Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Ik ben wat kwijt…..

I

Het valt me zwaar…..die periode die ik zonder therapeut moet overbruggen.
Zo zwaar zelfs, dat ik er gisteren even heel erg doorheen zat.
En vandaag ook trouwens.

Het gevoel wat ik nu met me meedraag komt in de buurt van het begin van de ‘toestand’.
Ik voel me onveilig, in de war, paniekerig en verloren.
Een deel in mij gelooft wel dat ze terug komt.
En een ander deel van mij heeft nu te maken met een oude wond.

Als je als kind geen veilige plek hebt thuis…dan heeft dat consequenties.
Daar weet ik ondertussen alles van sinds ik meer zicht krijg op mijzelf door de therapie.
Mijn therapeut is veilig voor mij, al heeft het heel erg lang geduurd voor ik haar vertrouwde.
Ik heb haar dingen toevertrouwd die geen mens weet of ooit te weten zal komen.

Wat er nu is gebeurt is een herhaling van wat mij als kind is overkomen.
Het gevoel van in de steek gelaten worden.
Iemand die je vertrouwd die plots uit je leven stapt.
Een hele vervelende herinnering wordt opeens weer actueel, met alle gevolgen van dien.

Logisch gezien weet ik dat er een heel andere reden is dat ik haar een poosje niet zal zien.
Maar gevoelsmatig voelt het alsof ik een kleutertje ben die angstig en paniekerig naar haar moeder op zoek is.

kwijt

8 comments

Geef een reactie

  • Thnx ladies…helaas hebben jullie bemoedigende woorden nog niet echt hun werk gedaan….maar dat komt hopelijk deze week wel een keertje 😉 ♥

  • ¨Wat er nu gebeurt¨ is dat jij langzaamaan gaat voelen dat jij het zelf bent, die het moet doen. Dat jij het zelf bent, waarop je uiteindelijk TOCH ECHT kunt vertrouwen.

    Wat natuurlijk niet weg neemt dat dat gewoon harstikke rottig en vooral eng voelt soms.

    Sterkte weer lieve meid!

  • Mooi punt om dat gevoel, en die angst, te doorbreken! (en te vóelen, dat wat er in jouw jeugd finaal verkloot is, tot jouw geschiedenis behoort. Dat dát losstaat, van wat er nú gebeurt.

    Jouw reactie van paniek, gevoel van verlaten worden, is een automatisme geworden, een mechanisme, even cru gezegd: waar je nu weer inschiet omdat je dénkt dat je het herkent, nu je jezelf weer in datzelfde gemene schuitje ziet zitten.

    Je ratio is al zo ver, dat je beide dingen los van elkaar kunt zien, maar je gevoel is een ander verhaal.
    Verder vind ik dat Klivia hierboven het prachtig en heel raak heeft gezegd.
    Probeer niet terug te ‘grijpen’ naar dat idee van herkenning en van herhaling (het IS geen herhaling, het VOELT als een herhaling), maar kijk naar wie jij nu bent, waar je al heelhuids doorheen bent geploegd en gekomen, en wat er voor je ligt: je bent hartstikke sterk. En jouw ratio weet dat allang.
    Maar het is dat gevoel, dat alles aan de kant beukende gevoel van angst, van herbeleefde pijn, wat jou nu zo in de weg zit. En dat dat gevoel er is, dat kan ik me goed voorstellen (denk ik – zeg ik daar voorzichtig bij). Het gaat er nu om dat je ervaart dat die herinneringen niet meer over het heden heen gelegd hoeven te worden, dat de angst waar je nu in geschoten bent, de boel verkeerd ‘kleurt’. Daarom kwam ik met die eerste zin van me: goed moment om dat automatisme te doorbreken (met dat besef).
    Heb moed! Je ZIET het al. Nu je gevoel nog overtuigen dat het heel dom bezig is. 😉

  • Hopelijk krijgt de logica snel weer de overhand. Je kunt dit! Houd moed.

  • He wat ontzettend rot dat het zo voelt.
    Ik hoop dat je snel weer wat vaste grond onder de voeten krijgt.

    Jammer dat ik dinsdag alleen maar langs kon scheuren zonder er even bij te komen staan. Je was al weg toen ik terugkwam.

    Liefs en houd vol!

  • Ik grijp ook regelmatig terug naar oud zeer. Toen Vlam die hernia had, was ik met vlagen heel erg boos en heel erg in de war. Ik moest weer de kar trekken, er werd misbruik van me gemaakt, ik wilde niet weer zorgen voor, alle verantwoording nemen. Ik heb heel veel gehuild, was volledig van slag.

    Tot het eindelijk echt in daalde. Dat wat ik al wel wist, maar nog niet voelde, het gapende gat tussen ratio en emotie. Alles kwam bij elkaar.

    Vlam was niet mijn moeder, niet mijn 2 exen. Vlam was Vlam en hij was ziek. Ik moest voor hem zorgen. Dat zou hij namelijk ook doen als ik in dat ziekenhuisbed had gelegen. Hell: beter nog dan ik voor hem.

    Ik hoop dat je snel die brug slaat tussen emoties en ratio.

    Ze komt terug, sneller dan je denkt en dan pak je het “gewoon” weer op.

    Je was zo ver gekomen al de laatste tijd. Pak dat gevoel terug. Je kunt het. Echt. Je bent namelijk een ontzettend sterk persoon én de baas over je eigen lijf en geest.

    Hang in there!

    Kus.

Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

Most Viewed Posts

Community

Archief

%d bloggers liken dit: