Je zou het bijna vergeten…

De teamleider van de afdeling had mij ontboden op het werkt. De afspraak was gisteren. Er zou een evaluatie plaatsvinden omdat ik nu 1 jaar in de ziektewet zit.
De vragen over “wanneer denk je te kunnen re-integreren”, en “zie je jezelf binnen een jaar terug keren op de werkplek?” kwamen uiteraard voorbij.
Die had ik ook wel aan zien komen.

Wat ik niet aan had zien komen was het feit dat mijn functie is komen te vervallen. Er zijn in de tussentijd van allerlei ontwikkelingen geweest binnen de organisatie en afdeling en daardoor is mijn functie vervangen door een andere. En nee, ik kan niet op die nieuwe functie worden gezet.

Dus……….

Ik mag en kan komen intergreren binnen nu en 11 maanden. Maar dan niet op mijn huidige werkplek. Dan moet er dus iets anders worden gevonden. Dat wordt lastig.

Wat ook lastig was was de mededeling dat als ik niet binnen een jaar dus terug kom…het contract met mij wordt ontbonden…. Dat vond ik niet leuk om te horen, begrijpen doe ik het wel, ze moeten daar ook verder.
Toch ook wel triest toch? ik krijg een depressie..de grond valt onder mijn voeten vandaan, vervolgens raak ik door deze misere waarschijnlijk ook nog mijn baan kwijt.  Ik kan wel zeggen dat dat een hard gelag is.

Ik ga ondertussen nadenken over mijn toekomst en werk cq inkomsten. Wellicht is het een goed moment om iets nieuws te gaan doen.

11 Comments

  • Mrs. Martens

    17 april 2012 22:03

    Snap ik, toch lastig als je kindjes hebt!

  • Sacha (maarnietvangrijs)

    17 april 2012 17:21

    Het is beter geworden na mijn zwangerschappen, maar ik neem mezelf in acht. 😉

  • Petra

    15 april 2012 10:46

    Heftig joh!

  • Mrs. Martens

    14 april 2012 22:52

    WAT?? hebben ze jou het zelfde geflikt?? wat een eikel om zoiets mee te delen tijdens een ziekenbezoek.
    Heb je veel last van vermoeidheid?

  • Mrs. Martens

    14 april 2012 22:50

    Ik heb er wel slecht van geslapen hoor, Ik sloeg mijn teamleider met mijn contract op zijn kop. “verrekte vent” stond ik in de gang te schreeuwen. Maar dat soort dapper gedrag heb ik alleen in mijn dromen/nachtmerries. In het echte leven schik ik me op het moment in alles. Maar mijn onderbewustzijn neemt s’nachts wraak

  • Mrs. Martens

    14 april 2012 22:47

    Dat heb je mooi samengevat Nienke! en leuk is anders ‘de manier’ hoe zoiets wordt gebracht is zo donders zakelijk.
    Terwijl ik op dit moment een open wond ben, dat ziet niemand, maar is wel waar. Alles komt keihard binnen. En dingen kwijtraken ten gevolge van, dat vind ik extra bitter.

    Diep van binnen heb ik al heel lang het gevoel dat ik nu iets aan het overwinnen ben…en dat ik straks inderdaad met een schone lei wil beginnen. Zowel in vriendschappen als in werk en nog zoveel andere zaken.

  • Sacha (maarnietvangrijs)

    14 april 2012 10:26

    Heel naar en rot!! Ik heb jaren geleden ook zoiets meegemaakt, ik kreeg pfeiffer en was daar erg ziek van (werd later chronische vermoeidheid), mijn werkgever kwam op ‘ziekenbezoek’ om te vertellen dat mijn contract niet verlengd werd.
    Veel sterkte, koop een boksbal zodat je een beetje kunt afreageren en hopelijk leidt dit alles uiteindelijk tot nieuwe kansen!

  • Myrna

    13 april 2012 17:14

    Poe, ja, dat is hard. Begrijpelijk – vanuit je werkgever gedacht – maar hard none the less. Ik vind het wel knap van je dat je het ook ziet als wie weet iets nieuws, een nieuwe kans.

  • Mammalien

    13 april 2012 16:22

    Dat is inderdaad hard, alsof het jouw schuld is.. Maar het werkt wel zo, en aan de andere kant ook wel een beetje te begrijpen. Trek je er niet teveel van aan, voorlopig.

  • Nienke

    13 april 2012 16:58

    Ja, dat is heel hard.
    Ik vind het knap van je dat je kunt denken in termen als: ze moeten daar ook verder.
    Want ondertussen schuiven ze jou naar de rand van de loonlijst: klein zetje en je ligt eraf.

    Maar het is zoals je zegt: het is tijd om bij jezelf te rade te gaan: wat wil ik, wat is haalbaar – en wie weet wat eruit komt!
    Het gebied ‘werk’ is straks een schone lei voor je (in plaats van dat je weer tussen de collega’s moet kruipen die allemaal weten van jouw ‘toestand’). Ook wel zo prettig!

  • jona

    13 april 2012 13:56

    Pfff alsof je al niet genoeg aan je hoofd hebt? Ik snap dat ze op het werk ook verder moeten, maar toch. Misschien een goed idee om verder na te denken over je toekomst. Maar niet teveel. Eerst eens goed aan jezelf denken.xx

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: