Het was koud onderweg

Het is ondertussen geen geheim dat ik al beheurlijk wat maandjes- en zelf al wat jaartjes- niet meer onder de mensen kom.
Op visite gaan en visite hier in huis is iets uit een ver verleden.

Maar aan ook dat soort issues komt op een gegeven moment een einde.
Want gisterenavond verliet ik rond 20:00 uur het huis en liep in mijn eentje in het donker naar mijn afspraak.

Afspraak? YES!!

Nu ik een verschil merk in mijn humeur pak ik direct uit natuurlijk.
Je neemt risico’s of je neemt ze niet, ik hou wel van risico’s.
Ik ging dus op visite en dat was een succes, want ik was rond half één weer thuis.
En ik wilde eigenlijk helemaal niet opstaan en terug lopen naar huis. Ik zat zo lekker daar en voelde me zo veilig en ontspannen.
Het enige waar ik behoorlijk last van had was een zere keel. Van het kletsen, dat kan niet anders.
Alles wat lang stil ligt en weer aan de praat – haha leuke woordgrap-  moet komen sputtert wat tegen in den beginne.

Want zeg nou eerlijk, wanneer heb ik nu voor het laatst zolang het woord gehad?
Ik kreeg het podium waar ik zo’n behoefte aan heb.
Ik vertelde over de afgelopen twee jaar, wat er allemaal is gebeurt.
Waar ik achter ben gekomen, welke inzichten ik heb opgedaan.
De keuzes die ik heb gemaakt v.w.b. familie en mijn toekomst.
Hoe de puzzel langzamerhand in elkaar is gevallen en dat ik nu zoveel meer begrijp dan al die jaren hiervoor.

Er werd gehuild, toen ik het verhaal vertelde van het kleine meisje wat ik zo graag zou willen oppakken en mee weg zou willen rennen.
Weg van het kwaad.
En ja, ik huilde mee, want het ligt nog steeds gevoelig.

Het voelde zo ontzettend bevrijdend om voor het eerst onder woorden te brengen hoe het nu zit.
Over mijn onzekerheid, mijn faalangsten, het gevoel te hebben er niet-toe-te-doen, altijd minder te voelen dan een ander.
Hoe ik – zonder dat iemand er weet van had- dag in dag uit een strijd voerde met mezelf om te overleven.
Dat ik zo ontzettend lang een masker moest dragen maar dat die nu- hopelijk voor altijd- in de kast ligt.

De persoon tegenover mij was iemand die ik al lang ken.
Die nooit de ‘echte’ nurse heeft gezien maar iemand zag die het schijnbaar allemaal wel wist en kon.
Maar ondertussen al haar leven lang op haar tandvlees liep.

Het was heel raar en naar om over mijn emoties te praten, want dat heb ik nog ooit echt gedurfd.
Met vlagen werd ik wat misselijk en voelde ik de spanning oplopen.
Toch was het voor mij van belang dat ik mijn hele verhaal ging doen.
Juist dit verhaal met dit persoon, het leek mij van groot belang voor mijn herstel.

Ik ga de komende dagen rustig afwachten wat al die info en die gevoelens die het gesprek hebben losgemaakt met me gaan doen.
Ergens diep van binnen voel ik dat dit major step forward is in mijn proces.

13 Comments

  • Eric

    17 maart 2013 11:18

    Een mooie, bevrijdende stap.

  • Mies

    13 maart 2013 21:39

    Mooi!!

  • Nienke Weick

    10 maart 2013 20:19

    Spanningen uiten zich bij mij – eenmaal vrijgelaten, omdat ik erover gepraat heb of omdat iets simpelweg achter de rug is – ook vrijwel altijd met een stekende koppijn. Wie weet is dat ook voor jouw lijf een stukje verwerking, bijkomen.
    En als het nu, een dag later, nog steeds zo supergoed voelt dat je er bent geweest, en dat je je zo als jezelf hebt laten zien aan deze persoon, dan is het inderdaad een hele, hele goede stap geweest.
    En weet dat het heel erg op waarde wordt geschat, wanneer iemand zichzelf zo open, en zo volledig durft te laten zien: dat doe je immers lang niet bij iedereen. Ik durf te wedden dat deze avond dus ook voor de vriendschap veel zal blijken te hebben betekend. Mooi, Nurse!

  • Zuster Klivia

    10 maart 2013 20:05

    Tuurlijk is dit een enorme stap, dit had je jezelf een half jaar geleden voorlopig nog niet zien doen denk ik. Ben blij voor je. Héél erg blij! Meer van dit soort berichten graag! 🙂

  • Nurse Martens

    10 maart 2013 19:04

    Dank, dank, dank. Ik voel me verre van dapper of sterk maar ik onthoud het wel 🙂 wie weet geloof ik het over een poosje.

    Dit was dan ook wel een heel speciaal persoon. Juist omdat ik haar al heel lang ken en ik me deze keer ontzettend kwetsbaar heb opgesteld, iets wat in onze jarenlange vriendschap nooit echt zichtbaar was.

    Afijn, vandaag ben ik wel ontzettend moe, en heb vreselijke hoofdpijn maar dat vind ik allemaal wel oke, dat zijn voor mij ‘normale’ reacties. Verder voelt het nog steeds super dat ik ben geweest 🙂

  • Nurse Martens

    10 maart 2013 19:01

    I like 2 🙂

  • Nurse Martens

    10 maart 2013 19:00

    Precies! ik ben echt heel druk bezig manieren te vinden die een doorbraak kunnen zijn in alles. En dit soort dingen is wel spannend maar het heeft juist veel goeds los gemaakt.

  • Karin

    10 maart 2013 18:35

    Klinkt hartstikke goed! Geniet ervan~
    P.S. Mail komt er binnenkort aan…

  • Nienke Weick

    10 maart 2013 18:26

    Dat weet ik wel zeker.

    Je verhaal kunnen doen, helemaal van a tot z en inclusief alle zijwegen, is voor jezelf ook helend. Alsof je, misschien wat lomp gezegd, meer overzicht krijgt. En bepaalde dingen meer kunt begrijpen; alsof je jezelf nieuwe inzichten geeft omdat je jezelf het verhaal hoort vertellen.
    En je dan zo veilig voelen bij iemand anders thuis… dat doet ook goed.
    Ik vind je heel sterk, mevrouw Martens!

  • onnemeis

    10 maart 2013 17:52

    like!

  • Mammalien

    10 maart 2013 15:35

    Een hele stap, maar in de goede richting!

  • Sannah

    10 maart 2013 15:24

    Wow Marjan, wat ´n goed verhaal! Fijn dat je het platform kreeg ervoor en fijn dat je het zo kon.
    Ook goed dat je je beseft dat dit weer wat los kan maken, dan kan je daar mss weer wat minder gespannen tegenover staan.

  • mevrouw williams

    10 maart 2013 14:27

    Goed zo!!! Vasthouden en er van genieten!!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: