Hondsmoe

Het weekend ligt alweer een paar dagen achter mij en ik ben nog steeds ontzettend moe.
Het heeft er alle schijn van dat gisteren (donderdag) de ergste dag was.

Ik viel namelijk om 19:30 in slaap, werd wakker om 22:00 uur en sliep vervolgens door tot 07:00 uur.
Zo bizar heb ik het zelden meegemaakt.

De dagen hiervoor had ik ook de hele dag al moeite om wakker te blijven. Door in beweging te zijn – in huis- kan ik het in slaap vallen uitstellen.
Maar op een gegeven moment is het huis te klein voor mijn beweging………en slaat de slaap toch ergens toe.
Als ik op de bank zit te Candy Crushen, of ik wil een blogje typen.

De week stond bol van mijn geïrriteerdheid en mijn ondeugende peuter, manmanman…wat een drama is het af en toe met dat joch.
En laten we die zeurende hoofdpijn niet vergeten, bah!

Er staan voor komende week ook wel weer wat dingen gepland waarvan ik mij afvraag of het door moet gaan of niet.
Neem mijn verjaardag…Yieaahh..ik verjaar komende week, ik vier mijn verjaardag al jaren niet, en de vraag voor dit jaar is eigenlijk ook al beantwoord.
En neem een familiedag in het weekend waar ik eigenlijk best heel erg naar uit heb gekeken.
Ik wil de – gezellige- familie van echtgenoot graag eens ontmoeten.

Moet ik nu alweer mijn verjaardag laten schieten? Of de familiedag?
De afweging zal nog wel een tijdje in mijn hoofd rondspoken, ook al weet ik het antwoord al.

Feit blijft dat het onbetwist een feit is dat leuke dingen energie kosten.
Als antwoord op mijn vorig blog werd ook al gezegd dat ‘als het de moeite waard was, moet kunnen”
Maar nu ik weer zo’n week achter de rug heb waarbij mijn gezin het onderspit delft, rijst de vraag of ik nog steeds vind dat ik het ‘ervoor over moet hebben.”

Als 1 leuke middag mij vervolgens een week aan energie kost, dan ben ik toch niet handig bezig, wel?
Ik ben niet alleen op de wereld, mijn kindjes hebben mij ook nodig.
Terug kijkend op deze week kom ik tot de conclusie dat ik de stap vooruit niet kan en wil maken.
Ik heb zeker zin om dingen op te pakken, de gevolgen zijn het mij gewoon NIET waard.

We zitten nu weer voor het weekend, een weekend waarbij ik waarschijnlijk weer veel zal slapen en in een hoekje zal rondhangen. In plaats dat ik leuke dingen onderneem met mijn gezin.
En daar baal ik best van. Deze ezel gaat zich niet voor de zoveelste keer aan die steen bezeren (hoop ik)

9 Comments

  • onnemeis

    5 oktober 2013 21:14

    Dikke knuffel!

  • Nurse Martens

    5 oktober 2013 20:53

    Ik geloof je…en je weet wel waarom….Ik houd moed tot ik ook in die fase terecht komt dat het makkelijker wordt.xxx

  • Nurse Martens

    5 oktober 2013 20:52

    Ik zou willen dat iedereen zo dacht zoals jij…dan was de wereld een stuk minder gecompliceerd! xx

  • Nurse Martens

    5 oktober 2013 20:51

    Ik las het…..balen he?

  • Nurse Martens

    5 oktober 2013 20:51

    Ik ben het nog aan het proberen, maar voel me nog steeds boos 😉 Die hug is fijn! Hug terug! x

  • onnemeis

    5 oktober 2013 17:52

    En toch, toch is dit een goed begin. Je doet weer leuke dingen. De prijs is erg hoog, maar dat zal naar alle waarschijnlijkheid langzaam maar zeker minder erg worden. Ik herken deze fase. Hij kwam en ging voorbij en bleek het begin te zijn van meer actie en activiteiten. Denk aan je en wees niet te boos op jezelf. Leg de nadruk op het leuke. Dat heb je maar mooi in the pocket en neemt niemand je meer af. Xxx

  • Zuster Klivia

    4 oktober 2013 22:37

    Jij ook al? Poeh.

    Volg je hart. Niet dat wat er sociaal van je verlangd wordt. (Of denkt dat er van je verlangd wordt…)

  • Miek

    4 oktober 2013 23:25

    ja, dat balanceren, wat het waard is… sociaal doen met vriendinnen/ familie omdat je dat wil, dat is wel belangrijk. en dan heb je het sociaal zijn tov je gezin, de rol./functie die je hebt in je gezin… ik snap dat het voelt alsof je ze dan laat vallen, omdat je even voor jezelf koos… en toch zul je die sociale contacten niet achterwege moeten laten omdat er ook eens een week zal zijn dat je minder ‘last hebt van naweeën.
    je zoekt, je tast het af… je grenzen veranderen. blijf zoeken. iedereen zal dat begrijpen. evenals het begrip dat er zal zijn wanneer je een sociale afspraak zal afkappen omdat je je grens moet bewaken. dikke kus!!

  • Sannah

    4 oktober 2013 20:47

    Je klinkt wel erg boos op je zelf, misschien kun je proberen dat ´n beetje te laten? Zo slecht doe je het helemaal niet en ezelig ben je al helemaal niet.
    En trakteer jezelf voor je verjaardag op ´n samenzijn met de wel-gezellige-schoon-familie en is dat idd genoeg.
    Take care lieve Marjan. Digitale hug.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: