Inzichten

I

De laatste tijd ben ik hard aan het werk met mezelf. Dat komt omdat er in een stroomversnelling puzzelstukjes op zijn plek zijn gevallen.
Mijn vertrouwen naar therapeut zijn zo groot, dat ik – af en toe met moeite – wel alles kan en durf uit te spreken.

Er zijn tijden geweest dat ik dingen uit uitsprak en dat ik er daarna spijt van had. Nu voel ik geen spijt meer, maar opluchting. Het is heel erg prettig om gehoord te worden, begrepen te worden, gesteund  te worden.

Ik vind het niet altijd prettig om inzicht te krijgen in bepaalde zaken. Het is confronterend en soms bijzonder pijnlijk. Die inzichten gaan niet altijd over mijzelf, ook over de mensen om mij heen, maakt het niet minder pijnlijk.

De afgelopen weken heb ik gemerkt dat als ik op mijn moestuin rondscharrel, wat met de kippen bezig ben of in de veilige haven van mijn huis ben met mijn gezin, ik best goed functioneer. Mijn gezin houdt van me, heeft mij lief en ze zorgen voor mij. Ik zorg ook voor hen, dat doe ik door het huishouden te doen, en als het meezit de boodschappen en meer van dat soort dingen. Ze verwachten niet meer dan dat van mij, hoe fijn dat ook is, het is ook wel wat wrang.  Ik zou graag meer willen doen, maar dat zit er gewoon niet in.
Zij zorgen dus ook voor mij, laten me slapen als ik moe ben, doen een boodschap als ik niet naar buiten durf/wil. Vertroetelen me met thee en meer van dat soort dingen. Ze zijn gewoon heel erg lief voor me.

Alles buiten mijn gezin is lastig. Daar komt mijn kwetsbaarheid in volle hevigheid naar voren. Dan blijf ik maar nadenken of ik de juiste dingen zeg, het goede doe, of ik alles wel goed interpreteer wat een ander mij verteld. Ik raak daar vrij vlot van in de war. Bij sommige mensen ‘verdwijn’ ik letterlijk als ik bij ze in de buurt ben. Dan voelt het alsof ik ben opgelost in de lucht en niet meer besta. Dat heeft te maken met de manier hoe ze communiceren, hoe ze denken, hoe weinig rekening ze houden met mij, dingen klakkeloos aan de kant schuiven.
Dat heeft dan weer te maken met bestaansrecht. Ik mis dat stuk bestaansrecht in mijzelf, ik werk er keihard aan, en ik ga ook met hele kleine stapjes vooruit maar uiteindelijk zal ik moeten accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. Omdat bepaalde zaken er gewoon teveel zijn ingeslepen, ik ook niet meer de jongste ben, daardoor ook moeilijk uit een patroon kan stappen.

Anyway: ik werk hard, en dat kost enorm veel energie. Zoveel energie dat ik af en toe zo’n hoofdpijn heb dat ik met één oog niet meer kan zien.
Of dat ik zulke slappe benen heb dat ik de trap niet meer op kan komen. Of dat ik huil tot er geen tranen meer zijn. En daarna slaap en slaap en slaap.

Aan de ene kant heb ik veel behoefte aan contact met mensen, maar in de praktijk blijkt dat het me niet oplevert wat het zou moeten. Ik word er alleen maar onzeker van. Van de onzekerheid ga ik slecht slapen en begint er een hele negatieve spiraal. En als ik pech heb ga ik zo diep dat ik het leven niet meer zie zitten.

Daarom durf ik bijna niets meer te ondernemen, omdat ik bang ben voor de gevolgen.

Dat houdt in de praktijk in dat ik me nog net zo eenzaam voel als dat ik mij me hele leven al voel. En dat die eenzaamheid iets is wat moeilijk op te lossen valt.

Dat bedoelde ik met lastige inzichten. Soms is het fijn om te ‘weten’. Maar het ‘weten’ maakt het kijken naar de toekomst ook lastig.

Ik maak regelmatig een selfie, omdat ik denk dat ik die wel ergens delen kan. Gebeurt nooit, want iedere keer als ik naar de foto kijk dan zie ik niet wat ik dacht te zien, een opgewekte meid, ik zie een kwetsbaar mens.
En dat kan ik -voor mijn gevoel- niet delen met de mensen om mij heen.

 

 

6 comments

Geef een reactie

  • Dat van geen bestaansrecht hebben komt even keihard binnen. Ik heb daar, vooral in groepen, heel veel last van. Nu ik op school zit komen alle oude demonen uit de kast, zoals mijn man dat heel treffend zei.
    Ik vind het mooi dat je het zo helder op kunt schrijven, en je kwetsbaarheid laat zien. Xx

  • Dat gevoel van geen bestaansrecht hebben, dat ken ik, dat heb ik ook heel vaak. En ik weet ook dat dat ook nooit meer weg zal gaan, want dat zit erin gebeiteld. Maar toch weet ik me meestal wel staande te houden. Lijkt me moeilijk wanneer je als het ware neergemaaid wordt door dat gevoel. Gelukkig maar dat je zo’n lief gezin hebt. Dat is meer waard dan wat dan ook!

  • Wauw, dat zegt de zuster inderdaad heel, heel raak.
    Ik houd van mensen die zich kwetsbaar op(en) durven te stellen. Die werken aan zichzelf. Alles altijd bij een ander neerleggen, zoals sommigen doen, is namelijk maar al te makkelijk. Dan ontwikkel je je toch ook nooit?!
    Kwetsbaar zijn betekent wel dat je veel energie verliest, dat klopt, helaas. Bewaak je rust (en daarmee jezelf) daarom goed!

  • Ik denk dat elk mens kwetsbaar is, de één wat meer dan de ander. De één op een heel ander vlak dan de ander. Mensen die zich kwetsbaar op durven te stellen, zijn de mooiste exemplaren. Aan iedereen “mankeert” wel wat. Het leven is geen feest nl en ieder huis heeft zijn kruis. Kom er maar gewoon voor uit ipv de schijn ophouden. Niemands leven is er eentje van het kaliber “Bouquetreeks”. Mensen die dat wél beweren, zijn gek 😉

By Lotus Lilly

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 26 andere abonnees

%d bloggers liken dit: