Home Alone….the nightmare

H

Terwijl wij onderweg waren richting het zknhs waren de kids home alone.
De dreumes was na een uitputtende middag als een blok in slaap gevallen (dacht ik) en de puber en de tiener zagen het helemaal zitten met hun oppas- en snaaiklusje.

Terwijl de Chef en ik in de auto zaten en ik blij was weer eens wat meer groen te zien dat het groen rondom onze Casa, stelden wij ons voor dat de tiener onderhand wel naar Spangas zou zitten te kijken. De Puber zou als vanouds wel achter haar laptop zijn gekropen met iets te snaaien. Geheel tevreden met dat vredige beeld reden wij in een slakkegangetje verder.

Terwijl ik zat te therapie-en zat de Chef lusteloos en hongerig op een stoel in de verlaten ziekenhuisgang. Nadat ik klaar was liepen we samen rustig naar de auto.  ‘Ben jij gebeld?’ vroeg de chef…’Nee, ik niet’, ‘ik ook niet!’ mooi! Nietsvermoedend over de pleuris die thuis was uitgebroken.

Met die geruststellende gedachte reden we nog even snel langs een bouwmarkt. Bijna thuis bedacht ik me dat voor de kids best iets lekkers mee konden nemen. We stopten derhalve nog even snel bij de Mcdonalds tijdens het wachten bij de MC belde ik naar huis…

…………………………………….niemand nam op………………………………….
Ik belde de puber op haar mobiel……………………………… nam niet op
……………..ik belde de tiener op haar mobiel…………….nam ook niet op….
en weer naar huis gebeld…..weer niemand…
SHIT!
De paniek sloeg aan mijn kant toe. De chef wist nog van niks want die stond te wachten op de mc flurrys. Het leek uren te duren voor ik hem weer mijn kant op zag lopen.

We scheurden in mijn autootje de route naar huis. Ik had haast.(nee, ik reed niet, ik spoorde de Chef aan vaart te maken).ik vertrouwde het voor geen meter…wellicht lagen ze alle drie in katzwijm ergens op de trap….whatever….

Thuis aangekomen was het overal donker. De ontknoping volgt nu snel…
Blijkbaar was de dreumes bij ons weggaan weer wakker (of nog steeds) geworden en had een keel opgezet.

Toen waren de puber en de tiener de dreumes gaan troosten. De dreumes schreeuwde om zijn ‘papa’….en bleef vervolgens uren lang schreeuwen om zijn vader. De puber was ….tja…hoe zeg je dat….mmhh…die was wat gespannen geraakt van het gehuil…haar zusje daarintegen (altijd rustig en kalm) had een poging ondernomen om de puber te troosten…..dat was mislukt…..toen had ze een mandarijn gepeld voor de puber….ook daar werd de puber niet rustig van….de tiener wilde ons gaan bellen…..dat mocht niet van de puber…toen was iedereen maar gaan huilen…de dreumes bleef gillen om zijn vader….de tiener wilde haar moeder….de puber wist niet meer wat ze moest doen….

Bij onze binnenkomst huilden ze alle drie. De puber gaf aan dat ze al de tijd dat wij weg waren met hun broertje bezig waren geweest…want toen hij eindelijk zijn kwekkie hield: gingen onze krankzinnig buren vuurwerk afsteken. En tja, daar gingen  de takkies weer om blaffen…daar werd de dreumes weer wakker van….en toen werd de puber weer zenuwachtig en de tiener huilerig.

Dus onze thuiskomst was zeer gewenst…en niet om die mc flurrys…ze vinden hun broertje echt heel lief, maar volgens de puber was ze ‘kapot’ na het oppassen op die kleine huilebalk. Ze waren beiden ‘ontzettend’ moe en wilde graag naar bed.

Trouwens, de dreumes was heel goed te spreken toen hij zijn MOEDER 🙂 zag. Hij mocht nog even snel wat bij haar drinken en huppekee…naar bed, en nu slapen jij!

En zo geschiedde….iedereen weer rustig, uitgeput en slaperig in zijn eigen bed.
Dat doen we dus maar niet weer…volgende x de dreumes maar gewoon meenemen.

Ondeweg maakte ik nog snel een foto van de ondergaande zon…mooi!

6 comments

Geef een reactie

  • Er ging eigenlijk niet zo heel veel door mijn hoofd…ik heb heel weinig activiteit daarboven in….(door de medicatie) hihih…sorry…dat was een grapje…ik probeer het allemaal wat luchtig te brengen…maar het enige wat ik dacht was dat ze waarschijnlijk in blinde paniek met z’n allen naar mijn lieve buufje een aantal huizen verderop waren gerend….en dat ze daar hulp hadden gezocht voor bijvoorbeeld: een vieze luier, snotterbellen, klierend zusje,,you name it. Ik maakte me niet zo heeeeel erg veel zorgen…ze zijn al wat ouder…en de puber kan zich heel goed redden…dus daar had ik alle vertrouwen in…dat die twee meiden elkaar zo hadden dwarsgezeten vond ik dolkomisch…wat dat betreft ben ik misschien niet een modelmoeder…

  • Fantastische opsteker voor mijn ego…ik smolt onmiddelijk toen dat hoopje mens zich naar me toe wurmde…
    Al met al wat het best heel erg grappig…tenminste…ik vind het ontzettend grappig..had je vast niet gedacht maar ondanks mijn depressie lach ik best veel 🙂 Kben m’n humor gelukkig niet helemaal kwijt 🙂

  • Ik vind het nog steeds hilarisch..ondanks dat het ook wel sneu was natuurlijk. Maar ze hebben er beide wel een les uit geleerd.

  • Ow men wat moet er allemaal door je hoofd gegaan zijn op de terugweg????? Fijn dat iedereen ‘ongedeerd’ is gebleven en waarschijnlijk hebben ze allemaal geslapen als een roos??? Viel het ziekenhuis mee?

  • WAt een feest…. kan me best voorstellen dat het voor alledrie een beetje teveel werd, wie moet wie nou troosten?! Wel zeer fijn voor je ego als de kleine ineens stil en gelukkig is als ze jou zien, toch?!

  • Je schrijft het enorm komisch op, maar mijn hemel wat ’n toestand ja. Misschien maar goed dat je het relatief laat hoorde …
    Misschien anders ze een keertje laten ‘oefenen’ als jij gewoon thuis bent?

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: