Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Knobbels en hobbels

K

Ja, ik had al een poosje een knobbel in mijn oksel. Zo goed en kwaad als het ging probeerde ik dat ding te negeren.
Ik weet niet hoelang hij er nu heeft gezeten, maar ik heb hem pas  een maandje in het vizier.

Heel spontaan pakte ik vanmorgen de telefoon om een afspraak te maken bij de huisarts, ik had geen zin meer om me nog langer zorgen te maken over iets waarvan ik niet weet wat het was/is, en daarbij: stel dat het wat is wat niet goed is, dan moet het er zo snel mogelijk uit.
Maar die angst he….wat kan een mens zich zelf toch kwellen met dit soort zaken.

Mooi op tijd was ik aanwezig in de praktijk, maar het liep uit, en niet zo’n klein beetje maar wel drie kwartier.
Op een gegeven moment was ik de enige die nog over was in de wachtkamer.
Ik bekeek mijzelf en de peuter eens goed en de moed zonk me nog verder in de schoenen.
Waarom had ik die jongen nou niet even een schoon shirtje aangedaan? dit bloesje zat onder de oranje mandarijnvlekken.
Ook de zitting van de kinderwagen zat onder croissantkruimels  en rozijntjes.

En ik dan. Waarom had ik gisteren die blauwe nagellak nu van mijn vingers gehaald en niet even iets nieuws opgedaan?
De sporen van het blauw waren nog wel zichtbaar op mijn nagels.
En mijn shirt, oke, hij valt lekker ruim zodat met vetkwabjes niet zo goed zichtbaar zijn, maar gottegot, dat is toch een shirt voor thuis en absoluut niet een shirt waarmee je je buiten moet vertonen.

Ik kom de laatste twee jaar regelmatig bij de huisarts maar dan is het altijd gerelateerd aan mijn kinderen.
Voor mezelf kom ik er eigenlijk nooit.
Ik ben gezond van lijf en leden en als ik mijn dieet voor mijn allergie goed in de gaten houdt dan heb ik de huisarts verder niet nodig.
Wat een fantastische dokter heb ik trouwens, daar kwam ik vanmorgen pas achter.

De vrouwelijke dokter haalde mij op en in haar vertelde ik haar van mijn ontdekking.
De vraag werd gesteld of dat mijn angst was: iets ernstigs mankeren. ‘Ja’, antwoorde ik vrijwel direct.
‘Mijn grootste angst is te genezen van deze depressie en vlak daarna doodgaan aan een ziekte, daar kan ik helaas alleen maar eerlijk over zijn.’

Met mijn ontblote bovenlijf lag ik niet veel later op de onderzoekstafel, het zweet stond me duimendik op mijn voorhoofd.
Mijn gedachten dwaalden even af naar de dingen die ik hier wel eens op mijn blog lees: dat jullie mij dapper vinden, sterk enz enz.
Ik vroeg me af of jullie dat ook nog zouden zeggen als je me daar zou zien liggen. Hoezo dapper? ik lag daar als een geslagen hond te zweten van de stress en kon wel janken van ellende.
De dokter voelde aan mijn oksel maar haar handen dwaalden snel af naar mijn armen…ze keek eens goed en vroeg me wat ik daar nou gedaan had?
“Euh….tja….nou…..euh….*zucht* “nou dat is gekomen door het auto mutileren *slik, zweet, licht in mijn hoofd*”
Er werd begrijpend geknikt en ik kon mij weer aankleden: die knobbel/bobbel is niks ernstigs.

Terug gekomen bij haar bureau raakten we in gesprek over de ‘toestand’,  ik vond het fijn om met haar hier even kort over te praten, ze was begrijpend en ik hoefde haar hier ook niet veel over uit te leggen, dat is het fijne van hulpverleners, ze zijn kundig en weten meer dan ‘normale’ mensen.
Ik kreeg de vraag waarom ik me in de afgelopen 3 jaar nog niet had laten prikken voor mijn suiker.
Ik had in mijn laatste zwangerschap insuline gespoten in verband met zwangerschapssuiker.

Een echt goede reden had en heb ik niet, ik denk er wel veel aan maar durven hò maar.
En dat alleen voor de angst dat ik misschien ondertussen al gewone diabetes heb ontwikkelt en daar ook nog weer van allerlei toestanden mee krijg.
Ze begreep dat, vond het ook niet erg dat ik onder deze omstandigheden niet wilde prikken.
Eigenlijk zou het wel beter zijn als ik het zou doen, maar ik ben zo bang – ja, daar hebben we hem weer- voor de uitslag.

Het is allemaal zo plausibel: ik kan net mijn hoofd boven water houden met deze ‘toestand’ echt veel meer kan ik er niet bij gebruiken.
Het allerbelangrijkste is dat ik stabiel wordt én blijf en langzamerhand uit dit sinkhole klim.
Om er op dit moment een akelige ziekte naast te moeten verdragen gaat mij gewoon niet lukken, dat weet ik, zover ken ik mezelf al ondertussen.
Toch zul je zien dat als het wel mis was geweest, ik zo’n traject ook wel weer zou overleven, maar van te voren zie ik het niet zitten.

Ik ben voor nu gerustgesteld, de tiet is in orde en de suikertest mag gerust nog even wachten.
Het is pas maandag, maar gevoelsmatig voelt het alsof ik er al weer een week op heb zitten.

Dit soort zaken vreet energie…het wordt een lange week, zucht.

reacties

Geef een reactie

  • Wat herkenbaar allemaal. Ook dat stuk waarin je je afvraagt of je niet iets netter voor de dag had kunnen komen 🙂 heb ik ook regelmatig.

  • Heel heftig om dan te moeten gaan… Maar beter dát je gaat, dan dat je nog wekenlang in de zenuwen blijft zitten, … of erger.
    Goddank pakte het goed uit! Opluchting: dat weet je dan nu.
    Kus tegen de schrik..!

  • Inderdaad goed dat je bent geweest. Ik snap je wel. Je kent vast ook wel de spreuk ‘De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest’.

  • Pffff. Ik snap he angst, ook zonder “toestand” ben ik een hele tijd van lag van de stress als mij oiets overkomt – de angst dat… Oed sat je geweest bent en super dat je gerustgesteld bent.

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 21 andere abonnees

Archief

%d bloggers liken dit: