kleffe oksels

k

Ik had me vanmiddag heel gedwee gedwongen op te staan uit de bedstee en ging naar benee om de deur te openen voor “C” de icare-employee. Gut, ook nu vind ik hem nog grappig (had deze zin al getwitterd vanmiddag)

Niet veel later gingen “C”en ik op weg naar de apotheek. Zij is altijd rustig en koelbloedig. En ik was oververhit, warrig en had bij aankomst klotsende kleffe oksels.

Met een zak vol pillen met gezwinde spoed weer naar huis. Doordat ik de bochten begon af te snijden liep ik C. bijna van de benen, zoveel haast had ik plots.

Ik haat deze state of mind: angstig en doodmoe = warrig, onsamenhangend.

Vandaag was het hem gewoon weer niet. Ik was erg moe. Ik slaap gemiddeld 4 uren in een nacht. Als ik pech heb dan heb ik mijn kleine man ook nog een x aan de tiet. Dus dan wordt het al snel een korte nacht. En dat trek ik niet meer.

Het liefst ga ik dan in een donker hoekje zitten waar niemand me ziet en waar niemand mij kan vinden. Maar helaas, dat zou ik kunnen doen, ware het niet dat mensen me echt krankjorum vinden. Laat ik het niet aandikken door me uit te leven in mijn primaire emoties.

Maar nu heb ik een verdubbeling van de slaappillen en kalmeringspillen…mjjjjjaammmiee..ik moet er nog aan beginnen maar het vooruitzicht lijkt me nu al lekker. Je doodmoe voelen is vreselijk. Geloof me, sleeplessness kills, in ieder geval je goede mood.

En ik ben niet de enige die bij zijn hoeven is afgeknapt. Mijn echtgenoot is ook aan het einde van zijn latijn. De zorg voor mij. Zijn kleine babyzoon en twee stiefdochters gaat hem niet in de koude kleren zitten. Hij is duidelijk aan vakantie toe. Al is de vraag of dat een ontspannende tijd gaat worden. Het is toch merendeel thuis zitten en 3 kids proberen te entertainen. Nu maar hopen dat ik dat vol ga houden. Want zolang, zoveel mensen in huis…………….aaargghhh…

Hebben we nog iets leuks te melden? nou, onze kleine man rolt nu echt heen en weer. Superleuk om hem te zien draaien. We troffen hem gisterenochtend op zijn buikje aan in zijn bedje. Super super cute.

Kruipen zal ook niet lang meer op zich laten wachten. Want hij tilt zijn kontje al mooi hoog op en wurmt zijn kleine beentjes er dan onder. Kleine tijger van me 🙂

Verder nog geen nieuws uit het ziekenhuis. Ik wacht rustig af.

2 comments

Geef een reactie

  • Man kan ook om hulp vragen. Trek aan de bel bij de shrink, die verwijst je door naar maatschapplijk werk in het ziekenhuis en die kunnen je wat verder loodsen door het oerwoud. Olaf heeft lang huishoudelijke hulp gehad. Hij trok het anders ook niet meer. Heb je twee zieke mensen. Moet je niet willen. Durf te vragen.

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 25 andere abonnees

%d bloggers liken dit: