Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Lekker dan…en nu?

L

De afdelingsclown is zoek, daarom geen ‘humor blog vandaag.
Dus heb ik alle tijd om een blog te schrijven over de afgelopen week.
Ik had de afgelopen dagen/weken niet zoveel zin in bloggen.
Niet omdat ik niets te vertellen heb, maar omdat ik zocht naar de woorden om dingen te beschrijven..

De therapie van laatst (twee weken terug) heeft zijn impact tot aan vandaag gehad.
De trip down Memory Lane is weer opgestart ……………….
De dagen na de therapie was ik moe, ik begon uiteraard weer slechter te slapen en ik voelde me boos.
En niet zomaar boos, maar echt pittig boos.
Een boosheid waarvan ik vermoed, dat als iemand ruzie zou zoeken, er nog wel eens flinke klappen zouden vallen.
Zo’n boosheid waarbij ik de deuren nét iets harder dicht deed dan nodig was.
Ook viel ik plots weer vaker uit dan nodig was.
En de takkies, de takkies werden af en toe ook meegesleept terwijl ze nog niet klaar waren met plassen.

’s Nachts vocht ik mezelf bijna het bed uit.
Die vreselijke dromen die weer op plopten, ik werd er doodmoe van wakker.

Ik telde de dagen dat ik weer naar therapie kon, morgen zou het zover zijn.
Helaas werd ik vandaag gebeld en werd de afspraak gecanceld. Tot nader order.
Want het wordt ergens in juni voor er weer sprake is van een nieuwe afspraak.

Daar ben ik dus helemaal niet blij mee, mijn emoties zijn een rommeltje en ik heb daar hulp bij nodig. Hulp bij de boosheid  de geïrriteerdheid, het humeurig zijn.
En ook met vlagen ben ik plots huilerig. En waar het door getriggerd wordt is mij een raadsel, dat ik heel erg van slag ben is wel een feit.

Ik ben emoties niet gewend en kan er slecht mee omgaan. Ik heb mijzelf als klein kind aangeleerd emoties in te slikken.
Huilen deed ik nooit, en als ik huilde, dan ging dat heel beheerst, er vielen amper tranen naar beneden laat staan dat je kon horen dat ik huilde.
Ik heb wel eens gehuild in gezelschap dat niemand het door had. Zo goed heb ik mijzelf blijkbaar getraind in mijn jeugd, wat een drama.

Emoties voelen is  ontzettend wennen en ook bij vlagen beangstigend. Na de laatste therapie zijn ze er allemaal weer, en ik voel me er niet goed bij.
Ik had daar graag over gefilosofeerd met de therapeut.
Helaas moet ik het nog een aantal weken zonder haar zien te redden.
En dat vind ik best k.t..

reacties

Geef een reactie

  • ik zal het deze week even bij hem aankaarten. Ik heb een afspraak met hem. Hij is er zelf nooit zo blij mee als de therapeut voor weken weg is. Dit is namelijk al vaker gebeurt.

  • Ik heb wel eens extra gesprekken met hem gehad in moeilijke tijden. Gewoon om een vinger aan de pols te houden.

  • Ja, het helpt zeker wel wat om het hier te schrijven.
    Neemt niet weg dat het toch lastig blijft de hele dag door…

    En de psychiater kan weinig doen lijkt me, hij houdt de medicatie in de gaten en de therapeut doet de gesprekken.
    Volgende week zie ik hem sowieso, dus dan maak ik het zeker even aanhangig.

  • Nu filosofeer je hardop op je blog. Niet hetzelfde natuurlijk, maar je zet dingen toch wel helder neer. Helpt dat ook een beetje?

    En verder ben ik ´t met de rest eens: juni is best ver weg als er flink omgewoeld is. Kan je iets anders regelen (psych?)?

  • Pas goed op jezelf en doe een beetje rustig met die takkies ja? 😉

    take care…

    (Ik mag morgen weer…)

  • Dat is zwaar..k*T maar ik zou wel aangeven dat je hulp nodig hebt, juni is nog erg ver weg.

  • Hoe kan dat nu zomaar, net nu er vanalles bij je omgewoeld is?

    Vraag, zoals Dionne al zei, om extra hulp hoor, als je het niet trekt!

    X.

By Lotus Lilly
Lotus Lilly Living a Rollercoaster life

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 24 andere abonnees

%d bloggers liken dit: