Ik woon ergens anders….

‘Ik woon ergens anders’. Dat had mijn oudste vanmorgen tegen de juf gezegd. Met alle gevolgen van dien. Juf is namelijk op de hoogte van de situatie alhier. Maar niet van de ernst. Tot aan vandaag.

Dus met deze boodschap op zak werd het plan gesmeed om een “mevrouw met wie je kan praten via school’ in te schakelen.

‘Die’ mevrouw had gisterochtend ook al met mijn jongste een gesprek gehad.
Ook mijn echtgenoot heeft  afgelopen maandag een gesprek  gehad.
Maar dan met een ‘meneer’ van de Arbo.

Zo is iedereen (behalve mijn kleine baby) ondertussen door mijn toedoen in therapie.
Fijn! Iedereen lijdt op zijn/haar eigen manier mee.

NEE!! ik ga me niet schuldig voelen.

Het is even heel lastig geweest de afgelopen week. We moesten een oplossing bedenken voor mijn kinderen. Voor de komende weken. Hun vader wilde geen bijdrage leveren in de opvang, dus tja.

En daar was Ing + gezin, die de deur hebben geopend voor de dames. De dames gaan na schooltijd naar ‘hun andere gezin’ zoals mijn oudste het vanavond noemde 🙂  Vervolgens eten ze daar met z’n allen een warme maaltijd en komen in de avond weer hier thuis. Alwaar ze in hun eigen bedje kunnen slapen. Ze hebben het daar prima naar hun zin. Meer dan prima zelfs. Wantbij  Johan en Ing hoeven zo sowieso al minder op hun tenen te lopen dan hier. En daar zijn nog twee meisjes in huis. Dus er is genoeg vertier..

Deze situatie is niet ideaal. Maar wel broodnodig. Het is voor mijn gevoel. Dit proberen en kijken dat ik nu minder prikkels krijg het leven een stukje makkelijker wordt. Of een poos in het ziekenhuis verblijven. De keuze is dan snel gemaakt.

Ik merk overdag al dat ik rustiger ben. Me niet zo gehaast voel. En niet steeds op de klok kijk. Al met al een betere situatie voor mij. En ik (en vele anderen met mij) hopen dat deze weken zijn vruchten gaat afwerpen.
Niet dat ik opeens beter zal zijn. Neuh.
Gisteren nog een hele vervelende actie uitgevoerd. Die afschuwelijk had kunnen aflopen.
Helaas doe ik dagelijks nog hele stomme dingen.

Vanmorgen pillen vergeten te slikken. Ook zoiets stoms.
Het gaat in ieder geval nog steeds de goede kant niet op. Het wordt derhalve ook niet slechter. Ook wat waard natuurlijk.

Ik kijk nog steeds geen tv. Niet langer dan 30 seconden. Dan danst de tv voor mijn ogen en ben ik dizzy. Boeken lezen is ook nog niks waard.
Gelukkig is er internet. Beetje bloggen. Beetje facebooken. En dan is voor mij een dag snel gevuld.

Inderdaad. Volgens mij zit ik wel eens een uur naar mijn laptop te staren zonder dat er wat gebeurt.
Dat moet wel.
Want de tijd vliegt voorbij overdag. En inhoudelijk doe ik weinig.

Dus. Voor de komende weken heb ik dankzij hele lieve mensen een goede plek gevonden waar de meiden liefdevol worden opgevangen.

Het is wel vervelend dat er steeds meer mensen bij deze situatie betrokken raken.
Het is wel heel fijn dat ze er zijn.
Maar ik vind het vervelend dat het nodig is.

5 Comments

  • Ingeborg

    20 juli 2011 19:16

    Bloos … moeder van "het andere gezin" spreekt. Klinkt toch een beetje als vreemdgaan hoor. Ze zegt wel steeds "een beetje" achter die zin aan trouwens: ik woon ergens anders, een beetje toch?

    Ik zie deze blog nu pas, heb er een paar gemist omdat ik blijkbaar reuze onhandig ben met dit soort dingen (bloos weer) ik kreeg het niet goed voor elkaar om me in te schrijven, krijg nu eindelijk mailtjes als er wat geplaatst is.
    Voel je niet bezwaard want je hebt schatten van meiden en het is heel gezellig met al dat meidengrut. Vanavond na het toetje liedjes uit grease gekeken op you tube, Johan heeft greased lightning mee gedanst, hij past zich ook goed aan aan het meidengedoe;-)
    De voogd zag zijn kans schoon vandaag en begon over een jongetje waar ze over twee weken een gezin voor nodig hebben. Maar dan liggen we hopelijk ergens op een berg te relaxen…

    Hier is het niet lastig maar een paar huizen verder wel en dat is rot, helaas kunnen we daar niet bij helpen. We kunnen alleen met jou, Robbert en de meiden hopen dat het binnenkort beter gaat.

    Rust, kracht, wijsheid, beterschap, geluk en geduld voor jou en de jouwen.

    Dikke kus en tot morgen,
    Ing

    Ik ga eens even kijken wat ik nog meer heb gemist de afgelopen tijd!

  • Wiep

    17 juli 2011 19:34

    Wat fijn dat het zo is opgelost! Wie zijn Ing en Johan, goede vrienden? Familie? In elk geval hele lieve redders in nood (en een zekere R.W. moet zich kapot schamen).

  • ericva

    15 juli 2011 04:49

    Sluit me aan bij Nicolet. Als er iemand is die zulke lieve mensen verdient ben jij het wel. Ik kan het weten, want ik was getuige :p

  • Nicolet

    14 juli 2011 19:03

    wat onwijs fijn dat je lieve mensen in je omgeving hebt die wel willen klaar staan voor je kindjes. Ik hoop echt dat het je wat rust zal brengen!

  • elke

    13 juli 2011 22:50

    Meiske toch, je moet nu doen wat je nodig acht om daarna de draad weer op te pikken. Het is duidelijk dat er iets moet gebeuren.

    Je weet dat je kinderen goed opgevangen zullen worden, dat is al veel waard. En misschien heb je het nog liever zo dan bij hun vader? Die mensen menen het tenminste goed met jou!

    Hou je goed! Alles komt goed. Dat moet omdat ik het zeg 😉

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: