouwelijke taxichauffeur had haast, dat was duidelijk. Ik zat nét toen de taxi al in zijn achteruit de straat uitreed.
Eenmaal op de drukke dorpsstraat kwam ik er achter het afsprakenkaartje te zijn vergeten.
HUPPEKEETJES…weer uit de taxi gerend, het huis in, de takkies aan de kant!! en whoppa…weer terug met het afsprakenkaartje.
Tijdens de rit bleek dat de chauffeur heel veel nare dingen had meegemaakt met bureau jeugdzorg..
Het gekakel over pleegkinderen en de muren waar ze tegenop was gelopen was de reden dat ze chauffeur was geworden.
Geen gezeik aan het heuft…gewoon alleen in de taxi en niemand om meer rekening mee te houden.
Uiteraard vond ik het verhaal ontzettend interessant. NOT!

Het enige waar ik aan kon denken was mijn jankende dreumes bij de buurvrouw….mijn puber- waar hing die griet uit??-  en had ze eigenlijk wel een sleutel bij zich??

gottegottegottegot….

Halverwege de route belde ze en bleek alles op een (puber) misverstand te rusten.
Uiteindelijk heeft de dreumes maar 10 minuten bij de buuf gezeten.

Ik was zelf trouwens dik een uur te vroeg in het ziekenhuis. Heerlijk, wat fijn om even helemaal alleen ergens rond te lopen!
Is al lang geleden dat ik in mijn eentje op pad was. En ik heb bijna geen last van straatvrees in het ziekenhuis.
Logisch…mocht ik daar beginnen te hyperventileren dan zijn er zat dokters aanwezig. 🙂

Vanmiddag ga ik wederom met de taxi naar het ziekenhuis. Ook zal de puber weer oppassen op haar broertje.
En daar kan ik vanmiddag nog een heel leuk verhaal over vertellen, maar dat hou ik nog even achter de hand.
Laturrrrrr !

5 Comments

  • elke

    16 oktober 2012 08:26

    Nog leuke verhalen? Ik hou het niet meer! Shoot!
    (en die pubers toch. Ooit waren we ook zo, al hebben onze hersenen dit verdrongen als onbestaand verleden 😉 )

  • Nienke

    15 oktober 2012 22:00

    Oh man! Wat een ellendig gedoe, net wanneer je al een afspraak hebt waar je tegenop kunt zien, pfff!
    En dan een praatgrage (klaaggrage…) taxichauffeur treffen. Blergh.
    (Maar ben stiekem nu wel benieuwd naar Verhaal #2.)

  • Dionne

    15 oktober 2012 19:59

    Gelukkig dat het toch goed kwam.

  • Mammalien

    15 oktober 2012 14:09

    Schiet ik ook van in de stress, als plannen en timing worden gedwarsboomd omdat iemand afspraken niet nakomt.. En ook net weten waar je puber s, brr. Gelukkig kwam het goed.

  • berber

    15 oktober 2012 11:31

    is het echt een ramp als je zonder afsprakenkaartje komt?
    ik vergeet die dingen altijd en krijg dan een nieuwe

    ben benieuwd naar dat verhaal….
    ging het verder wel goed in het ziekenhuis?

    Berber

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: