Kater

De afgelopen dagen waren helemaal niet zo fijn.
Om te beginnen moest ik weer heel erg wennen aan de hectiek thuis.
Ik heb dan wel een week in rust doorgebracht maar mijn gezin niet, en ik werd dan ook direct weer in alles opgenomen.
Zo stond ik een half uur na aankomst al met de wasmachine te stoeien en amper een uur later reed ik met het winkelwagentje rond in de supermarkt.

Het voelde alsof ik nooit weg was geweest, en dat voelde niet tof.
Het tempo waarin ik had geleefd in de voorgaande week was vele malen trager dan het tempo van mijn gezin, en het werd mij al vlot duidelijk dat ik dit niet ging trekken.

Ik hield me groot maar ondertussen begon het mij al behoorlijk te duizelen.
De irritaties begonnen van binnen op te borrelen en ik voelde de positieve energie uit mijn poriën verdwijnen.
Ik wist het!! Ik wist dat dit ging gebeuren als ik mijn huis binnen zou stappen.
Het had daarom ook geen zin om er lang bij stil te blijven staan.

Ik was twee dagen compleet van de leg voordat de ‘normale’ week zou beginnen.
De eerste dag was direct al feest toen ik de huisarts belde voor een aantal bloeduitslagen, deze waren nog wat beroerder dan de vorige keer.
Ohhh…wat een tegenvaller, ik had zo anders gehoopt.
Het bezoek aan de huisarts zelf, leverde mij een nieuw labformulier op en een formulier om een röntgenfoto te laten maken van mijn voet.
Weet je nog? Dit verhaal?
Schijn ik al die weken al rond te lopen met een breuk in mijn voet !!

De therapiesessie van vandaag zuigt de nieuwe week al tot een dieptepunt.
Al vrij vlot raakte ik verstrikt in mijn emoties en dropen de waterlanders langs de wangen naar beneden.
Het verhaal wat ik tussentijds probeerde te vertellen bracht een blik van verbijstering teweeg op het gezicht van mijn therapeut.

Damn…wat ben ik mijzelf toch tegengekomen de afgelopen tijd, en wat heb ik daar last van.
Het wordt alsmaar duidelijker hoezeer dingen (beschadigingen) zijn tol beginnen te eisen.

Zo erg weer dat ik het vandaag weer niet meer zag zitten. De onmacht, de tranen, de pijn, alles wat er steeds maar is en waar ik niks aan kan veranderen. Het maakt me zo verdrietig, zo……tja………moedeloos.

Hoe zo’n vakantieweek dan toch zo snel kan omslaan he? Het is een flinke dreun in mijn eigen gezicht.
Als de pijn het ergst is, zoals vanmiddag en nu…dan lijkt het leven weer zo zinloos, ik ben het vechten zo zat. Het vechten om de dagen door te komen met al zijn belemmeringen.

 

8 Comments

  • Karin

    7 november 2013 08:08

    Die vakantieweek pakt niemand je meer af, ook al gaat het nu even weer niet zo lekker. Hou vol, er komen ook weer betere tijden, ik weet het zeker.

  • Nienke

    6 november 2013 21:16

    Weer al die tandjes terug moeten schakelen – terwijl je zo recent nog hebt ervaren hoe het óók kan – is gewoonweg ruk. Voorbereid of niet.
    En dan dubbel zo veel naar nieuws er bovenop krijgen… Hoppa. Alsof je nooit er tussenuit bent geweest.
    Maar dat ben je wél. En alles wat je in die week ervaren en geleerd hebt… komt weer boven. En dan kun je er wél wat mee.
    Maar eerst die voet, eerst de troep in huis, eerst al die andere zaken… Pffff.

    X!

  • Nurse Martens

    6 november 2013 14:05

    Precies!! het besef dat ik dit kãn! dat is de winst.
    Het doel heiligt de middelen, zogezegd.
    Die paar dagen dat ik daar mezelf kon zijn, allen in mijn eigen tempo kon doen is pure winst geweest. Dat heeft me op dat moment zeker wat opgeleverd. Dus het was absoluut de moeite waard.

    Dat ik thuis weer moest schakelen was een logisch gevolg, en daar had ik ook rekening mee gehouden.

    Het feit dat ik zo ontzettend verlang naar rust en stilte vond ik erg confronterend, vooral als je in een gezin zit met 3 kindjes, dan is het verdomd lastig tijd voor jezelf te vinden -en vooral- te pakken.

  • Nurse Martens

    6 november 2013 14:02

  • Miek

    6 november 2013 13:52

    (((((

  • onnemeis

    6 november 2013 13:18

    Knuffel.

  • Sannah

    6 november 2013 12:28

    En toch denk ik, dat die vakantieweek zich ergens in je genesteld heeft. Hoe je je voelde tijdens, en hoe je je voelde doordát je het deed. En dat dat ook z´n effect weer zal hebben.
    Neemt natuurlijk niet weg, dat het een grote domper is om nu deze omslag te ervaren.
    Succes om je rust weer ´n beetje te vinden.

  • Zuster Klivia

    6 november 2013 07:05

    Gátver wat ontzettend jammer. Maar wat was ik er bang voor dat het zou gebeuren. De overgang was wel heel erg groot en iemand die zo snel uit balans is, als jij, krijgt hierdoor een enorme klap. Ik heb er zelf ook last van, zulke situaties, en ik “mankeer” niets…

    Hang in there meisje!

    Dikke kus.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: