Het vervolg van de verwarring

Vorige week zag ik na een afwezigheid van een jaar mijn therapeut terug, ik had haar in dat jaar ontzettend gemist en was dan ook heel erg blij dat ze weer terug was.
Doordat mij werd meegedeeld dat ze voorzichtig weer wat werk had opgepakt  had ik niet gedacht al snel een gesprek met haar te hebben, ik was dan ook blij verrast dat ik al vlot weer in gesprek kon met haar.

Het gesprek wat er vervolgens plaatsvond ging van een piek naar een dal, de blijdschap dat ze weer terug was sloeg om in ongeloof toen ze me vertelde dat ze ontslag had genomen (mijn voorgevoel had het goed gehad)
Het ergste volgde nog: ze zou al binnen twee weken vertrekken.

Ik was in shock, dikke shock, er werden wel wat opties gelanceerd, het meest voor de hand liggende is dat ik bij mijn huidige therapeut en psychiater blijf.
Maar er was/is ook een optie dat ik als client met haar meega en binnen haar eigen praktijk therapie volg.
Die therapie wordt alleen niet geheel gedekt door de verzekering.

Gisterenavond bespraken zij en ik de opties die er liggen, de keuze ligt bij mij.
Dat is bijna niet te verteren, dat ik de keuze moet maken om met of zonder haar verder te gaan.
Zij is zo ontzettend belangrijk voor mij geweest in het proces wat ik doorlopen heb, logisch ook als je bedenkt en nooit een vertrouwensband heb opgeb0uwd met iemand, of iemand zo diep in mijn beschadigde ziel heb laten kijken.

Na de sessie schoof ik met de chef aan bij de shrink, ik vind het van belang hoe hij hier tegenaan kijkt.
Hij was duidelijk in zijn mening: ik ben nog niet stabiel genoeg om de overstap te maken.
Hij vind het op dit moment beter om een oogje in zeil te houden met de medewerkers om hem heen.
Fijn dat hij voor mij de keuze makkelijker maakt maar de pijn die ik voel is zo intens en mijn verdriet komt van heel diep uit mijn ziel.

Ik voel me zo verscheurd en alleen op het moment, zo somber en verdrietig.
Ik weet niet wat de toekomst mij nog brengt, ik weet alleen wel dat ik het niet droog houd als ik denk dat ik in deze fase van mijn proces verder moet zonder haar.
En hoe ik hier nu de komende tijd mee om moet gaan weet ik ook niet.

Volgende week nemen we afscheid van elkaar, we zijn beiden voorbereid dat het emotioneel zal zijn.
Als ik eraan denk druppen de tranen alweer naar beneden.

Ik had het zo graag anders gezien.

8 Comments

  • Sannah

    28 maart 2014 11:17

    Dat hoeft ook niet, en al helemaal niet hier. Bedoel het meer als iets voor jezelf om bij stil te staan.

  • Nurse Martens

    26 maart 2014 22:35

    Jazeker heb ik een idee, het is alleen lastig te beschrijven.

  • Sannah

    23 maart 2014 21:35

    Heb je een idee wat het is maakt dat je je zó verdrietig voelt?

    Gaat het om haar als persoon, haar als therapeut, doet het pijn afscheid te moeten nemen van iemand die je na staat,
    ben je bang het niet zonder haar te kunnen.
    (als ik het goed heb, heb je haar al een jaar in elk geval niet als therapeut gehad, en heb je dus vertrouwen in je nieuwe peut).

    Enig idee welk aspect zó verdrietig maakt?

  • Nurse Martens

    22 maart 2014 22:52

    Wat mij red op dit moment is dat ik het relativeer tot ik er niets meer bij voel, het me niet meer verdriet doet.

    De crux in het verhaal is het feit dat dit voor een therapeut en cliënt een onlogisch moment is om uit elkaar te gaan.
    Het is in mijn geval een heel erg vervelend moment omdat ik nog zo’n lange weg te gaan heb, maar ik heb alle vertrouwen in mijn huidige peut die ook erg capabel is.

  • Sannah

    22 maart 2014 21:41

    Ik ga even heel kort door de bocht.
    Bij bepaalde fases, horen bepaalde mensen, die lopen met je mee, brengen je iets. Bij andere fases zijn er weer anderen die je op dat moment kunnen bieden wat je nodig hebt. De manier waarop je dat duidelijk gemaakt wordt, is niet altijd even prettig.
    Afscheid nemen is altijd pijnlijk. Het lastige hier is, dat je het eigenlijk twee keer moet doen.
    xx

  • Nienke

    19 maart 2014 20:12

    Damn..!
    Sterkte, lieverd!

  • onnemeis

    19 maart 2014 19:37

    Hè verdorie. Wat een verdriet. Sterkte ermee! Xxx

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: