Ik ben er nog…….

I

Ik ben geen aandachtsjunk. In het echte leven ben ik iemand die graag op de achtergrond blijft. Niet echt de aandacht wil trekken in gezelschap. En dit blog en de verhalen van mij zijn dan ook geen roep om aandacht of  reacties. Natuurlijk vind ik het super als er reacties geschreven worden, maar het is geen must, snap je? Ik schrijf dit puur alleen als documentatie voor mezelf zodat de periode waar ik nu inzit voor mij en voor mijn kinderen in de toekomst inzichtelijk zal zijn.

Ik denk vaak aan de dood. Maar ik ben niet suïcidaal. Ik wil niet dood, al denk ik wel vaak dat het voor mij en iedereen beter zou zijn. Die gedachten zijn er nu eenmaal. Ik kan er niks aan doen. Deze gedachten geven aan hoe zwaar je depressief bent en ook de duur van een depressie maakt dat wel duidelijk. Ik ben met vlagen extreem somber. En die cd van Adele werkt er eigenlijk ook niet aan toe bij dat ik blij word.
Ik word melancholisch van haar muziek, het gaat over verlies en vertrouwen en …..ja….ik besefte sinds ik dit kado kreeg, dat die tekst me wat doet. De muziek bezorgd me kippenvel en ontroerd me.
Sinds dit kado speelt er een mantra van een vraag in mijn hoofd zich af. De hele dag door. Zo rare gewaarwording…
Ik zal het proberen te omschrijven.

Voor dat ik ziek werd, stond ik positief in het leven. Ik genoot enorm van concerten en vriendinnen en leuke dingen doen als de tijd daar voor was. Dierentuinen, speeltuinen, kindertheater, you name it, ich war darbei.

Maar toen werd ik langzamerhand ziek. En ik moest noodgedwongen heel veel stappen terug doen. In korte tijd stond mijn leven sociaal gezien helemaal stil. Sommige mensen maken die keuze, maar ik heb hier niet voor gekozen.

Het contact viel weg met mijn vrienden, ik kon niet meer naar feestjes of gezellig ergens shoppen, de boeken die ik verslond verdwenen onder het stof net al de muziek waar ik zo van hield. En de programma’s en series op tv waar ik echt voor ging zitten werden door mij niet meer bekeken. En alles waar ik van genoot sloopt langerzamerhand mijn leven uit. Net als de mensen en de spullen waar ik blij van werd. Dit was ook geen keuze, niet dat het me niet meer boeit. Juist wel! Ik kan alleen de prikkels niet aan. En voor wat betreft de boeken, ik sla niks op. Lezen heeft totaal geen zin. Een dagje uit, lijkt als we thuis de plannen maken prachtig en leuk. Maar eenmaal op de plek van bestemming met al het geluid en kabaal wat er mee gemoeid gaat dan raak ik volledig verstrakt, verstomd, gestressed en daarnaast begin ik te zweten als een otter. Heeft ook totaal geen zin dus.

Het is geen kwestie van niet willen of durven. Het is een kwestie van niet kunnen. Dat is een wezenlijk verschil.

Maar goed, de tijd gaat voorbij en ik besef opeens dat er nu al anderhalf jaar voorbij zijn gegaan. Anderhalf jaar waarin er zoveel is gebeurt met de mensen om mij heen. En waar ik maar vlagen van meekrijg. Het leven van jullie gaat door. En het mijne staat al heel lang stil. En ik denk dat in het begin van mijn ziekte ik wel gemist werd door mensen. Maar nu er al zoveel tijd voorbij is gegaan en het zo uitzichtloos is wanneer dingen ten positieve zullen veranderen, slaat de schrik me om het hart.

Want wie zit straks nog op mij te wachten? iedereen is er ondertussen al wel aan gewend dat ik nergens meer bij ben of nergens meer kom. Alles gaat gewoon door zonder mij, wat ik uiteraard leuk voor jullie vind. Maar ik vind het zelf wel een hard gelag.
Noodgedwongen heb ik ook al afstand gedaan van mijn familie. De komende tijd zullen zij uiteindelijk geheel uit mijn leven verdwijnen. En toen kwam die gedachte “wie blijft er dan nog over” Wie zit er tegen die tijd nog op mij te wachten?
Is het wel mogelijk om vrienden te blijven als er bijna geen contact is, in dit geval van jaren? Zal mijn werkgever mij ontslaan als ik de magische grens van twee jaar ziekte heb bereikt?? Die gedachten beangstigen me.

Kan ik verwachten dat er mensen zijn die dit verhaal snappen?
Alles wat ik hierboven beschrijf en wat ik me afvraag daar is nu geen antwoord op te geven. Dat verwacht ik ook niet van jullie. Want niemand kan in de toekomst kijken.
Al zal het wel in mijn achterhoofd blijven spelen voorlopig.

19 comments

Geef een reactie

  • Ik vind het best fijn om te lezen dat dingen van mij voor anderen herkenbaar zijn. Op de een of andere manier troost het me. Niet dat ik het fijn vind dat er anderen zijn die dit ook meemaken natuurlijk. Dat van de tandarts wist ik niet…ik heb het opgeschreven en zal er morgen eens achterna bellen. Dat dat hoort bij AD wist ik natuurlijk ook niet…jeetje…

  • Wellicht werkt dat inderdaad zo. Al zou ik het wel heel fijn als de mensen die er nu waren gewoon blijven.

  • Heftig en voor een groot deel herkenbaar.

    Over het tandenknarsen: je kunt bij de tandarts ook een plaatje/bitje/splint op maat laten maken. Of het verzekerd wordt ligt helaas wel aan je verzekering.
    Ik knars ook heel erg, waarschijnlijk al mijn hele leven maar pas extreem door fluoxetine. AD’s hebben vaak tandenknarsen als bijwerking.

  • Heel herkenbaar,volhouden hoor!Het is al heel wat dat je het zo kunt benoemen.Probeer in kleine stapjes te denken(je doelen te stellen).bv een keer naar een winkel als het druk is.En al is het moeilijk probeer voor je voor jezelf te benoemen wat wel goed is?gaat.
    Sterkte hoor!

  • In elk leven ga je soms een tijdje met elkaar op en dan mogelijk weer niet. Niet bij elke fase van je leven passen dezelfde mensen.
    Bij jou zal dat misschien wat sterker opgaan in deze periode, maar ook (om maar eens ’n voorbeeld te noemen) ik heb nu mensen om me heen die er eerder niet waren en andersom veel mensen van eerder die er nu niet meer zijn.

    (haha en Mammalien die schrijft het gewoon lekker nuchter en heel praktisch, maar zo is het misschien wel ja)

  • Echte vrienden accepteren dat jij in een klotetijd zit, dat je het moeilijk hebt. Zullen je daarin steunen voor zover ze kunnen. Zullen op je wachten, tot jij het weer zover hebt dat je het leven buiten je cocon weer aankunt. Sterkte.

  • Hé Mamalien, geen sorry zeggen hoor! Zolang je me niet tot op de grond afbrand, kan ik best veel hebben hoor. En wat je zegt…daar had ik zelf nog niet aan gedacht.

  • Waarom zouden ze niet op je wachten? Je kinderen, je man? Een paar echte groede vrienden? En waarom zou je niet zo weer een nieuw leven kunnen opbouwen, met nieuwe kennissen en vrienden, hobbies weer oppakken of beginnen, werk.. ik roep maar wat. Even of iets langer er tussen uit. Gedwongen of vrijwillig, maar het kan toch altijd weer opnieuw beginnen?

    Misschien wel een hele stomme reactie, weet ik veel, sorry dan, het was het eerste wat in me opkwam. Ik ken je niet en weet niet veel meer dan wat ik hier lees, en met wat ik lees heb ik ook al geen ervaring…

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: