Het vervolg van gisteren

H

Precies op tijd en – zoals hij direct aangaf-  onbevooroordeeld stond daar mijn bezoek.
En daar waar ik uitlegde hoe mijn dagen eruit zagen en waar ik zoal tegen aan loop, praatte hij voornamelijk over onbegrip bij collega’s. Mensen die meningen hebben over anderen en hun ziektebeeld. Ook dat mensen vaak wel denken te weten wat als genezing werkt. En dat ik wel eens buitenshuis wordt gezien, en dat daar blijkbaar ook wel over gepraat wordt.

Wat ook buitengewoon interessant is: is hoe zoiets nu komt aanvliegen. Hoe kan het nu dat je word geraakt door een PPD? En wat is nu precies zo’n Depressie dan?
Hoe zit dat toch? wat voel je dan? wat denk je dan? wat lukt er niet? waarom lukt dat niet? Helpen die pillen wel dan? is er helemaal nog geen verbetering? werkt de therapie wel dan? moet je niet stoppen met die borstvoeding, of slaap je niet teveel? is het wel verstandig om naar buiten te gaan? waarom automutileer je?wat doe je precies als je automutileert?  heb je dat eerder gedaan? jeetje, waarom doe je dat toch? Heb je eerder een PPD gehad? hoelang duurde die?
Waarom kun je geen bezoek ontvangen? hoezo teveel prikkels? waar raak je geprikkeld van dan? wat werkt wel voor je op dit moment?

Zomaar wat vragen die in welke vorm van contact dan ook, wel aan me gesteld zijn de laatste maanden. Alsof ik overal de antwoorden op heb?????????????????????
Tjemig zeg, hoe kan ik het weten waarom ik van een blij, gelukkig, dankbaar en sociaal ondernemend persoon verandert ben in een sjagerijnige dikke freggel met straatvrees en paniekaanvallen?

Ik weet nu wel wat onderliggend lijden kan veroorzaken. En wat ‘mijn’ lijden heeft veroorzaakt, dat is iets wat ik niet met iedereen deel. Dat is lastig en moeilijk. En iets voor mijn therapeut en psychiater. Mensen die met deze info om kunnen gaan. En weten wat ze zeggen moeten.
Of alles ooit over gaat en of alles goed komt of ik dingen kan afsluiten en weet ik veel wat allemaal nog meer, ik zou het niet weten. En ik kan dat nu ook niet weten. Het enige wat ik weet. Dat ik ontzettend hard mijn best doe normaal over te komen. Ik doe mijn boodschapjes, ik reis in mijn eentje naar het ziekenhuis. Ik wandel en ik fiets. Ik kook wat en maakt beetje schoon. Ik voel me ontzettend kut bij tijd en wijle. Ik voel me regelmatig ontzettend alleen en verdrietig.
Ik mis mijn vrienden het tv-kijken en het genieten van muziek. Ook mis ik de fijne momenten die ik eerder had met man en kinderen. Die ‘nurse’ van een jaar geleden is ff buitenspel gezet en overgenomen door iets wat niet helemaal lekker werkt op het moment.

Er zijn momenten dat ik het niet meer zie zitten, bang ben dat ik hier voor altijd in gevangen zit. En op die momenten ben ik blij dat niemand in mijn direct omgeving weet hoe dit voelt. Want ik gun dit geen mens. Het is geen kwaliteit van leven.

Maar gisteren, tijdens het bezoek. Voor het eerst sinds maanden overviel me het gevoel, dat ik een paar mensen opeens dit wel toewens. Dat ze eens even zouden voelen in wat voor hel je kunt belanden. En hoe lastig het is je kop boven water te houden dag in en dag uit.

Maar goed, dit soort mensen worden vaak gespaard en hun leven lijkt over rozen te lopen. En dat is misschien maar goed ook. Ze zouden er vast niet mee kunnen handelen zoals ik doe.

4 comments

Geef een reactie

  • Nothing lasts forever. Ook dit (gelukkig!) niet. Je hebt er nu niets aan, aangezien je er nu middenin zit. Sterkte voor nu! p.s. Heet jou therapeute L.?

  • Nothing lasts forever. Ook dit (gelukkig!) niet. Je hebt er nu niets aan, aangezien je er nu middenin zit. Sterkte voor nu! p.s. Heet jou therapeute L.?

  • Lieve Nurse, dit gevoel is erg herkenbaar. maar het word oprecht beter, na een tijdje. ookal zijn dit loze woorden, wil even aan je laten weten dat ik meelees. Liefs en take care

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: