Het sucks

“Wat kunnen we voor je doen?”
Die vraag kreeg ik vandaag en gisteren om te beantwoorden

God, wist ik het maar….

De juf van de tiener wil ook graag iets doen.
Het is en blijft van de zotte dat kinderen tussen wal en schip vallen tijdens mijn toestand.
Op dit moment loopt het ‘jonge mantelzorg project goed’ maar dat loopt ook weer af over een poosje.

De juf snapt heel goed waar de angel zit.  De vraag is en blijft: ‘wat kan iemand voor haar doen?’
Af en toe een gesprekje om te zien hoe het gaat, hoe het met het schoolwerk gaat?
Een meevaller is dat ze een bijzonder goed rapport heeft.
Ze gaat als een speer.
Dat is een pak van mijn hart.

De dreumes moet ook een herkeuring. De keuring van vanmorgen was niet helemaal in orde.
Ook daar blijken wat zaken in verband te staan met mijn toestand.
Niks ernstig.
Maar voor mij wel weer reden om een soort van schuldgevoel aan te wakkeren.
Hij is mijn alles, mijn liefje, mijn hartje. Ik wil niet dat hij te kort komt op wat voor gebied dan ook.
Ik voelde de moed en positiviteit zo in mijn schoenen zakken.

Het voelt ook allemaal zo nieuw. Dit kind. Alles wat hij doet.
Het lijkt net alsof ik hiervoor geen kinderen heb gehad.
Ik sta echt verbaasd van mijn eigen onkunde op bepaalde momenten.
De wijkverpleegkundige wist hier wel een antwoord op.
Mijn hoofd zit vol.
Te vol.
En dan komen herinneringen van voorheen lastiger boven drijven.
Zo’n lief mens, had zin om haar in de armen te vliegen en potje hard te gaan zitten janken.
Soms kan een beetje begrip bij mensen mij zo raken.

Ook het consultatiebureau wil wel ondersteunen. Maar wat?
God, ik zou het niet weten. Echt niet.

Kunnen ze tijdelijk een andere moeder krijgen? Nee.
Kan hun vader meer doen? NEE! Dat was vorig jaar al duidelijk.
Wat kan in godsnaam iemand dan doen?
Ik heb werkelijk geen flauw idee.

De meeting van de puber laat ik aan mij voorbij gaan. Het is een massale bijeenkomst en niks individueels. Ik mail haar mentor wel.
Ik heb ondertussen een vette baaldag en dat komt niet meer goed vandaag.
Ik heb de neiging iets finaal aan flarden te trappen of te scheuren. Iets door het raam te smijten.
De salontafel met 1 karatetrap doormidden te jassen.
Allemaal frustratie die er niet uit kan.
In mijn hoofd heb ik het huis al vernield en heb ik ook tranen met tuiten zitten te brullen.
Maar ik zit gewoon onbewogen op de bank. Strak gezicht. Niks alles is hiervan te zien.
Ik hou me in.

Ik zal wel moeten! ik heb drie kinderen om me heen.
!@#$%^&*

8 Comments

  • Dionne

    28 november 2012 10:21

    Wat ruk dat je je zo voelt. Al die frustraties in je hoofd. Sterkte!

  • Martine

    27 november 2012 23:26

    Bwègh, wat een pokkezooi. Waarom hang je geen boksbal ergens aan het plafond voor dit soort momenten? Dikke knuffel. Hopelijk heb je morgen weer een beetje meer lucht. x

  • Nurse Martens

    27 november 2012 20:45

    Ze gaan erover brainstormen…
    Maar weet je, aan de mensen ligt het niet, iedereen wil wel bijspringen, het is de bureaucratie waar ze tegen aan lopen.
    Er is nog zo weinig over van alle hulpverlening…alles wordt minder. Ook dit soort zorg.

  • Nurse Martens

    27 november 2012 20:43

    Dan krijg ik zelf ook klappen he?? ……………..mmmmh……

  • Nurse Martens

    27 november 2012 20:40

    Een tijdschrift verscheuren haha, ik zal het zo eens proberen 🙂

  • Mammalien

    27 november 2012 19:55

    Mhmh. Niet super dus. Hebben ze zélf ideeen hoe ze je kunnen helpen?

  • Zuster Klivia

    27 november 2012 18:04

    Hoe zit je lichamelijk eigenlijk in elkaar? Is kickboksen niks voor je? Ik ken een aantal mensen dat er echt baat bij heeft, alle frustraties elke week weer eruit meppen en schoppen. Het lucht ze echt op.

  • Giensie

    27 november 2012 17:42

    Wat een k.utdag voor jou! Kan je niet gewoon een tijdschrift of krant verscheuren..
    Geloof me, ik weet wat je voelt. Als ik zo’n dag heb, ga ik keiharde muziek opzetten en meebleren. Het lost niets op, maar het geeft wrl lucht.
    Sterkte, voor jou, de pubers, de dreumes en de chef…

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: