Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Hij turft, zij turven en ik….ik turf soms ook

H

Ik vang wel eens een gesprek op tussen mijn huisgenoten.
Meestal overleggen de kids met de chef over dingen die ze graag willen.
Dat een vriendinnetje blijft slapen bijvoorbeeld; of dat er iemand mag blijven eten.

Ook vang ik wel eens wat op van wat de chef zegt tegen vrienden.
Meestal zijn het steekwoorden waarvan ik al een verhaal kan visualiseren.

Voor beide gevallen geldt dat ze het lastig vinden afspraken te plannen.
De oorzaak ben ik.

Een voorbeeld: een vriend van mij wilde graag langskomen met zijn aanstaande echtgenote voor een kennismaking. Ik mag getuige zijn op zijn huwelijk maar ik had de bruid to be nog niet ontmoet.
Het plannen van een afspraak was vanuit onze kant al erg lastig.

Er moet worden nagedacht over een dag waarbij alles moet kloppen.
Is de aanwezigheid van de chef gewenst? Zo ja: dan kunnen we al naar een datum kijken, vervolgens kijken we of alle kids thuis zijn, zo nee: dan kijken we verder naar de week ervoor,
zijn er speciale dingen waar ik bij moet zijn? Nee? dan kijken een week vooruit of daar nog iets anders staat gepland….en als op alles nee kan worden gezegd kan de afspraak worden gemaakt.
turven
Op het moment dat er ergens een ‘ja’ opduikt in bovenstaand verhaal, dan moeten we naar een andere datum kijken waarbij weer alle zaken voorbij komen.
Om een lang verhaal niet nog langer te laten duren: iets plannen is verdomd lastig voor ons.

Als de chef bijvoorbeeld iets leuks wil gaan doen met vrienden of collega’s dan turft hij hetzelfde rijtje af. Het lijkt allemaal zo simpel en makkelijk, maar dat is het niet. Hij laat mij niet graag alleen met alle kinderen. Logisch ook, want een hele dag alleen met drie kinderen is een enorme aanslag op mijn energie.

De laatste tijd gaan de kinderen vaker op pad met de chef en blijf ik met het peutertje thuis.
De peuter en ik doen in de middag ons slaapje en de dag is voor ons niet anders dan een doordeweekse dag.

De kinderen ondernemen samen met de chef wel leuke dingen, laatst zijn ze met hem naar een pretpark geweest.
Ik was alleen en liet buitenshuis mijn tanden laten bleken. Lekker om zo een poosje alleen te zijn.

Sociaal zijn we dus niet bezig en dat is voor hen soms erg lastig. Ik vind het allemaal wel prima.
Wat ik wel heel erg vervelend vind is dat alles – of ik nu ergens mee naar toe ga of niet – om mij draait.
Mijn shrink vertelde ons een paar jaar geleden al dat op het moment een patiënt is hersteld, het gezin vaak nog niet kan omschakelen. De voormalig patiënt kan het leven weer omarmen maar het gezin houdt de boot op veel gebieden nog af.

Ik mis het spontaan zijn, spontaan afspreken, bij iemand aanbellen. Whatever…..
En andersom natuurlijk, dat mensen niet zomaar bij ons kunnen langskomen.
Wat zou het toch fijn zijn voor ons allemaal dat het leven weer wat makkelijker zou worden.

7 reacties

Geef een reactie

  • De eerste keer dat ik getuige mag zijn! Echt heel gaaf, het is ook mijn beste vriend.

    Het is vreselijk frustrerend, en al 3 jaar, daarom voelt het niet meer tijdelijk 🙁

  • Ik begrijp je wel ja. Dat is ook verdomde vervelend. Een oplossing is er even niet, zo 1, 2, 3. Dus probeer je rustig te houden en in gesprek te blijven met het gezin. Meer heb je momenteel niet te bieden. Shit 🙁

  • Wat moet dat frustreren..! Niet alleen dat je een tijd van te voren moet weten ‘wat je te wachten staat’ op sociaal gebied, maar ook om te merken dat dit voor alle gezinsleden geldt… door jou. 🙁
    Maar: dat rekening houden met jou, dat doen ze uit liefde. Andersom zou je dat ook voor De Chef, of voor je kind, doen.
    En: deze turfsituatie is tijdelijk, is slechts voor nu.

    Wat een eer, trouwens, om als getuige gevraagd te worden..!

  • Hier ook een vrij beperkt sociaal leven/activiteiten. Ik ben gelukkig wel uit de kleine kinderen (heb er 1). Nauwelijks vriendinnen (eigenlijk geen naar mijn gevoel), laat staan dat ik er iets mee kan ondernemen (oorzaak/gevolg?). Soms ga ik toch weer uit en word daar dan minimaal een week voor gestraft:(. Altijd de afweging of het dat waard is…

  • Dat is rot inderdaad. Dat je zo beperkt bent in je sociale leven. Ik herken het, al gaat het hier nu veel beter. Dat wens ik jou ook!

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Your sidebar area is currently empty. Hurry up and add some widgets.

%d bloggers liken dit: